Εργασία και χαρά.

[Oubaxail]

Συνέντευξη του συγγραφέα Κόστα Κλάρα στο περιοδικό “Περίοδος”.


Λίγα λόγια για το συγγραφέα. Γεννήθηκε σε μια στάνη στο άγνωστο χωρίο “Πλατυποδία” από φτωχούς γονείς που δεν είχαν τα μέσα παραγωγής για να τον σπουδάσουν. Σε ηλικία μόλις δέκα ετών ο δάσκαλος εντυπωσιασμένος από τις σχολικές επιδόσεις του μικρού Κόστα, του έδωσε να διαβάσει μερικά λογοτεχνήματα και δυο δραχμές να αγοράσει ένα ζευγάρι ανατομικά παπούτσια. Το ταλέντο του μικρού δεν άργησε να γίνει ξακουστό και στην άλλη πλευρά του ατλαντικού και σύντομα μια υποτροφία στο πανεπιστήμιο της Β.Ντακλώσσας τον περίμενε. Ο Κόστας σε ηλικία δεκαπέντε ετών και τριών ημερών , με εφόδια τα τρύπια πλέον του παπούτσια-δωρεά και ενα χιλιομπαλωμένο παντελόνι να κρύβει την φτωχή του γύμνια, ξεκίνησε το μακρύ ταξίδι. Εκεί πλένοντας πιάτα και σπουδάζοντας ταυτόχρονα,άρχισε το συγγραφικό του έργο που τον έκανε ένα απο τους μεγαλύτερους οικονομικούς αναλυτές της εποχής. Ειναι τιμημένος με το νόμπελ για τα πιάτα, και κατέχει τον τίτλο του sir από την Αγία Τράπεζα. Διάσημα έργα του τα:Δέκα κάμψεις για τον Χάγιεκ,Τα σαγόνια του συνδικαλιστή,Το κράτος είναι θάνατος,Ο υπαλληλικός δολοφόνος,κ.α.Με αφορμή το τελευταίο του σύγγραμα “Το υπαλληλικό σοκ.Η άνοδος του καταστροφικού δημοσίου υπαλλήλου”, μας έκανε την τιμή να μας παραχωρήσει μια από τις πιο αποκαλυπτικές συνεντεύξεις των τελευταίων ετών.

Του Στέλιου Θεοδωροκάφρου.

(ΣΘ)Τι θυμάστε αλήθεια από εκείνες τις εποχές;

(ΚΚ).Κοιτάξτε να δείτε. Εκείνες οι εποχές ήταν δύσκολες και συχνά δεν είχαμε να φάμε ούτε να σφουγγαρίσουμε με ένα καθαριστικό της προκοπής , αλλά με πολλή δουλειά και επίμονη κατάφερε η γενιά μας να πάει τον κόσμο μπροστά.Στην Αμερική εκτός από πιάτα έπλενα και πατώματα,σκάλες,τοίχους,χαλιά,βελέντζες,κουρτίνες,τεντόπανα,εσώρουχα,σκύλους,γάτες(γέλια).Λίγο ακόμα και θα ακολουθούσα καριέρα πλύστρας ,αλλά τελικά η συγγραφή με κέρδισε(γέλια).

(ΣΘ)Η σκληρή δουλειά λοιπόν είναι η απάντηση.

(ΚΚ)Ναι έτσι απλά . Μόνο με σκληρή δουλειά και θέληση μπορεί κάποιος να πάει μπροστά. Μου είχε πει κάποτε ένας διάσημος διδάκτορας και εξαίρετος συνάδελφος το εξής σπουδαίο:”μη κοιτάς ποτέ στα μάτια κανέναν,μόνο στα δόντια”.

(ΣΘ)Το πρώτο σας βιβλίο “δέκα κάμψεις για τον Χάγιεκ”,έκανε τεράστια επιτυχία. Τι ακριβώς αισθανθήκατε όταν κερδίσατε το πρώτο σας εκατομμύριο.

(ΚΚ)Το βιβλίο ήταν μια μελέτη στις θέσεις του πατέρα Χάγιεκ. Εξετασα βαθέως το έργο του και προχώρησα πιστεύω τις απόψεις του ακόμα πιο μακριά ,στο φλέγον θέμα των βιομηχανικών δικαιωμάτων. Την εποχή που έγραφα το βιβλίο ,παράλληλα έκανα και το διδακτορικό μου που αποτελούσε μια μελέτη/τομή των εργασιακών σχέσεων σε μια κρατική βιομηχανία ντοματοπελτέ. Κατέλειξα στο επιστημονικό συμπέρασμα πως αν δεν επενέβαινε το κράτος παρέχοντας τα γάντια εργασίας δωρεάν στους εργάτες(δυσφορία),η παράγωγη θα μπορούσε να αυξηθεί κατά 0,02% ,τα κέρδη κατά 0,0007% ,η οικονομία της Αμερικής 0,0000003%,το παγκόσμιο ΑΕΠ 0,000000000000000000000000014%,η διαγαλαξιακή ανάπτυξη 0,00000000000000000000000000000000000000000000000001%,οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να γίνουν ελεύθερες ζώνες εμπορίου και ο ήλιος ένα εργοστάσιο ανακύκλωσης χάλυβα.

Για το πρώτο μου εκατομμύριο που αναφέρατε ,δεν είχα πραγματικά λόγια να το περιγράψω. Καθόμουν μονάχος και το κοιτούσα εμφανώς συγκινημένος αλλά σιωπηλός . Το χάιδευα και το ξανακοιτούσα για κάμποσες μέρες.Στριφογυρνούσα σαν παλαβός μέσα στο κλειδαμπαρωμένο δωμάτιο. Όλες οι αισθήσεις μου βρίσκονταν σε εγρήγορση αλλά ο χρόνος έμοιαζε σταματημένος.Νεκρός χωρίς ουσία και προοπτική,άλλοτε γελούσα και άλλοτε έκλαιγα. Τελικά από όλη αυτή τη νιρβάνα με ξύπνησε ποιος άλλος ,το κράτος(έντονη δυσφορία) που απαιτούσε φόρο 0,2%.Παραλίγο να πάθω καρδιακό έμφραγμα σε μια τόσο μικρή ηλικία, αλλά τελικά το ξεπέρασα με χημειοθεραπεία.

(ΣΘ)Πιστεύετε ότι το ελληνικό κράτος πρέπει να αλλάξει;

(ΚΚ)Αυτό που πρέπει να γίνει σε μια πρώτη φάση είναι να αλλάξουν επάγγελμα τουλάχιστον τα δυο εκατομμύρια των δημοσίων υπαλλήλων. Πρέπει να αυτοαπολυθούν και να περιμένουν πότε θα ξαναγίνουν επενδύσεις. Οι συνταξιούχοι κάτω των 80 ετών πρέπει να ξαναβγούν στον εργασιακό στίβο και να ξανασηκώσουν την οικονομία στα χέρια τους ,δείχνοντας το παράδειγμα στην νέα γενιά.

(ΣΘ)Αυτές οι απολύσεις δεν θα επιφέρουν το ολοκληρωτικό γκρέμισμα της αγοράς;

(ΚΚ)Κοιτάξτε να δείτε. Η ελεύθερη αγορά δεν φοβάται από τέτοιες ακραίες καταστάσεις. Μετά την ύφεση έρχεται η ανάπτυξη ,με τον ίδιο ακριβώς αυτοματισμό όπως π.χ μετά από κάθε επίσκεψη στην τουαλέτα πρέπει να τραβάμε το καζανάκι. Στους κύκλους των σπουδαίων διανοητών κυκλοφορεί το εξής ανέκδοτο. Πήγε κάποτε κάποιος να κολυμπήσει σε μια παραλία στην οποία υπήρχε μια μεγάλη πινακίδα που έγραφε:”αν πληρώσεις δέκα χιλιάδες δολάρια θα σου παρέχουμε προστασία από την επίθεση καρχαρία”.

(ΣΘ)Και τι απέγινε;

(ΚΚ)Πέθανε τελικά από τσίμπημα μέλισσας μια εβδομάδα μετά(γέλια).Το δίδαγμα λοιπόν είναι πότε να μην εμπιστεύεστε τις πινακίδες που έβαλε κάποιος άγνωστος σε μια παραλία.

(ΣΘ)Η ανεργία όμως δεν είναι επικίνδυνη κατάσταση για την οικονομία και επιζήμια για τους ίδιους τους ανέργους;

(ΚΚ)Κοιτάξτε.Ο άνεργος κάθε μέρα ,κάθε ώρα, κάθε λεπτό ,κάθε δευτερόλεπτο,πρέπει να βρίσκεται σε εγρήγορση,να ψάχνεται,να ρωτάει,να μαθαίνει ,να οσμίζεται,να ακούει και να αφουγκράζεται την αγορά. Ξέρετε γιατί υπάρχει τόση ανεργία;Γιατί οι εργοδότες δεν μπορούν να συναντηθούν με τους ανέργους. Έχω ένα γνωστό μου μεγαλοβιομήχανο που εδώ και τρεις μήνες ψάχνει κάποιον υπάλληλο που να γνωρίζει άριστα: Κινέζικα,Ινδικά,Ταϊλανδέζικα,Βουλγάρικα,Ρουμάνικα,Σέρβικα,και δεν μπορεί να βρει.

(ΣΘ)Πως μπορεί να χτυπηθεί η μάστιγα της φοροδιαφυγής;

(ΚΚ)Το τεράστιο πρόβλημα παγκοσμίως είναι οι μικρομαγαζάτορες που κλέβουν συνεχώς το κράτος. Επομένως αν το κράτος καταργηθεί θα πάψει να υφίσταται και η φοροδιαφυγή. Όλοι μα όλοι θα πρέπει να γίνουν παραγωγικοί υπάλληλοι, για να πάει η οικονομία μπροστά. Τα δύσκολα χρόνια της ξενιτιάς ξέρετε τι με κράτησε ζωντανό;Τι με αναστήλωνε κάθε φορά που γκρεμιζόμουνα;Η συμβουλή του πρώτου μου αφεντικού. Μου έλεγε:κάθε μέρα που θα ξυπνάς θα ανοίγεις το παντζούρι και θα κοιτάς κατάματα τον ήλιο φωνάζοντας “θα σε νικήσω μια μέρα,θα σε νικήσω ήλιε”.Αυτό λοιπόν με κρατούσε ζωντανό και μου έδινε κουράγιο.

(ΣΘ)Αυτή η μέρα τελικά ήρθε;

(ΚΚ)Ναι. Όταν άνοιξα όμως το παντζούρι είχε συννεφιά.

(ΣΘ)Σας ευχαριστώ πολύ.

PROTAGONIDIS.GR

Χορηγοί:Aravourgiki AE,Prokton bank,Pnixtis Lines,Κρατικά κονδύλια ΕΠΕ.

Από http://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com