Dennis Lynn Rader έγραψε:Kati remalia kai argosxoloi spasan tis kameres pou afenos agorasthikan me ta xrimata tou ellinikou laou kai afeterou prospathoun na mas prostatepsoun kai oxi na mas parakolouthisoun.Anagi mas eixane!Megali idea gia ton eauto mas exoume telika.
H praxi auti den sinista fasistiki kai antidimokratiki antilipsi?
Poios pire tin apofasi?Me poio dikaioma kanan auto pou ekanan?
Ntropi!
Νομίζω ότι το θέμα έχει αρκετές παραμέτρους για να αντιμετωπιστεί με απλά κλισέ, και προσφέρεται ως τροφή για περαιτέρω σκέψη και προβληματισμό σε κάποια πολύ κρίσμα ζητήματα που αφορούν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία, το κράτος και τον εαυτό μας σε σχέση με αυτά.
Σε πρώτη φάση μπορούμε να κάνουμε δυο αμοιβαίως αποκλειόμενες υποθέσεις: (α) τα παλικάρια ήταν κομπλεξικοί αρούγκανοι οι οποίοι εκφράζουν θυμό μέσω της βίας, έχοντας επιλέξει ως αφορμή ένα δήθεν "πολιτικό" σκεπτικό όπως θα μπορούσαν να είχαν διαλέξει μια ποδοσφαιρική ομάδα, μια θρησκεία ή κάτι παρεμφερές ή (β) η αμφιλεγόμενη αυτή πράξη εκφράζει στ' αλήθεια έναν προβληματισμό και ένα σκεπτικό που αν μη τι άλλο θα έπρεπε να μας ερεθίσει. Είναι προφανές πως όποιος έχει αποφασίσει μέσα του σχετικά με την αλήθεια της υπόθεσης (α) δεν έχει νόημα να συνεχίσει. Θα χάσει το χρόνο του και θα νευριάσει. Το υπόλοιπο, λοιπόν, κείμενο θα βασιστεί στην υπόθεση (β).
Κατ' αρχάς, είναι λάθος να μιλάμε για τον
πολίτη (ή ακόμα και πολλούς πολίτες μαζί) και το
κράτος σαν να ήταν συγκρίσιμα μεγέθη· Γιατί δεν είναι. Η λέξη κράτος δεν είναι τυχαία· σημαίνει
δύναμη. Το κράτος διαθέτει ένα σωρό μηχανισμούς, μεθόδους και εξοπλισμό ώστε ο πολίτης να είναι πρακτικά και σε κάθε περίπτωση απροστάτευτος απέναντί του. Οι αγώνες που έχουν γίνει μέχρι σήμερα είχαν ως αποτέλεσμα τα ατομικά δικαιώματα, ως έναν περιορισμό που θέτει το ίδιο το κράτος στον εαυτό του όταν αλληλεπιδρά με τον πολίτη. Φυσικά και πάλι οι όροι δεν είναι ίσοι, καθώς η εφαρμογή της έννοια του ατομικούς δικαιώματος στην πράξη είναι και πάλι στην ευχέρεια του ίδιου του κράτους.
Η καταπάτηση των ατομικών δικαιωμάτων γίνεται πολύ συχνά από το κράτος, άλλες φορές άτσαλα και άκομψα (δηλ. με τρόπο τόσο προφανή ώστε αφού ο πολίτης αδικηθεί να μπορέσει να "αποζημιωθεί"), άλλες φορές πιο περίτεχνα και ύπουλα (δηλ. με τρόπο που ο πολίτης δεν αντιλαμβάνεται άμεσα και του οποίου οι πραγματικές διαστάσεις θα γίνουν εμφανείς σε βάθος χρόνου τέτοιου ώστε τα δεδομένα να μην αναστρέφονται). Κάποια δικαιώματα (χωρίς να είμαι βέβαιος αν κατά την τεχνική ορολογία της νομικής είναι όντως έτσι) είναι π.χ. της απεργίας, της διαμαρτυρίας (ή διαδήλωσης), της σωματικής ακεραιότητας (να μην τρώω ξύλο ή χημικά επειδή βρέθηκα μέσα ή δίπλα σε πορεία), το τεκμήριο της αθωότητας, κτλ.. Θέλω να δώσω έμφαση στο τελευταίο.
Πολύ σύντομα (για όποιον δεν γνωρίζει ήδη) το τεκμήριο της αθωότητας λέει "κάθε άνθρωπος θεωρείται αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου και η Πολιτεία μέσω των οργάνων της οφείλει να αποδείξει την ενοχή του κατηγορουμένου, όχι ο κατηγορούμενος την αθωότητά του". Μια λιγότερο αυστηρή ή τυπική εκδοχή (ή ερμηνεία; ) θα μπορούσε να είναι η εξής: "Δεδομένου πως δεν υπάρχουν αποχρώσες ενδείξεις ή αποδείξεις που να με καθιστούν ύποπτο ή ένοχο,
απαιτώ το κράτος να μην με αντιμετωπίζει ως τέτοιο". Το παράδειγμα των καμερών (εντός ή εκτός Ε.Μ.Π.) είναι κατ' εμέ παραβίαση αυτού του αρκετά απλού αξιώματος.
Βλέπετε, ανάμεσα στην πλήρη ελευθερία της κυκλοφορίας και τα τανκς της χούντας υπάρχουν πολλές ενδιάμεσες καταστάσεις, οι οποίες αναδεικνύονται προοδευτικά και ανάλογα με τις περιστάσεις. Κάθε περιστολή στην ελευθερία, φυσικά έχει και μια "δικαιολογία" -άλλωστε η χούντα υποτίθεται προστάτευε την τάξη με την απαγόρευση της κυκλοφορίας θεωρώντας τους πάντες a priori εν δυνάμει "ταραξίες". Ένα ενδιάμεσο, λοιπόν, στάδιο, θεωρώ την
παρακολούθηση (δηλ. με τις κάμερες) σε δημόσιους χώρους ή χώρους στους οποίους δεν υπάρχει
ιδιαίτερος/εξαιρετικός λόγος για να εφαρμόζεται οποιασδήποτε μορφής παρακολούθηση.
Για να προλάβω ορισμένους, ας αντιμετωπίσουμε το επιχείρημα της "πρόληψης"· την "αιτιολογία", με άλλα λόγια, του κράτους για να εγκαταστήσει μηχανισμούς ελέγχου. Πραγματικά πιστεύετε πως ένα κράτος (όχι με την έννοια αυστηρά της τρέχουσας διοίκησης της Ν.Δ., μιλάω για το συνεχές Ελληνικό κράτος των τελευταίων δεκαετιών) όπως το δικό μας ανησυχεί τόσο πολύ για την ασφάλειά μας ώστε -αφού, υποτίθεται- έλυσε όλα τα άλλα προβλήματα και εξάντλησε όλα τα άλλα μέσα, προέβη στην προμήθεια τόσων ηλεκτρικών κυκλωμάτων παρακολούθησης; Μήπως δεν κόπτεται για τη δική μας ασφάλεια αλλά για τη δική του;
Μην γελιόμαστε... υπάρχουν πολλές
εγκληματικές πράξεις οι οποίες θα μπορούσαν να είχαν είτε αποτραπεί είτε κατασταλεί αν υπήρχε εκεί δίπλα μια κάμερα (ένα παράδειγμα έφερε ο sparc). Ζυγίστε, όμως, λίγο τα πράγματα: Μέχρι που είστε διατεθειμένοι να φτάσετε προκειμένου να βρείτε τον ασυνείδητο που σας άφησε αιμόφερτο στο δρόμο ή που έκλεψε ένα βιβλίο από τη βιβλιοθήκη; Θα επιτρέπατε/ζητούσατε να μπουν κάμερες που θα παρακολουθούν νυχθημερόν ώστε να παρατηρήσουν ένα στατιστικά ασήμαντο φαινόμενο; Θα δεχόσασταν να σας κάνουν σωματικό έλεγχο πριν και μετά την έξοδό σας από τη βιβλιοθήκη; Θα επιτρέπατε να σας φοράνε ("προληπτικά") χειροπέδες σε ένα μουσείο όπου ενδεχόμενως θα κλέβατε ή θα φθείρατε ένα έκθεμα; Προφανώς κάποια από αυτά που αναφέρω είναι τραβηγμένα, αλλά καθένας το βλέπει από άλλη οπτική. Γιατί καθένας έχει σε διαφορετικό ύψος τον πήχη της αξιοπρέπειάς του.
Μην ξεχνάτε, άλλωστε το άλλο: Ακόμη και στις περιπτώσεις που -τάχα- οι κάμερες θα βοηθούσαν τον πολίτη (όπως στην περίπτωση της εγκατάλειψης), το ίδιο το κράτος έχει φροντίσει να έχει και μια ρύθμιση (π.χ. τα προσωπικά δεδομένα των παρευρισκομένων) με την οποία θα ακυρώνει κάθε ενδεχόμενο όφελος του πολίτη. Δεν είναι αστείο και αντιφατικό; Μια κάμερα που διαρκώς καταγράφει ό,τι περνάει από το οπτικό της πεδίο και θίγει ευαίσθητα δεδομένα
όλων των πολιτών (γιατί το κράτος δεν χρειάζεται την έγκριση του κράτους/εισαγγελέα για να αξιοποιήσει το υλικό της παρακολούθησης, μην κοροϊδευόμαστε), αλλά όταν πρόκειται να χρησιμοποιηθεί υπέρ έστω ενός πολίτη ξαφνικά καθίσταται μη προσβάσιμο. Μόνο εγώ βλέπω
ακριβώς έναν επωφελούμενο από την υπόθεση (δηλ. το κράτος);
Δεν είμαι ούτε επαναστάτης ούτε τρομοκράτης. Σκέφτομαι όπως θέλω εγώ να σκέφτομαι, πηγαίνω όπου θέλω να πηγαίνω χωρίς να δίνω λόγο, χωρίς να με παρακολουθεί κανείς. Ακόμη κι αν κάθομαι και χαζεύω τα αυτοκίνητα δεν γουστάρω να με παρακολουθούν. Αν κάποιος που δεν γνωρίζετε σας ρώταγε "που είχες πάει χτες;" θα του απαντάγατε προσβεβλημένοι "να μην είσαι περίεργος". Πως
ανέχεστε κάποιοι να μπορούν να το μάθουν χωρίς καν να σας ρωτήσουν; Γι'αυτό το θεωρώ αξιοπρέπεια.
Μια άλλη παράμετρος είναι αυτό που ορισμένοι θίξατε ως "καταστρέφουν περιουσία του δημοσίου, εκείνη που πληρώσαμε εμείς, οι φορολογούμενοι". Σε πρώτη φάση δεν μπορώ παρά να είμαι ερειστικός: Με μεγάλη χαρά και ευκολία θα σπάγατε στο ξύλο τους αλήτες που χάλασαν "τις κάμερες (αξίας μερικών εκατοντάδων/χιλιάδων ευρώ) που πληρώσατε από τους φόρους", αλλά κανένας σας δεν θα έκανε το ίδιο με εκείνους τους αλήτες που κλέβουν δισεκατομμύρια από τους φόρους που πληρώνετε, εκείνους που τρώνε τα λεφτά από τους ίδιους τους μισθούς σας, από τις καθημερινές σας αγορές, από τις συντάξεις σας. Μάλιστα αποδεικνύεται πως αυτούς τους ψηφίζουμε/ετε για διαχεριστές των χρημάτων σας. Είναι αυτό που εύστοχα είχε πει κάποτε ο Λαζόπουλος (νομίζω):
Σε αυτή τη χώρα αν χρωστάς 5.000 ευρώ μπαίνεις μέσα. Αν χρωστάς 5.000.000 ευρώ "έπεσες έξω". Με άλλα λόγια, μην κλάψετε κιόλας για τα λεφτά που χάσατε, γιατί το διακύβευμα είναι πολυ μεγαλύτερο. Και ακόμα και αυτή η οπτική του κόστους από τον κρατικό κορβανά είναι ένδειξη χαμηλής αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης (σε επίπεδο πολίτη).
Σε ένα πιο ουσιώδες επίπεδο, ας θέσω ένα ερώτημα: Αν έρθει ξαφνικά η γυναίκα σας ή η μάνα σας (ή κάποιος με τον οποίο μοιράζεστε χρήματα, κτλ.) με τρεις γούνες και δυο κιλά πανάκριβα κοσμήματα, δεν θα ενοχληθείτε αναφωνόντας "μήπως θα έπρεπε τουλάχιστον να με ρωτήσεις, ή έστω να με προειδοποιήσεις"; Και εξηγούμαι: Όταν γίνονται εκλογές (και επιβεβαιώνουμε ότι έχουμε δημοκρατία), κάθε υποψήφιος συνδυασμός ζητά την ψήφο των πολιτών παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα το οποίο δεσμεύεται (?) να εφαρμόσει. Προφανώς δεν γίνεται να περιγραφεί με κάθε δυνατή λεπτομέρεια το σύνολο των κινήσεων σε κάθε επιμέρους τομέα, ούτε να προβλεφθεί το κατά πόσο θα καταστεί δυνατόν να εφαρμοστούν όλα. Θα ήμασταν παράλογοι αν είχαμε τέτοια απαίτηση.
Παρόλα αυτά, πρέπει κάθε υποψήφιος
διαχειριστής (κατά την δημοκρατική εκδοχή που ζούμε και τόσο πολύ σας έθιξαν τα "ρεμάλια") να δημοσιοποιεί τους βασικούς άξονες και κάποια (έστω ενδεικτικά) μέσα με τα οποία σκοπεύει να υλοποιήσει τους άξονες αυτούς. Η ψήφος σας είναι η υπογραφή σας σε αυτό το χαρτί των δεσμεύσων· μήπως, όμως, τελικά υπογράφεται λευκά χαρτιά (κατά το προσφάτως επανειλλημένως λεγόμενο "λευκή επιταγή"); Είδατε προτάσεις της Ν.Δ. (παλιές ή νέες) για τη Δημόσια Ασφάλεια; Έχει με κάποιον τρόπο ξεκαθαρίσει αυτή η παράταξη (ή το συζυγές ΠΑΣΟΚ) ποια η νοοτροπία ή οι θέσεις/προτάσεις της στο θέμα της ασφάλειας; Εγώ δεν είχα ακούσει κάτι σχετικό. Μέχρι που είδα με ζέπελιν, κάμερες, αγροφυλακή (με διάφορες αφορμές). Τα οποία είναι έξοδα· τα ζητήσατε αυτά τα έξοδα και θίγεστε τόσο; Οι υπουργοί κυκλοφορούν με πολυτελείς μερσεντές τις οποίες πληρώνει το ελληνικό κράτος, και η διέλευση των οποίων από έναν οποιονδήποτε δρόμο σημαίνει την παρακώλυση της κυκλοφορίας για όλους εμάς τα κορόιδα. Αν πάει κάποιος "κάφρος" ή "αλήτης" ή "αντιεξουσιαστής" και κάψει την υπουργική μερσεντές θα βγείτε να πείτε "κάψανε το πανάκριβο αμάξι του τρυφηλού υπουργούλη μας που έχουμε πληρώσει με τα λεφτά μας";
Μην βιάζεστε να περηφανευτείτε για τη "δημοκρατία" στην οποία ζείτε, πόσο μάλλον να συμπεράνετε πως με ατάκες όπως "φθείρουν την δημόσια περιουσία" την προστατεύετε. Μην περιμένετε ότι οι περικοπές στις ελευθερίες θα έρθουν από ημίβλακες με τανκς, όπως παλιά. Τα πράγματα γίνονται αργά και μεθοδικά. Μην απαιτείτε απ' όλους να έχουν την ίδια ανοχή στον εξευτελισμό, γιατί όπως είπαμε καθένας έχει αλλού τον πήχη της αξιοπρέπειας και των απαιτήσεων του από μια ουσιαστική δημοκρατία. Μην επιτρέπετε σε οποιονδήποτε να βασίζεται στην ψήφο που του δώσατε μια φορά πριν από 4 χρόνια ώστε να προβαίνει πρακτικά σε οποιαδήποτε ενέργεια ενώπιον της οποίας θα έχετε δεμένα τα χέρια (επειδή είναι εξουσιαστές ή διαχειριστές ελέω της ψήφου σας). Μην παραξενεύεστε αν κάποιοι άνθρωποι έχουν το θάρρος (ή ακόμα και το θράσος) να κάνουν αυτό που θα κάνατε και οι ίδιοι (κάποιοι από σας) αν δεν είχατε μια στρεβλή, μίζερη και απαξιωτική αίσθηση υποτέλειας απέναντι σε ένα σύστημα που οφείλει να σας υπηρετεί και να σας σέβεται.
Το θέμα του ασφαλιστικού θα έρθει σύντομα στην επιφάνεια. Θα το αποφασίσουν οι εκπρόσωποί μας, αυτοί των οποίων την (ενδεχόμενη) αυθαιρεσία ήδη προασπίζεστε (κατ' εμέ τυφλά). Επειδή τους ψηφίζαμε δεν μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Γιατί τελικά δεν υπάρχει διπλωματία (ιδίως από τη μεριά της εξουσίας). Αν επαναληφθούν φαινόμενα όπως αυτά επί ΠΑΣΟΚ, τότε δεν θα πείτε πως "κατέβηκαν στο δρόμο και πλακώθηκαν στο ξύλο με το κράτος 1.000.000 ρεμάλια". Κατέβηκαν (είτε κάνουν ζημιές είτε όχι) 1.000.000 πολίτες που ένιωσαν να αδικούνται κατάφορα από το κράτος και να μην έχουν άλλο μέσον παρά να κατεβούν στο δρόμο (σαν να'ταν "αλήτες"). Η διαφορά είναι πως οι 1.000.000 θα κατέβουν να φωνάξουν ότι αδικείται η τσέπη τους. Τα 10 "ρεμάλια" κατέβηκαν να καταστρέψουν εκείνο που θίγει την αξιοπρέπειά τους.
Να το θέσω λίγο πιο τραβηγμένα για να δείτε τη διαφορά οπτικής: Δεν θα πήγαινα ποτέ να σπάσω κάμερες. Παρόλα αυτά προτιμώ να επιβαρυνθώ οικονομικά εγώ για 2 ή 3 βιβλία και να ξέρω ότι κάθομαι και διαβάζω στη βιβλιοθήκη χωρίς, όχι να παρακολουθεί ο πρύτανης τι διαβάζω (αυτό είναι αστείο), αλλά χωρίς καν να μπορεί να με δει η φιλενάδα μου η τάδε που κάθεται στην είσοδο της βιβλιοθήκης δίπλα στα μόνιτορ. Στο κάτω-κάτω αν θεωρούμε τόσο πιθανό (ή αν παρατηρείται τόσο συχνά το φαινόμενο) να κλέπτονται βιβλία, τότε έχουμε πιο βαθύ πρόβλημα, πρόβλημα αμοιβαίου σεβασμού και σεβασμού προς τη γνώση. Και οι κάμερες δεν νομίζω να λύνουν το πρόβλημα.
Η δημοκρατία δεν είναι ποσοτική/οικονομική ισορροπία (που ούτε αυτή υπάρχει), δεν είναι διπλωματία, είναι αξιοπρέπεια. Και όταν αμφισβητούν την αξιοπρέπειά σου δεν υπάρχει συγκεκριμένος (ή πάντα "πολιτισμένος") τρόπος να εκφράσεις την αντίδρασή σου. Ειδικά όταν όλοι γύρω σου σκύβουν το κεφάλι σε αυτούς που ψήφισαν και κλαίνε "μα τις πληρώσαμε εμείς τις κάμερες"...
Δεν προσπαθώ ούτε να δικαιολογήσω την συγκεκριμένη πράξη θυμού (γιατί είναι τέτοια, και ως τέτοια είναι βίαιη), αλλά δεν μπορώ και να την καταδικάσω (εν γένει να αποφανθώ), τουλάχιστον χωρίς να προβληματιστώ. Δεν προσπαθώ να σας πείσω υπέρ ή κατά της πράξης (πέρα από επιμέρους νοοτροπίες που σχολίασα), γι'αυτό παρακαλώ να μην σπεύσετε να προσβληθείτε ή να αμυνθείτε. Απλώς τροφή για σκέψη και συζήτηση.
Σε ενα αλλο θεμα με μια αλλη μια αλλη βαση ομως παιζει να ξεκαθαρισοτυν καποια απο αυτα τα πραγματα.-