Facebook
Reddit
Discord Invitation
Κ όλοι όλως τυχαίως βρίζουν τα κόμματα...Πόσες ομοιότητες είχαν, όμως, τα όνειρά τους με την πραγματικότητα που αντίκρiσαν την πρώτη ημέρα στο πανεπιστήμιο; Παρατημένα κτίρια, στενές αίθουσες διδασκαλίας, με καθίσματα που απλώς δεν φτάνουν για όλους, γραφειοκρατία, παρωχημένοι τεχνολογικά εξοπλισμοί, μέλη παρατάξεων που ανταγωνίζονται ποιος θα προσηλυτίσει τους περισσότερους πρωτοετείς. Και μέσα σ' όλα αυτά, τέσσερις νέοι φοιτητές, οι οποίοι εξομολογούνται στην «Ε» τις σκέψεις τους για όλα αυτά που έζησαν την πρώτη τους εβδομάδα στο πανεπιστήμιο. *
Μαρία Φτυλάκη, πρωτοετής στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών
Μάθημα στο περβάζι
«Πώς μου φάνηκε το πανεπιστήμιο; Αψογο! Σύγχρονες κτιριακές εγκαταστάσεις, μοντέρνα κτίρια, ευρύχωρες αίθουσες, καθαριότητα... Αστειεύομαι, φυσικά», λέει με σαρκασμό η Μαρία. Ερχόμενη από το Ηράκλειο περίμενε να εκπλαγεί από το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας, ωστόσο: «Τα κτίρια είναι ερείπια, οι αίθουσες μικρές -προχθές παρακολούθησα το μάθημα καθισμένη στο περβάζι του παραθύρου... Παρότι είμαστε χωρισμένοι σε τμήματα δεν γίνεται τίποτα -είμαστε 500 άτομα».
Την πρώτη μέρα που ήρθε «αντιμέτωπη» με την πανεπιστημιακή ρουτίνα, ήταν την ημέρα της υποδοχής των νέων φοιτητών. «Μας μάζεψαν όλους στην αίθουσα εκδηλώσεων, μας έδωσαν φυλλάδια και αιτήσεις να συμπληρώσουμε και μετά περιμέναμε με τις ώρες να τα συλλέξουν. Πάσο ακόμα δεν πήραμε, από βδομάδα σε βδομάδα μάς πάνε -κάποιοι που είναι σε παρατάξεις, όμως, πήραν! Α, οι παρατάξεις... Μόλις πατήσεις το πόδι σου, πέφτουν πάνω σου: "δώσε το τηλέφωνό σου", "έλα εδώ, σε μένα, να σε βοηθήσω", "ό,τι θες εμείς" και τέτοια. Οσο ήμασταν στο αμφιθέατρο για την εγγραφή, έπαιρνε κάθε παράταξη το μικρόφωνο κι έλεγε τα δικά της. Από ουσία, όμως, τίποτα».
Πάντως, δεν έχει μόνο παράπονα να κάνει. «Οι καθηγητές μού φάνηκαν ιδιαίτερα πρόθυμοι να μας βοηθήσουν. Ανυπομονώ να πάρω και τα συγγράμματά μου. Ελπίζω πως τώρα, με το πρόγραμμα "Εύδοξος", θα τα έχουμε σύντομα».
Βάσια Τερτίπη, πρωτοετής φοιτήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών Πάτρας
Απαράδεκτες εγκαταστάσεις
Οχι ιδιαίτερα ικανοποιημένη από το πατρινό πανεπιστήμιο δηλώνει η Βάσια, η οποία είναι ακόμα, τυπικά, φοιτήτρια στην Κρήτη, αλλά, δεδομένου ότι έχει άλλα δύο αδέλφια, περιμένει τη μετεγγραφή για το αντίστοιχο τμήμα της Πάτρας. «Την πρώτη ημέρα που πήγα, χάλασε εντελώς η εικόνα που είχα. Οι εγκαταστάσεις είναι απαράδεκτες! Στην Κρήτη τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα... Η σχολή μου βρίσκεται στην Πανεπιστημιούπολη και τα μαθήματα δεν γίνονται σε ένα μόνο κτίριο - είμαστε αναγκασμένοι να πηγαίνουμε και σε διαφορετικό κάθε φορά. Την προηγούμενη εβδομάδα, μάλιστα, που έβρεχε, έσταζε μέσα στην αίθουσα. Είμαστε πολλοί και δεν έχει γίνει κάποια πρόβλεψη να χωριστούμε σε τμήματα κι έτσι σε κάθε μάθημα πάντα μένουν καμιά δεκαπενταριά που παρακολουθούν όρθιοι. Επίσης, στη σχολή έχουμε 20 υπολογιστές -που φυσικά δεν αρκούν- εκ των οποίων οι δύο είναι χαλασμένοι! Ούτε το πάσο μας έχουμε πάρει ακόμα. Το πιο έντονο πρόβλημα, όμως, είναι οι παρατάξεις: με το που θα πατήσεις το πόδι σου στο πανεπιστήμιο, πέφτουν πάνω σου. Αναγκάστηκα να ρωτήσω μια κοπέλα κάτι, αλλά εκείνη απλά πήρε το τηλέφωνό μου και δεν με ενημέρωσε ποτέ. Υποθέτω πως θα το... αξιοποιήσει στις φοιτητικές εκλογές!».
Απ' την άλλη, τα μαθήματα της φαίνονται ενδιαφέροντα. «Και κάποιοι καθηγητές έδειξαν από την πρώτη μέρα ότι έχουν κέφι και μεταδοτικότητα και θα χαρώ πολύ να τους παρακολουθήσω. Αλλοι, πάλι, δεν μπήκαν καν στον κόπο να έρθουν και έστειλαν τους βοηθούς τους. Ωστόσο, ιδιαίτερα θετικό είναι το γεγονός ότι η πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη είναι καθαρή, τακτοποιημένη και ελκυστική - καμία σχέση με το υπόλοιπο ίδρυμα».
Φράντζη Μοιρασγέτη, πρωτοετής στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
Κόμματα παντού
Δεν έτρεφε μεγάλες προσδοκίες η Φράντζη για το πανεπιστήμιο - άρα δεν απογοητεύτηκε με την εικόνα που αντίκρισε την πρώτη ημέρα ως φοιτήτρια. «Πάντα ήθελα να σπουδάσω δημοσιογραφία, ήταν το όνειρό μου. Είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένη που τα κατάφερα, αν και τα μαθήματα μέχρι στιγμής δεν είναι ακριβώς αυτά που περίμενα. Κατά τα λοιπά, δεν μπορώ να πω ότι απογοητεύτηκα ούτε ότι ενθουσιάστηκα με το πανεπιστήμιο - με τη φοιτητική ζωή, όμως, και τις δυνατότητες που ανοίγονται μπροστά μου, ναι!».
Η Φράντζη, παρ' ότι δηλώνει αρκετά ευχαριστημένη τόσο με τα κτίρια (ανήκει στους τυχερούς φοιτητές του Πανεπιστημίου Αθηνών, μιας και παρακολουθεί πολλά μαθήματα στις αίθουσες του ανακαινισμένου κτιρίου της Νομικής, επί της οδού Σόλωνος) όσο και με τους διδάσκοντες και το κλίμα μεταξύ των συμφοιτητών της, υποστηρίζει ότι υπάρχουν «μελανά» σημεία:
«Η κομματική τακτική είναι παντού. Οι παρατάξεις δραστηριοποιοιούνται σε κάθε τμήμα, όπου υπάρχουν φοιτητές. Την ημέρα της εγγραφής έπεσαν πάνω μας να μας "κατατοπίσουν", να βοηθήσουν, να μας εξηγήσουν. Δεν μπορώ να πω ότι σ' εκείνη τη φάση προσωπικά με ενόχλησε, γιατί ήμουν... ψαρωμένη, δεν ήξερα κανέναν και πραγματικά χρειαζόμουν λίγη βοήθεια!». Σε κάθε περίπτωση, πάντως, ανεξάρτητα από το πόσο ανταποκρίνεται σ' αυτό που είχε ως μαθήτρια στο μυαλό της, το πανεπιστήμιο θα είναι γι' αυτήν «η αφετηρία για την πραγματοποίηση όλων των στόχων» της.
Σταμάτης Λάτσης, πρωτοετής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας στο Πάντειο
Μου την έπεσαν οι παρατάξεις
«Δεν θέλω να ξεκινήσω το πρώτο μου ακαδημαϊκό έτος με γκρίνιες, αλλά είναι μάλλον αναπόφευκτο!». Εχοντας μια αδελφή λίγα χρόνια μεγαλύτερη, ο Σταμάτης γνώριζε τι να περιμένει από το πανεπιστήμιο. «Την πρώτη μέρα που πήγα για την εγγραφή, μου την "έπεσαν" μέλη μεγάλης φοιτητικής παράταξης, προκειμένου να με βοηθήσουν να συμπληρώσω τα χαρτιά μου... Παρότι δεν έκαναν προσηλυτισμό, ήταν ενοχλητικό το πόσο άνετα "πλεύριζαν" τους νέους φοιτητές για να τους εξυπηρετήσουν -χωρίς, φυσικά, εκείνοι να το ζητήσουν. Υπήρξα μπροστά στο εξής περιστατικό: ένας τύπος από παράταξη αγνόησε την ουρά στον γκισέ της γραμματείας και έβαλε μπροστά έναν "δικό του", προειδοποιώντας τους υπόλοιπους να "μη βγάλουν μιλιά". Τα κόμματα δεν σέβονται τίποτα, κινούνται σαν να είναι οι αρχηγοί των πάντων».
Πάντως, σε γενικές γραμμές, δηλώνει ικανοποιημένος από τη σχολή του. «Εχοντας ακούσει τόσα και τόσα, περίμενα ν' αντιμετωπίσω το "τέρας της γραφειοκρατίας", ωστόσο στη γραμματεία ήταν όλοι φιλικοί και εξυπηρετικοί. Στο νεοσυσταθέν Κέντρο Εξυπηρέτησης Φοιτητών, μάλιστα, μου έβγαλαν αμέσως την κάρτα σίτισης, παρότι δεν είχα προσκομίσει κάποια χαρτιά. Επίσης, κάποιοι καθηγητές μάς εξέπληξαν λέγοντάς μας ότι θ' ανεβάζουν όλες τις σημειώσεις των μαθημάτων στο Ιντερνετ, ενώ μας ζήτησαν και τα e-mais μας προκειμένου να μας ενημερώνουν απευθείας... Αυτά τα τελευταία μού έκαναν ιδιαίτερα καλή εντύπωση - ιδίως γιατί οι παλιότεροι φοιτητές ποτέ δεν τα έζησαν!».
http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=214677
Τις ίδιες απόψεις είχα κ γω όταν μπήκα κ τις ίδιες έχουν κ όσα παιδιά γνωρίζω προσωπικά που μπαίνουν σε μια σχολή...
Δε θέλω να πάει εκεί η κουβέντα αλλά δεν αντέχω αν δεν το πω... Αντε στα τσακίδια επίτελους κωλοπαρατάξεις... ΔΕΝ ΣΑΣ ΘΕΛΟΥΜΕ!!!!
Με ξυλομπουνίδια; Με μυδράλιο;
ου παει καθολου το στυλακι 'θα μαθεις καποια στιγμη'