Facebook
Reddit
Discord Invitation
Πολλοί θα έχετε παρατηρήσει κάποια μοτίβα στη συμπεριφορά σας, τα οποία μπορούν να χωριστούν σε κατηγορίες και ποικίλλουν ανάλογα με την ένταση ή το είδος τους. Εικάζω πως ο καθ' ύλην αρμόδιος θα ήταν κάποιος που ασχολείται επισταμένως με την ανθρώπινη συμπεριφορά (είτε φαινομενολογικά όπως οι ψυχολόγοι, είτε σε βιοχημικό βάθος όπως οι ψυχίατροι ή οι νευρολόγοι), οπότε η δικιά μου απόπειρα είναι μάλλον ενδεικτική, και προτείνω για λεπτομέρειες να ανατρέξετε σε πιο έγκυρες πηγές.
Μια κατηγορία φαινομένων, λοιπόν, είναι τα "τικ", δηλ. επαναλαμβάνονται συνήθως ασυνείδητα, χωρίς να οδηγούν σε κάποιο (πρακτικό) αποτέλεσμα ή όφελος και χωρίς να επιβάλλονται από κάποια σκέψη. Παραδείγματα είναι η επανάληψη εκφράσεων ("λοιπόν", "ας πούμε", "κι έτσι", "να πούμε", κλπ) ή κινήσεων του σώματος (π.χ. με τα δάχτυλα των χεριών ή με τα πόδια).
Επόμενη κατηγορία επαναλαμβανόμενων διαδικασιών είναι οι "ρουτίνες". Η επαναληψιμότητά τους είναι συνήθως επιβεβλημένη βιολογικά ή κοινωνικά, και ο τρόπος που τις υλοποιούμε είναι σταθερός για λόγους οικονομίας (π.χ. χρόνου). Τέτοια παραδείγματα είναι το φαγητό, το μπάνιο, η διαδρομή προς τη σχολή/δουλειά, ο ύπνος, και οποιαδήποτε άλλη περιοδική εργασία είναι ενταγμένη στο προσωπικό πρόγραμμα του καθενός.
Η τελευταία (και πιο ενδιαφέρουσα για το topic) (υπερ)κατηγορία είναι εκείνη των πράξεων στις οποίες προβαίνουμε χωρίς να υπάρχει κάποιος προφανής λόγος, λογική ή φυσική απαίτηση, πρακτικό ώφελος. Ορισμένα εντάσσονται σε αυτό που κανείς ονομάζει "τελειομανία" (και κάποιοι το αποδίδουν ακόμα και στο ζώδιο), άλλα είναι συμπτώματα νευρώσεων (π.χ. Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, κλπ), και άλλα είναι απλώς ασύνδετα ή τυχαία σκαλώματα (μάλλον).
Σε αυτήν την μάλλον ακατανόητη (τουλάχιστον για μένα) κατηγορία θέλω να δώσω βάρος, και να αναφέρω κάποια μοτίβα ή πράξεις που συνδέονται με ανερμάτιστες αξιώσεις συμμετρίας, ομοιομορφίας, διάταξης, οργάνωσης, κλπ.. Κάποιοι από εσάς ίσως έχετε παρατηρήσει αντίστοιχες συμπεριφορές στον εαυτό σας, λιγότερες ή περισσότερες. Προσωπικά μου κάνει μεγάλη εντύπωση (και σε ένα βαθμό είναι διασκεδαστικό) με τι μπορεί να σκαλώσει το κεφάλι, γι'αυτό σας προσκαλώ να συμπληρώσετε τη λίστα... Να, λοιπόν ένας συερφετός από πράγματα που κατά καιρούς έχω παρατηρήσει (σε μένα
):- Να προσπαθώ να περπατήσω σε πλακόστρωτο δάπεδο πατώντας μόνο στο εσωτερικό των πλακών (το οποίο πρέπει να φαίνεται πολύ αστείο σε κάποιον που παρακολουθεί).
- Να ανεβοκατεβάζω το χέρι κοιτώντας από το παράθυρο όταν το αυτοκίνητο περνάει μπροστά από πυλώνα της ΔΕΗ ή στύλο φωτισμού στην εθνική κατά τη διάρκεια ταξιδιού. Αν άφηνε αποτύπωμα το δάχτυλο σε ένα χαρτί το αποτέλεσμα θα ήταν μια ευθεία γραμμή με περιοδικά αλματάκια...
- Να διατάσσω τα βιβλία βάσει μεγέθους (ύψους ή πλάτους/εξοχής) στη βιβλιοθήκη. Όποιος έχει τέτοιο σκάλωμα θα γνωρίζει την κακουργηματική αυθαιρεσία των εκδοτών να τυπώνουν τα γράμματα στην μικρή διάσταση (στο "πάχος", το τμήμα που βλέπει κανείς όταν κοιτάζει τη βιβλιοθήκη) του βιβλίου είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω.
- Αντίστοιχη διαδικασία συμβαίνει και με οτιδήποτε άλλο μπορεί να μπει σε σειρά, όπως π.χ. τα λεφτά: να διατάσσονται κατά μέγεθος και να είναι όλα προσανατολισμένα με τον ίδιο τρόπο (δηλ. π.χ. να είναι όλα με την φιγούρα προς τα κάτω)... Το ίδιο και με τα πιάτα είτε είναι στιβαγμένα οριζόντια (όπου δεν τίθεται θέμα στατικότητας ούτως ή άλλως) είτε κάθετα.
- Αν υπάρχουν πολλά ομοειδή "δοχεία", πρέπει να τελειώνει πρώτα το ένα και μετά να χρησιμοποιούνται τα υπόλοιπα. Αν κάποιος ασυνείδητος έχει ήδη ανοίξει πολλά, πρέπει να συμπληρωθούν όλα μέχρι πληρότητας, πλην του ενός που θα χρησιμοποιηθεί μέχρι τέλους, για να περάσουμε στο επόμενο. Π.χ. τα φιλτράκια για τα στριφτά που βγαίνουν σε εξάδες (έχω περάσει ώρες γεμίζοντας μασούρια που ήταν ταυτόχρονα μισοαδειασμένα), μπουκάλια ουίσκι, μπουκάλια με σαμπουάν... Υποθέτω στην ίδια κατηγορία εμπίπτει και το άδειασμα μικρών τασακίων σε ένα (και μόνο ένα) μεγαλύτερο, μέχρι εκείνο να τιγκάρει και να αδειάσει στο αμέσως μεγαλύτερο δοχείο (δηλ. τα σκουπίδια). Ή οι ξεροί φλοιοί των φυστικιών που "πρέπει" να καθαριστούν και να διαχωριστούν από τα "ανέγγιχτα" φυστίκια.
- Κάποια απαίτηση συμμετρίας με σπρώχνει να βάζω επίσης ομοειδή αντικείμενα σε ομάδες που αντιστοιχούν σε έναν αριθμό (με ιδιαίτερη προτίμηση στα 2, 3, 5) ή σε ένα σχήμα. Αυτό μπορεί να συμβεί με άδεια μπουκάλια μπύρας ή κρασιού... ή αν πρέπει να πάρω κάποιο χάπι για περισσότερες από μερικές ημέρες, τα χάπια πρέπει να βγαίνουν από την πλαστική συστοιχία με τρόπο που να αφήνει τα άλλα συμμετρικά (το οποίο είναι αδύνατο να συμβαίνει πάντα, οπότε συχνά αφήνει ένα αίσθημα ανικανοποίητου). Υποθέτω σε αυτήν την κατηγορία μπαίνουν οι κάλτσες (ειδικά οι αθλητικές, των οποίων η ραφή πρέπει να ευθυγραμμιστεί με το πέλμα) που πρέπει να είναι σε ίδιο ύψος και στα δυο πόδια (παρόλο που δεν φαίνονται).
- Η ανάμιξη γεύσεων στο φαγητό σε σταθερή αναλογία (τουλ. κατά τη διάρκεια του γεύματος). Δεν θα καταλάβω ποτέ εκείνους που τρώνε πρώτα όλες τις πατάτες, μετά τρώνε όλο το κρέας, μετά τη σαλάτα και μετά το ψωμί. Είναι απλώς βάρβαρο.
- Τέλος είναι κάποιες αξιώσεις ομοιομορφίας που τρώνε και τον περισσότερο χρόνο, όπως η μετονομασία δεκάδων mp3 ή αρχείων video, με τυποποιημένο τρόπο ("finglish" με συγκεκριμένη θέση για την κάθε πληροφορία, όπως το όνομα του καλλιτέχνη, ο τίτλος, κλπ), χωρίς αδέξια κεφαλαία (ειδικά στην κατάληξη).
)
Ας μην βλέπουμε τα πάντα μανιχαιστικά σαν φυσιολογία και παθολογία 
