Νομίζω αντιλαμβάνεσαι τις "δύο πλευρές" ως ομάδες συγκεκριμένων ατόμων, με τις αδυναμίες τους και τα λάθη τους. Το θέμα είναι όμως ότι όταν αντιπαρατάσσονται, σε όποιο επίπεδο, αυτές οι δύο παρατάξεις, οι "εξουσιαστές" και οι "εξουσιαστικά αντιεξουσιαστές" όπως τους αποκαλείς δεν αντιπαρατάσσονται άτομα με συμφέροντα, αλλά αντιπαρατάσσοντα τα ίδια τα συμφέροντα. Δεν πολεμά δηλαδή μόνο ο φτωχός τον πλούσιο, αλλά η φτώχια τον πλούτο.
Αν και το χρήμα είναι πίσω από όλα κι αυτό ρυθμίζει πλέον ακόμα και τις σχέσεις των ανθρώπων, η πάλη αυτή δεν έχει καθαρά και στενά οικονομικούς στόχους. Ή καλύτερα οι οικονομικές... "επιτυχίες" ενός τέτοιου κινήματος δεν θα έχουν μόνο οικονομικά οφέλη αλλά και άλλα παράγωγα. Μόνο που θα σταματήσουν τα τόσα εργατικά ατυχήματα θα είναι ήδη πολύ σημαντικό. κ.λπ κ.λπ.
Giannis_G έγραψε:Ναι η κοινωνία μας είναι δύσκολη,άδικη και σκληρή πάντα ήταν και πάντα θα είναι..
Πολύ ηττημένο να πιστεύεις ότι ο άνθρωπος δεν θα εξελιχθεί άλλο...
Giannis_G έγραψε:Το αποδεχόμαστε αλλά δέν συμβιβαζόμαστε...
Λογική αντίφαση.
Giannis_G έγραψε:Αλλά το θέμα είναι οτι αυτοί που λένε και καλά δεν συμβιβάζονται είναι στην ουσία αυτοί που έχουν αποδεχτεί την κατάσταση αυτή..διότι σέ έναν αγώνα δέν πας με κουκούλες, δέν πάς με δήθεν τρομοκρατικές ενέργειες σε δημόσια κτίρια(το κτίριο δεν θα πάθει τπτ ,το πολύ να πάθει κάποιος άνθρωπος) αλλά αγωνίζεσαι στην καθημερινότητα και προσπαθείς αυτό που σε ενοχλεί να μην το κάνεις στους άλλους...πολύ δύσκολο και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και υπομονή.
Καλά, ότι δεν φοράν κουκούλες το έχουν αποδείξει όλες οι πολιτικές δίκες και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με τους μάρτυρες που αναγνώριζαν κάθε φορά τα πρόσωπα. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Εσύ προτείνεις μια άλλη μορφή αγώνα, περίπου σαν κι αυτή που προτείνει ο Hengeo.
Giannis_G έγραψε:αγωνίζεσαι στην καθημερινότητα και προσπαθείς αυτό που σε ενοχλεί να μην το κάνεις στους άλλους...πολύ δύσκολο και χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και υπομονή.
Το θέμα είναι ότι ιστορικά από όσο ξέρω κάτι τέτοιο μια φορά έχει πετύχει. Και το αν τελικά πέτυχε είναι άλλη κουβέντα... Αναφέρομαι στον Γκάντι, ινδό πολιτικό και επαναστάτη που επηρέασε το απελευθερωτικό κίνημα στην Ινδία με την παθητική αντίσταση. Δηλαδή δεν ασκούσαν βία στον κατακτητή, ακόμα και όταν την δέχονταν. Αποτέλεσμα ήταν να πετύχει το κίνημα χάρις την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κινότητας. Οι μονόπλευρες και πολυάριθμες απωλιες όμως των ινδών που φαντάζομαι όλοι συμφωνούν ότι είχαν το δίκιο με το μέρος τους αντισταθμίζουν μια άλλη, διαφορετική αντίσταση; Και ακόμα εκείνο ήταν απελευθερωτικό κίνημα που εξυπηρετούσε τη διατήρηση της διεθνούς ισοροπίας. Ένα κίνημα για την ανατροπή της εξουσίας δεν νομίζω ότι θα έβρισκε σύμφωνο κανέναν πέρα από αυτούς που το κάνουν. Χαρακτηριστηκό παράδειγμα η ρωσική επανάσταση το 17' όπου στείλαν στρατό για την καταστολή της επανάστασης όλες οι ευρωπαικές χώρες, μέχρι και η Ελλάδα! Τώρα βέβαια, αν σήμερα 10.000.000 Έλληνες αποφάσιζαν ανυπακοή στους νόμους, στην άδικη φορολογία κ.λπ κ.λπ θα ήταν πολύ όμορφα και ειρηνικά αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει πρακτικά για αναρίθμητους λόγους. Αν βέβαια θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές.
Η προβολή της ταινίας "Kabuli Kid, To Μωρό της Καμπούλ"στο Cine Φιλίπ έχει σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την οικογένεια του νεαρού Αφγανού, Χαμί Νατζαφί, που σκοτώθηκε από την έκρηξη βόμβας στις 28 Μαρτίου. Η είσοδος θα είναι ελεύθερη, ωστόσο θα υπάρχει ένα κουτί που ο καθένας θα μπορεί να συνεισφέρει ό,τι μπορεί. Το ποσό που θα συγκεντρωθεί θα δοθεί εξ ολοκλήρου στην μητέρα του θύματος, κυρία Ζάχρα Νατζαφί.
έλεος...