"Εφετείο" για τη δίκη της Νυρεμβέργης

[papagalakos II]

Ακούμε συχνά για την καταδίκη της βίας "απ' όπου κι αν προέρχεται", με ό,τι απάτη αυτό κρύβει. Ακούμε για τη καταδίκη της λαϊκής αντιβίας, ή την καταδίκη της παλαιστινιακής αντίστασης. Τώρα όμως πέφτουν οι μάσκες.

Την περασμένη Παρασκευή, η Ρωσία έφερε στον ΟΗΕ ένα ψήφισμα το οποίο καταδικάζει κάθε προσπάθεια ηρωοποίησης του ναζισμού. Το ψήφισμα έγινε δεκτό με 130 ψήφους υπέρ και 3 κατά. Δηλαδή, βρέθηκαν 3 χώρες οι οποίες δεν συμφώνησαν ότι πρέπει να καταδικαστεί η ηρωοποίηση του ναζισμού. Αυτές οι χώρες ήταν: οι ΗΠΑ., ο Καναδάς και το Παλάου. Οι τρεις χώρες που καταψήφισαν και την ένταξη της Παλαιστίνης στον ΟΗΕ.

Ακόμα, 54 χώρες δεν δέχτηκαν να ψηφίσουν! 54 χώρες δεν καταδίκασαν τον ναζισμό! Περισσότερες από 1 στις 4 χώρες τού πλανήτη δεν είναι σίγουρες αν πρέπει να αποκηρύξουν τον ναζισμό ή όχι!

Ανάμεσα σ' αυτές τις 54 χώρες ήταν και όλες οι χώρες τής Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Το 1945 δεν ηττήθηκε ο ναζισμός και ο ιμπεριαλισμός. Νικήθηκε μόνο ο γερμανικός ναζισμός και επεκτατισμός. Ελάχιστα χρόνια αργότερα τη θέση της Γερμανίας πήραν οι ΗΠΑ, με πιο πονηρό τρόπο και υπό τον μανδύα της "δημοκρατίας", για να ακολουθήσει μια μακρά περίοδος δικτατοριών ανά την υφήλιο, στη Λατινική Αμερική ή και στην Ελλάδα υποκινούμενες απ' τις ΗΠΑ. Ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι ανά τον κόσμο που άλλοτε βαφτίζονται "αποκατάσταση της δημοκρατίας" και άλλες "πόλεμος κατά της τρομοκρατίας", αλλά πάντα για τον έλεγχο των αγορών και του πλούτου.
Οι ιδέες του ναζισμού, οι επιδιώξεις του και τα σχέδιά του ποτέ δεν ηττήθηκαν. Αντιθέτως βρήκαν πλήρη εφαρμογή απ' τους συνεχιστές "δημοκράτες" καπιταλιστές, με την σημερινή ΕΕ να πατά πάνω στα σχέδια του υπουργού οικονομίας του Χίτλερ. Ακόμα και απ' τους ίδιους τους Γερμανούς ναζί ελάχιστοι τιμωρήθηκαν. Πρόσωπα και νόμοι παρέμειναν.
Όπως και στην Ελλάδα με την αποχουντοποίηση που δεν έγινε ποτέ, το παρακράτος που δεν τιμωρήθηκε αλλά απλώς κρύφτηκε για κάμποσα χρόνια μέχρι τώρα που εμφανίστηκε πάλι και από κοντά πάντα τις ΗΠΑ και την ΕΕ, κυρίως μέσω της Γερμανίας, να παρεμβαίνει και να επηρεάζει τις αποφάσεις της μίας ή της άλλης κατοχικής κυβέρνησης.

Η ιστορία όχι απλώς δεν τελείωσε λοιπόν, όπως έλεγε ο Φουκογιάμα, αλλά συνεχίζεται με τις ταξικές ανισότητες να αυξάνονται, τον καπιταλισμό να περνά δομική κρίση, το γόητρο του ιλουστρασιόν δυτικού κόσμου να έχει πληγεί ανεπανόρθωτα και το φθαρμένο πολιτικό προσωπικό και σκηνικό, ακόμα περισσότερο στην Ελλάδα, να είναι πλήρως αποσταθεροποιημένο.

Ακριβώς σε αυτή τη στιγμή που χρειάζεται να δοθεί η κλωτσιά για να γκρεμιστεί το καταρρέον οικοδόμημα του καπιταλισμού, η αριστερά, αριστερίστικη ή ιστορική, έρχεται να παίξει αποσβεστικό ρόλο εξάγοντας απ' όλα αυτά το αυθαίρετο συμπέρασμα πως οι αντικειμενικές συνθήκες δεν επιτρέπουν κανενός είδους κλιμάκωση του αγώνα.

Το πόσο λάθος και άκαιρη ανάλυση είναι αυτή κατά τη γνώμη μου συγκρίνεται μόνο με το πρωτοσέλιδο της ΑΥΓΗΣ μία μέρα πριν το απριλιανό πραξικόπημα με τίτλο: "Κανένας κίνδυνος πραξικοπήματος".

Το δικό μου συμπέρασμα είναι το εξής:
Χτες ήταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά. Τώρα είναι η ώρα.

[rontrigez]

Παπαγάλε οι υποκειμενικές συνθήκες είναι πίσω. Μην ταυτίστεις τις επεξεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ, που τυχαίνει να γνωρίζεις από οτι φαίνεται, με άλλων κόμματων.

[papagalakos II]

Οι υποκειμενικές συνθήκες αφορούν το επίπεδο συνειδητοποίησης του λαού. Ο λαός λοιπόν έδειξε ότι είναι συνειδητοποιημένος όταν βγήκε κατά μισό εκατομμύριο στους δρόμους, αλλά γύρισε σπίτι του γιατί δε βρήκε επαναστατικό κόμμα να του δώσει σχέδιο, κατεύθυνση και να τον οργανώσει.
Η συνειδητοποίηση του λαού φάνηκε ακόμα και απ' τις εκλογές όπου γύρισε την πλάτη ολοκληρωτικά στο ΠΑΣΟΚ που μέχρι πρόσφατα ήταν κράτος, και σε μεγάλος μέρος στη ΝΔ. Και μάλιστα αναζητώντας στέγη στην αριστερά, της οποίας τα χάλια δεν άφηναν και πολλές επιλογές. Η αναγκαιότητα και το πολιτικό κενό της κοινωνίας μάλιστα φάνηκε και στην αναζήτηση συγκρουσιακού ριζοσπαστισμού, ο οποίος εν μέρει βρήκε στέγη στη Χρυσή Αυγή. Ευθύνη γι αυτό έχει βέβαια και η αριστερά, η οποία την ίδια στιγμή δεν είχε κάποια ριζοσπαστική και συγκρουσιακή πρόταση.
Έτσι βλέπουμε την ιστορία να επαναλαμβάνεται σαν φάρσα, με την αριστερά να αφήνει τη θέση της στο ναζισμό, ο οποίος μοιάζει λύση στα προβλήματα του κόσμου και επανανομιμοποιείται στη συνείδηση μέρους του λαού.