Έφαγε hack το site της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων

[O kanenas]

www.hna.gr

To hack έγινε από 4 Τούρκους. Αν πάτε και δείτε τι γράφουν οι απολίτιστοι για την αρμένικη γενοκτονία...

Τα νεύρα μου!

[drcypher]

Νομίζω πως το μείζον σημείο στην υπόθεση δεν είναι η ανέκαθεν γνωστή Τουρκική προπαγάνδα, αλλά το γεγονός πως η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων πρέπει να βρει πιο σοβαρό system administrator για την σελίδα της

[O kanenas]

Να σου πω την αλήθεια, δεν με ενδιαφέρει και τόσο αυτό.

Πάντως, το hack το κατάλαβαν σχεδόν αμέσως και μέχρι σήμερα το πρωί φρόντισαν να αποκαταστήσουν το site.
Κρίμα που δεν σκέφτηκα να κρατήσω screenshots.

Κράτησα, όμως, το κείμενο που είχαν γράψει στα αγγλικά και έκανα μια ελεηνή μετάφραση. Θα την ποστάρω μετά.

[O kanenas]

To original κείμενο:

ARMENIANS ARE LYING

The thesis that has been carried out for years by the Armenian Lobbies in the world about the genocide of Armenian people by Turks during the 1st World War is far away from reflecting the truth. The Armenian problem was brought to light by countries which aimed to realize their interests by disintegrating the Ottoman Empire and today it is artificial problem with its various aspects since the same interest circles want to reach their goals on Turkey and do not want a strong Turkey in region. Armenians lived their golden ages under the Ottoman rule till the end of 19th century by also benefiting from the tolerance of Turkish people. The Armenians who had been exempted from military service and partially from the taxes, got the opportunity to be promoted to the important missions in trade, handicraft, agriculture and administrative mechanisms. Armenians, who were assigned to Ottoman Ministry of Foreign Affairs that became vacant after the Greek rebellion, was named as "Milleti Sύdύka" (Royal Nation) because of their services for Ottoman Empire. In spite of the goal attitudes of Turks, Armenians, who began to struggle against Turks by allying with foreign states, started to show themselves as "oppressed society" and to claim that "Turks had usurped their sovereignty rights over Anatolia" for the purpose of getting the support of the West. The Armenian problem was put into agenda for the first time at the end of the Ottoman-Russian War dated 1877-1878. The Russians wanted the Ottomans to withdraw from the places they usurped, to give autonomy to the region or to accept the reform demand in favour of the Armenians. The Armenian Committees, who took courage from them, as a result of the provocations, rebelled several times primarily the Erzurum Rebellion in 1890 and then the Kumkapύ Demonstration, city of Kayseri, city of Yozgat, city of Ηorum and city of Merzifon Uprisal, Sason Rebellion, Bab-ύ Ali Demonstration, city of Zeytun and city of Van Rebellion, Occupation of the Ottoman Bank, conspiracy attempt against Abdulhamit II (34th Ottoman Sultan) and Adana Rebellion in 1909. During these rebellions, in 1914 100 in Zeytun, in 1915 Van Uprisal 3000 and 1914 Muώ Uprisal 20.000 Turkish people died as a result of the Armenian oppression. According to the Ottoman archives, 517.955 Turkish people were killed by Armenian Committees at the same term. The Armenians gave the biggest harm to Turkish people be the massacres they conducted during World War I. In this period, the Armenians carried out espionage activities on behalf of the Russians, deserted from military service without obeying the recruitment call-up made in accordance with the mobilization, and the ones, who were recruited, passed to the Russian side with their weapons and totally committed the "Betray to the Homeland" crime. In spite of all the good intentions of Ottoman Government, because of the increase of the Armenian uprisals and the Armenian attacks against Turkish women and children and since the army was in a war in lots of fronts, Armenian Committees were closed on 24 April 1915 and 2345 of its managers were arrested for "conducting activities against State". On 27 May 1915, the Ottoman Government passed the "Deportation Law" for the "transfer and settlement" of the people in the theater as well as the ones, who conducted espionage and betrayal activities against the Ottoman State, separately or altogether to the distant places from the theater. The people who were subject to Ordu-Kastamonu, Ankara-Niπde, Malatya-Maraώ, Diyarbakύr-Urfa-Adana and Syria-Iraq regions within the boundaries of the Empire and it can be proved by the documents that by October 1916 totally 702.900 people were migrated. Contrary to the claims of the Armenians, the killing of the 2-3 millions of people is not possible, because there had already been nearly 1.230.000 Armenians in the Ottoman State. Beyond this, is the Ottoman State wanted to get rid of its Armenian subjects, it could overcome this problem by assimilating them. But as it was explained, the Armenians had a better life in the Empire even than the Turks. Contrary to the claims of the Armenians, in the 1915 the implementation aimed at the Armenians in the Eastern Anatolia was only a migration activity to a different region within the Empire for the purpose of providing the security and it wasn't concerned with the genocide. So the alleged genocide claim is absolutely a fiction which depends on no document and evidence, is lack of a legal ground and constructed on the enmity against Turks. In fact the Armenians had to migrate for several times in the past because of their betrayals against the states where they lived. Another important aspect of the Armenian problem for Turkey is the sudden increase in terror activities in 70s with the support of Armenian Lobby and the killing of lots of Turkish diplomats by the Armenian organization ASALA. The Armenian Republic, which declared its independence on 23 September 1991, follows a policy to get a high amount of indemnity from Turkey, depending on the acceptance and registration of the genocide claims and at the final stage to establish the "Big Armenia" by providing the return of the alleged Armenian territory that is situated within the borders of Turkey according to their claims. The American Prof. Bernard Lewis and Prof. Stanford Shaw were exposed to intensive reaction of the Armenians because of their thesis regarding the genocide that it didn't reflect the truth. Also, Dr. Karakύn Pastύrmamacύyan have stated that nearly 15.000 Armenians living around Erzurum had left Turkey of their own free will, the Armenians were not a treatment like a genocide. In 1998 House of Lords of UK were exposed to question about the genocide and gave the following answer :"The Armenian genocide could not be proved". However, the best answer for the Armenian genocide was given by an Armenian. In the "Congress on the problems of World Armenians" held in 1982, the Armenian origined American Professor Hovannisian briefed the Armenian problem by saying "The Armenian problem could not be proved. The genocide is not valid legally and it is exposed to prescription". In short, there is no genocide implemented to Armenians by Turks and there has never been.

Το ελεηνά μεταφρασμένο κείμενο:

ΟΙ ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΛΕΝΕ ΨΕΜΜΑΤΑ

Η θέση που εδώ και χρόνια βγαίνει από τα αρμένικα λόμπι για την γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους κατά την διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου απέχει πολύ από την αλήθεια. Το αρμένικο πρόβλημα βγήκε στο φως από τις χώρες που στόχευσαν να υλοποιήσουν τα συμφέροντά τους με την αποσύνθεση της οθωμανικής αυτοκρατορίας και σήμερα είναι τεχνητό πρόβλημα με  διάφορες πτυχές,  δεδομένου ότι οι ίδιοι κύκλοι συμφερόντων θέλουν να πετύχουν τους στόχους τους στην Τουρκία και δεν θέλουν μια ισχυρή Τουρκία στην περιοχή. Οι Αρμένιοι έζησαν χρυσή εποχή, σύμφωνα με τον οθωμανικό κανόνα, μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα επωφελούμενοι επιπροσθέτως από την ανοχή των Τούρκων. Οι Αρμένιοι που είχαν απαλλαχθεί από τη στρατιωτική θητεία και μερικώς από τους φόρους, είχαν την ευκαιρία να προωθηθούν σε σημαντικές αποστολές για το εμπόριο, τη βιοτεχνία, τη γεωργία και τους διοικητικούς μηχανισμούς. Αρμένιοι, που διορίστηκαν στο οθωμανικό Υπουργείο Εξωτερικών σε κενές θέσεις που δημιουργήθηκαν μετά  την ελληνική εξέγερση, ονομάστηκαν  «Milleti Sύdύka» (βασιλικό έθνος) λόγω των υπηρεσιών που πρόσφεραν στην οθωμανική αυτοκρατορία. Παρά τον καθορισμό των στόχων των Τούρκων, Αρμένιοι, που άρχισαν να αγωνίζονται κατά των Τούρκων συμμαχώντας με ξένα κράτη, άρχισαν να παρουσιάζονται ως «καταπιεσμένη κοινωνία» και να υποστηρίζουν ότι «οι Τούρκοι είχαν σφετεριστεί τα δικαιώματα κυριαρχίας τους πέρα από την Ανατολή» με σκοπό να κερδίσουν την υποστήριξη της δύσης. Το αρμένικο πρόβλημα τέθηκε στην ημερήσια διάταξη για πρώτη φορά στο τέλος του οθωμανικού-ρωσικού πολέμου του 1877-1878. Οι Ρώσοι ήθελαν να αποσύρουν τους Οθωμανούς από τις θέσεις που σφετερίστηκαν, για να δώσουν αυτονομία στην περιοχή ή για να μπορέσουν να δεχτούν τα αιτήματα μεταρρυθμήσεων υπέρ των Αρμενίων. Οι αρμένικες επιτροπές, που πήραν θάρρος απ' αυτούς, ως συνέπεια των προκλήσεων, επαναστάτησαν αρκετές φορές. Αρχικά η εξέγερση Erzurum το 1890 και έπειτα η διαδήλωση Kumkapύ, η πόλη Kayseri, η πόλη Yozgat, η πόλη Ηorum και η πόλη του Merzifon Uprisal, Sason, η διαδήλωση bab-Ύ Ali, η πόλη Zeytun και η πόλης Van Rebellion, η κατάληψη της οθωμανικής τράπεζας, η προσπάθεια συνωμοσίας ενάντια στον Abdulhamit ΙΙ (34ος σουλτάνος) και Adana το 1909. Κατά τη διάρκεια αυτών των εξεγέρσεων, το 1914 στο Zeytun 100, το 1915 στο Van Uprisal 3000 και το 1914 στο Muώ Uprisal 20.000 Τούρκοι πέθαναν ως συνέπεια της αρμένικης κατοχής. Σύμφωνα με τα οθωμανικά αρχεία, 517.955 Τούρκοι σκοτώθηκαν από τις αρμένικες επιτροπές υπό τις ίδιες συνθήκες. Οι Αρμένιοι έκαναν τη μεγαλύτερη ζημιά στον τούρκικο λαό από τις σφαγές που διηύθυναν κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Σε αυτήν την περίοδο, κάποιοι Αρμένιοι πραγματοποίησαν  κατασκοπευτικές δραστηριότητες για λογαριασμό των Ρώσων, εγκαταλείποντας  τη στρατιωτική θητεία και δείχνοντας καμία υπακοή στην στρατολόγηση call-up, η οποία έγινε σύμφωνα με τις επιστρατεύσεις, και κάποιοι που στρατολογήθηκαν, πέρασαν στη ρώσικη πλευρά με τα όπλα τους και διέπραξαν συνολικά το έγκλημα «προδοσία της πατρίδας». Παρόλες τις καλές προθέσεις της οθωμανικής κυβέρνησης, λόγω της αύξησης των αρμένικων εξεγέρσεων και των αρμένικων επιθέσεων προς τις γυναίκες και τα παιδιά της Τουρκίας και δεδομένου ότι ο στρατός ήταν σε πόλεμο σε αρκετά μέτωπα, οι αρμένικες επιτροπές κλείστηκαν στις 24 Απριλίου 1915 και 2.345 διευθυντές τους συλλήφθηκαν για «διεξαγωγή δραστηριοτήτων κατά του κράτους». Στις 27 Μαΐου 1915, η οθωμανική κυβέρνηση πέρασε το «νόμο απέλασης» για τη «μεταφορά και την τακτοποίηση» των υποκριτών καθώς επίσης και αυτών, που διηύθυναν τις δραστηριότητες κατασκοπείας και προδοσίας ενάντια στο οθωμανικό κράτος, είτε ξεχωριστά είτε μαζί σε απόμακρα μέρη από την Τουρκία. Οι άνθρωποι που υπόκειντο στις περιοχές ordu-Kastamonu, Άγκυρα-Niπde, Malatya-Maraώ, diyarbakύr-Urfa-Adana και Συρία-Ιράκ μέσα στα όρια της αυτοκρατορίας, μπορεί  να αποδειχθεί από έγγραφα ότι μέχρι τις Οκτωβρίου 1916 συνολικά 702.900 άνθρωποι είχαν μεταναστεύσει. Αντίθετα με τους ισχυρισμούς των Αρμενίων, η δολοφονία 2-3 εκατομμυρίων  ανθρώπων δεν είναι δυνατή, επειδή υπήρχαν ήδη σχεδόν 1.230.000 Αρμένιοι στο οθωμανικό κράτος. Πέρα από αυτό, αν το οθωμανικό κράτος ήθελε να ξεφορτωθεί τους αρμένιους υπήκοούς του, θα μπορούσε να ξεπεράσει αυτό το πρόβλημα με την αφομοίωση τους. Αλλά, όπως εξηγήσαμε, οι Αρμένιοι της αυτοκρατορίας είχαν καλύτερη ζωή ακόμη και από τους Τούρκους. Αντίθετα με τους ισχυρισμούς των Αρμενίων, το 1915 η ενέργεια που στόχευε στους Αρμένιους της Ανατολής ήταν μόνο μια δραστηριότητα μετανάστευσης σε μια διαφορετική περιοχή μέσα στην αυτοκρατορία με σκοπό την παροχή της ασφάλειας και δεν είχε σχέση με γενοκτονία. Έτσι ο υποτιθέμενος ισχυρισμός γενοκτονίας είναι τελείως εφεύρημα της φαντασίας και δεν εξαρτάται από κανένα έγγραφο και στοιχείο, είναι έλλειψη ενός νομικού εδάφους και κατασκευασμένος στην εχθρότητα ενάντια στους Τούρκους. Στην πραγματικότητα, οι Αρμένιοι είχε χρειαστεί να μεταναστεύσουν αρκετές φορές στο παρελθόν, λόγω της προδοσίας τους στο κράτος στο οποίο ζούσαν.
Μια άλλη σημαντική πτυχή του αρμένικου προβλήματος για την Τουρκία είναι η ξαφνική αύξηση τρομοκρατικών ενεργειών στη δεκαετία του '70 με την υποστήριξη του αρμένικου λόμπι και τη δολοφονία αρκετών τούρκων διπλωματών από την αρμενική οργάνωση ASALA.
Η αρμένικη Δημοκρατία, που δήλωσε την ανεξαρτησία της στις 23 Σεπτεμβρίου 1991, ακολουθεί μια πολιτική για να πάρει ένα υψηλό ποσό αποζημίωσης από την Τουρκία, ανάλογα με την αποδοχή και την εγγραφή των ισχυρισμών για γενοκτονία, και σε τελικό στάδιο για να καθιερώσει τη «Μεγάλη Αρμενία» με την επιστροφή του υποτιθέμενου αρμένικου εδάφους που βρίσκεται μέσα από τα σύνορα της Τουρκίας σύμφωνα με τις αξιώσεις της. Οι Αμερικάνοι καθηγητές Bernard Lewis και Stanford Shaw εκτέθηκαν στην έντονη αντίδραση των Αρμενίων, λόγω της θέσης τους όσον αφορά την γενοκτονία, ότι δεν είναι αλήθεια. Επίσης, ο Δρ. Το Karakύn Pastύrmamacύyan έχει δηλώσει ότι σχεδόν 15.000 Αρμένιοι που ζούσαν γύρω από το Erzurum είχαν φύγει από την Τουρκία με την θέλησή τους. Το 1998 ο Οίκος των Λόρδων του UK επιδείχθηκε σε ερώτηση για τη γενοκτονία και έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Η αρμένικη γενοκτονία δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί». Εντούτοις, η καλύτερη απάντηση για την αρμένικη γενοκτονία δόθηκε από έναν Αρμένιο. Στο συνέδριο “Congress on the problems of World Armenians” που πραγματοποιήθηκε το 1982, ο αρμένικης καταγωγής Αμερικάνος καθηγητής Hovannisian κατατόπισε το αρμένικο πρόβλημα λέγοντας “Το αρμένικο πρόβλημα δεν θα μπορούσε να αποδειχθεί. Η γενοκτονία είναι νομικά άκυρη και εκτίθεται σε παραγραφή”. Εν ολίγοις, δεν υπάρχει καμία γενοκτονία που να εφαρμόστηκε σε Αρμένιους από τους Τούρκους και δεν έχει υπήρξε ποτέ.