Facebook
Reddit
Discord Invitation
. Αυτές τις μέρες έπεσε στα χέρια μου ένα σχετικό περιοδικό, του οποίου ένα άρθρο μου φάνηκε αντιφατικό. Κατέκρινε τον σεξισμό, αλλά επιδοκίμαζε την αλλαγή φύλου εφόσον το άτομο επιθυμεί κάτι τέτοιο. Έγραψα τις σκέψεις μου στο notepad και ιδού το αποτέλεσμα.Σύμφωνα με τον τρόπο που λειτουργεί σήμερα η ελληνική (τουλάχιστον) κοινωνία, η διαφορά μεταξύ γυναίκας και άντρα δεν βρίσκεται μόνο στα σωματικά χαρακτηριστικά, αλλά και στη συμπεριφορά και στους στόχους και στις δυνατότητες και σε πολλούς ακόμα τομείς της κοινωνικής αλλά και προσωπικής ζωής. Οι διαφορές αυτές είναι ως επί το πλείστον βασισμένες στη σεξιστική και για τα δύο φύλα νοοτροπία του πατριαρχικού μοντέλου. Επομένως, η επιθυμία ενός ατόμου για αλλαγή φύλου δεν μπορεί παρά να με οδηγήσει στη σκέψη ότι το άτομο αυτό αποδέχεται τον σεξισμό και απλά επιλέγει να τον ζήσει από την πλευρά του άλλου φύλου.
Να το θέσω υπό μορφή ερώτησης. Τι σημαίνει "είμαι άντρας και θέλω να γίνω γυναίκα" ή το αντίστροφο; Η απάντηση εξαρτάται κάθε φορά από τις συνθήκες της περιόδου και του τόπου στα οποία γίνεται η ερώτηση. Για παράδειγμα, αν βρισκόμασταν στην ελλάδα των πρώτων δεκαετιών του 20ου αιώνα, η απάντηση, εκτός των άλλων, θα περιλάμβανε και το στοιχείο "θέλω να μην έχω δικαίωμα να ψηφίσω". Κάτι που πλέον δεν ισχύει, προφανώς. Ή αν βρισκόμασταν σε κάποια μουσουλμανική χώρα, εκτός των άλλων θα σήμαινε και ότι "θέλω να φοράω μπούργκα". Γενικά, η δήλωση αυτή σημαίνει ότι το άτομο θέλει να υιοθετήσει το συμπεριφορικό πρότυπο που επιβάλλεται για το αντίστοιχο φύλο από την εξουσία της αντίστοιχης περιόδου και του αντίστοιχου τόπου στον οποίο βρίσκεται.
Προσωπικά, έχω ελάχιστη εμπειρία σχετική με το θέμα αυτό. Θυμάμαι ότι από τα τέλη του δημοτικού εώς τις αρχές του λυκείου ήθελα να ήμουν αγόρι, γιατί δεν θα είχα περίοδο, θα μπορούσα να παίζω ποδόσφαιρο χωρίς να χρειάζεται κάθε φορά να πείθω τα αγόρια ότι δεν σπάω καλάμια, θα μπορούσα να φοράω με μεγαλύτερη άνεση φαρδιά ρούχα σε στιλ hip-hop που κάποτε μου άρεσαν και να αποφεύγω τις φούστες, τα καλσόν και τα γοβάκια, θα μπορούσα να λείπω πιο άνετα από το σπίτι, χωρίς να ακούω τις ανησυχίες των γονιών μου για την κυκλοφορία χωρίς συνοδεία τη νύχτα, δε θα είχα τη παραμικρή πιθανότητα να βιαστώ, δε θα χρειαζόταν να ξυρίζω/αποτριχώνω το μισό μου σώμα για να είμαι όμορφη, στην ηλικία που οι ορμώνες χτυπάνε κόκκινο θα μπορούσα να τις εκμεταλλεύομαι χωρίς να θεωρούμαι πουτάνα ή κάτι ανάλογο, αντιθέτως ίσως να ήμουν και ο γαμιάς της υπόθεσης και γενικά θα απέφευγα κάθε αδικία που ένιωθα ως κορίτσι. Όταν το σκέφτομαι τώρα, όμως, συνειδητοποιώ ότι αν ήμουν αγόρι, θα βίωνα άλλες αδικίες. Σε μια μέση ελληνική οικογένεια, οι γονείς μου θα είχαν άλλες ανησυχίες για μένα, όπως πχ μην μπλέξω με ναρκωτικά, ο περίγυρός μου θα είχε άλλες προσδοκίες από μένα τις οποίες μπορεί εγώ να μην ήθελα να ικανοποιήσω (πχ, για κάποιους γονείς και συγγενείς είναι σημαντικό ένα αγόρι να τα'χει με ένα κορίτσι, διαφορετικά μπορεί το τζιέρι τους να τους βγει gay), ίσως να μην μπορούσα τόσο εύκολα να εκφράσω τη λύπη μου για κάτι, γιατί "τα αγόρια δεν κλαίνε" και γενικά ίσως να μην μπορούσα να είμαι συναισθηματικός και ευαίσθητος, δε θα μπορούσα να παίξω εύκολα κάποιο κοριστίστικο παιχνίδι αν μου άρεσε, κλπ.
Τότε δεν είχα σκεφτεί αυτή την προέκταση. Όταν όμως βρίσκεται κανείς σε μια ηλικία όπου έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιήσει την επιθυμία να αλλάξει φύλο, που σημαίνει ότι χρόνια σκέψεων, εσωτερικών αναζητήσεων και άσχημων εμπειριών λόγω φύλου τον έχουν οδηγήσει σε μια τέτοια απόφαση, έχει συνείδηση της σημασίας και των συνεπειών μιας τέτοιας κίνησης. Δεν θέλω να επεκταθώ στις συνέπειες, οι οποίες με σπάνιες (ίσως και καθόλου) εξαιρέσεις είναι ολέθριες για την ζωή του. Θέλω να δείξω την σημασία αυτής της απόφασης, η οποία, εκτός από την επιθυμία για λύτρωση(?) του ατόμου από τις αδικίες που βιώνει όντας άντρας ή γυναίκα, περιλαμβάνει και την επιθυμία για βίωση του άλλου κοινωνικού φύλου. Εμπεριέχει δηλαδή την αποδοχή ότι η γυναίκα και ο άντρας αποτελούν δύο διαφορετικές κοινωνικές συμπεριφορές και την δήλωση ότι το άτομο αυτό είναι έτοιμο να ζήσει ακολουθώντας τα πρότυπα της άλλης κοινωνικής συμπεριφοράς, καθώς η πρώτη του ήταν πολύ τραυματική.
Να ξεκαθαρίσω, ότι προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους ή τις τρανσέξουαλ. Δεν έχει τύχει να γνωρίσω κανέναν ή καμία, αλλά η ύπαρξή τους και η επιλογή τους αυτή προσωπικά δε με ενοχλεί και αν γνώριζα έναν τέτοιο άνθρωπο δεν θα τον έκρινα αποκλειστικά από αυτή του την ιδιότητα. Απλά, συνήθως τα επιχειρήματα για την υποστήριξη του δικαιώματος στην αλλαγή φύλου συμπεριλαμβάνουν τον αντισεξισμό, κάτι που εμένα μου φαίνεται αντιφατικό.
)
), είναι ένα καλό παράδειγμα πόσο ριζωμένη και δεδομένη είναι η πατριαρχική αντίληψη του κόσμου... Καλό παράδειγμα βέβαια είναι και αυτό:
