Re: Κομμάτια
Δημοσιεύτηκε: Πέμ Αύγ 28, 2008 5:48 am
Αν και δεν τα πάω καθόλου καλά με την ποίηση, οι καταστάσεις είναι τέτοιες που μέχρι και μ'αυτήν την τέχνη νιώθω την ανάγκη να εκφραστώ:
Το κενό πολλά κιλά ζυγίζει
κι η αδράνεια ολόκληρη με γεμίζει
Δεν είναι έλλειψη η απουσία
αλλά, προστιθέμενη πολύ βαριά ουσία.
Στο στόμα μου μια άσχημη γεύση αποκτά
και το τραγούδι μέσα μου σταματά.
Παρατηρώ βίαιες αλλαγές,
κι όμως, μπροστά στο βάρος,
οι αντιδράσεις μου νεκρές.
Σ'ένα κομμάτι μου άδειο
και τόσο βαρύ,
κουβαλώ ένα αίσθημα άθλιο.
Είμαι μισή.
Ασθενική κατάσταση.
Σαν να’μαι στη σκηνή
αλλά ο θεατής να κλέβει την παράσταση.
Κι όλα αυτά στο τέλος μαζεμένα
μου κάνουν μάτια κλαμένα.
Αφιερωμένο στον άνθρωπο με τον οποίο πέρασα 5 από τα 20 χρόνια της ζωής μου μαζί του και τον οποίο σε 365 μέρες θα χάσω για πάντα.
Το κενό πολλά κιλά ζυγίζει
κι η αδράνεια ολόκληρη με γεμίζει
Δεν είναι έλλειψη η απουσία
αλλά, προστιθέμενη πολύ βαριά ουσία.
Στο στόμα μου μια άσχημη γεύση αποκτά
και το τραγούδι μέσα μου σταματά.
Παρατηρώ βίαιες αλλαγές,
κι όμως, μπροστά στο βάρος,
οι αντιδράσεις μου νεκρές.
Σ'ένα κομμάτι μου άδειο
και τόσο βαρύ,
κουβαλώ ένα αίσθημα άθλιο.
Είμαι μισή.
Ασθενική κατάσταση.
Σαν να’μαι στη σκηνή
αλλά ο θεατής να κλέβει την παράσταση.
Κι όλα αυτά στο τέλος μαζεμένα
μου κάνουν μάτια κλαμένα.
Αφιερωμένο στον άνθρωπο με τον οποίο πέρασα 5 από τα 20 χρόνια της ζωής μου μαζί του και τον οποίο σε 365 μέρες θα χάσω για πάντα.