Ευχαριστώ για τις ευχές, αν και λόγω της θητείας τελικά δεν προλάβαμε να βγάλουμε την καινούρια έκδοση του semfe.gr (καθένας τον καημό του
).
Κάποιες πρώιμες (μόλις 10 ημερών ψαράκι είμαι ακόμα) και σκόρπιες σκέψεις σχετικά με το ΚΕΥΠ και τον Στρατό. Κατ' αρχάς, απ' όσο έχω ακούσει από άλλους κι απ' όσο έχω δει από μέσα, το κέντρο στη Λαμία είναι όντως πιο χαλαρό. Και κούραση υπάρχει και φωνές και βαρεμάρα και ένα σωρό, αλλά σε μεγάλο βαθμό τα πράγματα είναι υποκειμενικά. Προσωπικά δεν ένιωσα ούτε στιγμή την ανάγκη να "σηκωθώ να φύγω από εδώ μέσα" ή "γιατί με ζορίζουν τόσο πολύ". Την ίδια ώρα που είναι μαζεμένος ένας λόχος και εκτελεί τις ίδιες οδηγίες και τα ίδια παραγγέλματα του τάδε αξιωματικού, ο διπλανός έχει ανατριχιάσει από περηφάνεια, ο από πίσω κοντεύει να βάλει τα κλάματα που δεν μπορεί να μιλήσει στη μάνα του, ο μπροστινός αναπτύσσει θεωρίες σχετικά με το πόσο άσκοπος και παράλογος είναι ο στρατός και οι στρατιωτικοί, στις τελευταίες 2 σειρές θα ήθελαν να πιαστούν στα χέρια για τα αθλητικά ενώ κάπου στη μέση κανά δυο χαζογελάνε για 7η μέρα με το όνομα του λοχία... Πέντε-έξι ψιθυρίζουν με ψευτοθυμό και δήθεν μαγκιά ότι "αν μας βάλει και για 4η μεταβολή θα τους γα#$@ω" ενώ ένας-δυο ψάχνουν την ευκαιρία για να "παραπονεθούν" ότι "κύριε ανθυπολοχαγέ ο διπλανός μου άναψε τσιγάρο την ώρα της λειτουργίας".
Κατά τα άλλα η υπόθεση (αν δεν το πάρει κανείς τελείως στα σοβαρά) έχει αρκετό γέλιο ένεκα φαιδρότητας, νευρικότητας ή ουσίας. Μου φάνηκε, π.χ. αρκετά αστείο το ότι ο ταγματάρχης μου αισθανόταν ικανοποιημένος και μας επιβράβευε που σε μερικές μόλις ημέρες (!?) παιδιά 18-30 χρόνων "καταφέραμε" να εκτελούμε προσοχές, μεταβολές και βήμα, σαν να αποκτήσαμε κανένα προσόν απαραίτητο ή ενδιαφέρον για τη ζωή μας. Μου φάνηκε αστείο όταν μετά από συζήτηση με παιδιά σχετικά με διάφορα θέματα περί υπολογιστών ή μαθηματικών κλπ στο ΚΨΜ (ό,τι έχει σπουδάσει ο καθένας), βγήκαμε για να κάνουμε ημιανάπαυση και σημειωτόν (αυτό δηλ. που σπούδασε ο τάδε υπαξιωματικός).
Αστείοι μου φάνηκαν διάφοροι συνάδελφοι που υπερέβαλαν στις ευχαριστίες και στο γλείψιμο μετά από ένα μπράβο του αξιωματικού (επειδή π.χ. αναφέρθηκαν με δυνατή φωνή) ή εκείνους που από την δεύτερη ημέρα μίλαγαν για την έξω ζωή λες και είχαν περάσει ένα χρόνο στο νησί του Lost. Γουστάρω πολύ τον χαβαλέ από τον πιο μαζεμένο μέχρι τον πιο έξω-καρδιά ακόμη και την ώρα που η αντοχή ή η διάθεση έχουν πάρει την φθίνουσα. Τέλος, μου φάνηκε πολύ αστείο (και θα φανεί περισσότερο και σε όσους με ξέρουν) όταν διαπίστωσα ότι επικεφαλής της διμοιρίας μου είναι μια 23χρονη ανθυπολοχαγός την οποία πρέπει να υπακούω και να προσφωνώ σε πληθυντικό αριθμό
Εν ολίγοις οι συνθήκες, οι εντυπώσεις και τα συναισθήματα ποικίλλουν έντονα, από μονάδα σε μονάδα, από όπλο σε όπλο, από διοικητή σε διοικητή, από χρόνο σε χρόνο, από άνθρωπο σε άνθρωπο. Κι αυτό δεν είναι εν τέλει κάποιο ιδίωμα του στρατού. Ίσως στον στρατό για διάφορους λόγους απλά χαρακτηριστικά φαίνονται πιο έντονα, αλλά ο κομπλεξικός, ο χαλαρός, ο σταρχιδιστής, ο κλανιάρης, ο χαβαλές, ο ρουφιάνος, ο φιδέμπορας, ο ζόρικος, ο χαζούλης, ο μπεσαλής υπάρχει παντού.. στους συναδέλφους μας (στη δουλειά, στο στρατό, στη σχολή), στους ανωτέρους μας, στους καθηγητές μας, στους γονείς μας, στους φίλους μας, στους γείτονές μας. Ό,τι κι αν ακούγεται στον περίγυρο, καθένας θα το αντιμετωπίσει με τον δικό του τρόπο, συνεπώς οι θετικές ή αρνητικές συνολικές προκαταλήψεις μάλλον περιττεύουν
Υ.Γ.: sky, Λαμία είμαι... Όταν θα αρχίσουν οι έξοδοι κανόνισε να σε πετύχω κανένα Σ/Κ πάνω να με ξεναγήσεις στα Internet Cafe
