ΣΕΜΦΕ forum

Papagaloi όλων των χωρών ενωθείτε!

Ο Ελύτης είχε σπουδάσει Νομική. Ήταν γλωσσολόγος; Ήταν φιλόλογος; Είχε διδακτορικό στην εφαρμοσμένη παπαρολογία; ΟΧΙ. Ήταν ποιητής. Κι εγώ είμαι ποιητής, θα μ'αφήσεις να διαφωνήσω με το Τσαρούχη; Πάμε ξανά: όλοι κρίνονται, κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο, ακόμα κι ο μέγας Ελύτης, ακόμα κι ο υπερμέγας Καστοριάδης. Και πίστεψε με, ειδικά ο τελευταίος θα συμφωνούσε απόλυτα μ'αυτό. Λοιπόν, ο Ελύτης. Έχει δικαίωμα λόγου σύμφωνα με τον πριμελούδε; Δε νομίζω. Δηλαδή αποκλείεται.
Η εμπάθεια είναι όλη δική σου πριμελούδε, διότι απ'τη μια δεν είσαι υπέρμαχος του πολυτονικού κι απ'την άλλη σκίζεσαι που στο θίξαμε. Δηλαδή γυρεύεις καβγά. Και στο κάτω-κάτω της γραφής, εγώ έθιξα την περηφάνια (και προκατάληψη) του φεκάλιτυ και του κάθε φαντασιοελληναρά που νομίζει πως διασώζει την ελληνική γλώσσα, ενώ είναι πλήρως ανιστόρητος και υπόγλωσσος (από τα υπογλώσσια, χαχα). Η γλώσσα είναι κάτι το ζωντανό. Κανένας λόγιος δε δείχνει το δρόμο. Οι λόγιοι ξεπερνιούνται όσο σπουδαίοι κι αν είναι.
Και με το να είσαι είρων μόνο το αυτοτρομπάρισμά σου προβάλλεται, όχι το δίκιο σου.
Και οι αφορισμοί, όσο γαμάτοι και Πυθαγόρειοι κι αν είναι, είναι διαψεύσιμοι. Και κλείνω με κάτι ευχάριστο. Κοίτα πάνω.
Παπαγάλοι όλων των χωρών ενωθείτε.

Υ.Γ. : Και για όσους δε με πιστεύετε μπείτε στο πολυτονικό.γρ να γελάσετε με την κοιλιά σας

Για μενα το θεμα παντως ειναι πολυ απλο. Ειναι σαν τους γκει. Εμενα δε μου αρεσει. Αλλα αμα καποιος εχει τους λογους του, εμενα τι με πειραζει?

Το πολυ πολυ να πει κανεις οτι τον κουραζει να διαβαζει σε πολυτονικο, πραγμα που μετα απο 5 σελιδες θα εχει ξεπερασει για παντα.

Εξ'αλλου εμενα, στο ματι αισθητικα μου καθεται πολυ καλα να πω την αληθεια. Σα την αραβικη γραφη ενα πραμα ( και στο παραδειγμα με τους γκει βλεπε λεσβιες ).

Ασε που στην σχετικιστικη κβαντο του τραχανα ανοιγεις το βιβλιο και νοιωθεις οτι σου παιρνουνε τσιμπουκια ( δωρο ; ) ολοι οι καθηγητες του σχολειου σου ταυτοχρονα.

Και τώρα που το ψάχνω και δεν τό'ξερα, ούτε ο Καστοριάδης ήταν γλωσσολόγος ή φιλόλογος (δεν είχε τη στάμπα, δηλαδή, όπως το ενννοεί ο πριμελούδε). Νομικά και Οικονομικά είχε σπουδάσει. Είχε το δικαίωμα να εκφέρει άποψη; ΟΧΙ! Σύμφωνα με αυτή τη διεστραμμένη λογική!
ζκι, ούτε κι εγώ έχω πρόβλημα να διαβάζω πολυτονικό. Και μου αρέσει και στο μάτι (όχι τόσο ηλεκτρονικά, όσο στο χαρτί για να πω την αλήθεια). Αλλά όταν βλέπω να χρησιμοποιείται από κάποιους για λόγους συγκεκριμένους ως μέσο επίδειξης ή δε-ξέρω-γω τι άλλο, τότε είναι που φτιάχνω τόπικ... Αλλιώς, στα παλιά μου τα παπούτσια.

Ποιητής, μα βέβαια. Με μονάχη έγνοια τη γλώσσα του στις αμμουδιές του Ομήρου. Στοιχηματίζω ότι και εσύ ξέρεις πάρα πολλές Ομηρικές λέξεις και όταν τύχει να συναντήσεις καμμία στο TLG την ξεσκονίζεις με ευλάβεια και προσπαθείς να την συνταιριάξεις στο νεοελληνικό πλαίσιο (με πρώτη και καλύτερη την τουρκοπερσική kavga < ghawgha που ανέφερες
τόσο κομψά πριν). Για τον Καστοριάδη εντάξει, τι να πω. Αρκεί νομίζω η "Ελληνική ιδιαιτερότητα" για να παραδεκτείς πως αυτομάτως ο άνθρωπος γίνεται ειδικός των ελληνικών θεμάτων του τότε (το θέμα μας είναι πάντα η χρησιμότητα του συστήματος των Αλεξανδρινών). Kράτησες (εσκεμμένα;) μόνο την λέξη "ειδικός" από αυτά που είπα. Λες τα φιLOLογος, ΦΕΛΛΟλογος να κτύπαγαν πιο πολύ στο μάτι;

Οι λέξεις "ανθολόγηση κειμένων" για εσένα και μερικούς από εδώ σημαίνουν "ψιττακισμός". Κρίμα. Εξήγησα σε τόσες κουραστικές γραμμές πιο πάνω τον λόγο που τις εναποθέτησα. Είπα ο ίδιος πως πνευματικοί άνθρωποι τέτοιου αναστήματος και βεληνεκούς δεν διεκδικούν δάφνες αυθεντίας και παρακαλάνε να τους διαψεύσεις. Κάποιος εδώ μέσα ανέφερε ότι ο Einstein για παράδειγμα ήταν άθεος. Χωρίς να κάνει την παραμικρή νίξη για τον μονισμό του Spinoza, τον πανθεϊσμό κτλ. Μπράβο ρε, στην Βιλαρίμπα ακόμα τρίβουνε. Αν αυτή την ετοιματζίδικη άποψη δεν την έβγαλε από κάποια ρήση, τότε τι; Και ο ίδιος αργότερα κατηγορεί εμένα. Αστεία πράγματα.

Δε μου κολλάει καλά να σκέφτομαι πχ την Κική Δημουλά ως "φαντασιοελληναρά", με συγχωρείς έτσι; Όθεν και σου επιστρέφω τα περί ειρωνείας επιδεικνύοντας your very first post. Εγώ απλά έκανα την αστεία παρατήρηση ότι κάποιοι μάχονται το πολυτονικό ενώ δεν κάνουν τον στοιχειώδη κόπο να γράψουν έστω σε μονοτονικό. Τυχαίο και αυτό (σαν την Εστία;) Δε νομίζω... Είναι σα να βλέπω εθνικιστή να σκίζει τις κιλώτες του και ταυτόχρονα να μη ξέρει να γράψει πέντε λέξεις σωστά. Δηλαδή, συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τον Ευ-άγγελο. Δε χάλασε και ο κόσμος. Όταν ας πούμε βλέπω το "Η πίτα του παππού" με περισπωμένη στο δρόμο δεν αρχίζω τις διαλέξεις. Το να αναγνωρίζεις ότι ΔΕΝ είσαι ειδικός (τι διεστραμμένο point of view jeez) θεωρώ πως _αποτελεί_ άποψη και τουναντίων με την πραγματικά ΕΛΛΗΝΑΡΑΔΙΚΗ στάση που θέλει να σχολιάζει τα πάντα και να προπηλακίζει τους πάντες, νιώθω καλά με τον εαυτό μου και ας μην ακούγομαι τόσο προοδευτικός. Οπότε θα μου επιτρέψετε να απέχω στο εξής από το pansemfetic summer trolling (γεια σου ζκι) gathering. Ευχαριστώ.

χαχαχα. Έγραψες. Καλό ταξίδι!

xaxaxa wraio to polutoniko kai entupwsiako ... alla exw thn entupwsh oti oi arxaioi hmwn progonoi egrafan xwris tonous. oi tonoi bhkan argotera .. apodeiksh apo wikipedia :Στην αρχαιότητα η ελληνική γραφή ήταν μόνο κεφαλαιογράμματη και χωρίς τόνους. Το πολυτονικό σύστημα "εφευρέθηκε" από τον Αλεξανδρινό γραμματικό Αριστοφάνη το Βυζάντιο (τέλος 3ου - αρχές 2ου αιώνα π.Χ.) (αβέβαιη είναι η πατρότητα των πνευμάτων, αν και ίσως να ήτανε και αυτά εφεύρεση του ιδίου), με σκοπό την πιστότερη απεικόνιση του μέτρου στο έργο του Ομήρου και των μελικών ποιητών. Λόγω της αντικατάστασης του μουσικού τονισμού από το δυναμικό ήδη από τα ελληνιστικά χρόνια, η ανάγνωση των κλασικών κειμένων είχε καταστεί ιδιαίτερα δύσκολη και οι μελετητές χρειάστηκαν κάποια διακριτικά σημάδια για να αναγνωρίζουν σωστά τις λέξεις και να αποδίδουν σωστά το μέτρο. Έτσι καθιερώθηκε σταδιακά η "εφεύρεση" του Αριστοφάνη του Βυζάντιου, που αρχικά όμως χρησιμοποιήθηκε μόνο σε ορισμένα λογοτεχνικά έμμετρα έργα και μάλιστα καθόλου συστηματικά. Χρειάστηκε δέκα ολόκληρους αιώνες για να αρχίσει να γενικεύεται και μόνο τον 10ο μ.Χ. αιώνα είχε πια καθιερωθεί συστηματικά σε όλα ανεξαιρέτως τα κείμενα, αρχαιοελληνικά και μη, στο πλαίσιο του λεγόμενου "πρώτου βυζαντινού ουμανισμού". .. suberasmatka an thes grapse kefalaia alla borei na se parekshghsei kaneis kai na nomizei pws fwnazeis ..

ΓΙΑΤΗΝΑΚΡΙΒΕΙΑΔΕΝΕΙΧΑΝΟΥΤΕΚΕΝΑΜΕΤΑΞΥΤΩΝΛΕΞΕΩΝ...

(ΟΥΤΕΦΩΝΗΕΝΤΑΕΙΧΑΝ)

Τα μεγαλοιώδη χρόνια του Ομήρου δεν είχαν ούτε γραφή

Λαθος κανετε, με bold εγραφαν, οχι με κεφαλαια, παρ'όλο που δεν είχε εφευρεθει τυπογραφια ακομα, ειπαμε ηταν μπροστα απο την εποχη τους!

Και οι λατίνοι με ιταλικ, εξ ου και η ονομασία.

primelude πολυ ενδιαφεροντα αυτα που εγραψες κ πολυ σοφη η αποφαση σου να απεχεις. Νομιζω εχει καταντησει γελοιο να μιλαμε για θεματα που δεν εχουμε ιδεα με τοσο μεγαλη ελλειψ σεβασμου

1: Συνήθως μου αρέσει να διαβάζω πολυτονικό.
2:Όμως:
Η ''διαμάχη'' δεν είναι ανάμεσα στο πολυτονικό και το μονοτονικό σύστημα. Το πολυτονικό βοηθά στην προφορά των λέξεων (δηλαδή μακρά, βραχέα κλπ). Όσο χρησιμοποιούμε τη δημοτική δεν υπάρχει λόγος να το χρησιμοποιούμε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για αισθητικούς λόγους. Και αφού ούτε και στην καθαρεύουσα εκφέρουμε διαφορετικά τη γλώσσα ισχύουν και σε αυτήν την περίπτωση τα παραπάνω. Αν λάβουμε μάλιστα υπ'όψιν ότι στα τελευταία 500-600 χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας υπήρχαν και εκεί ορθογραφικά λάθη (γεγονός που αυτομάτως αποφεύγεται αν ξέρεις να εκφέρεις σωστά τα τότε ελληνικά) συμπεραίνουμε λοιπόν ότι ούτε και τότε το πολυτονικό σύστημα είχε χρηστική αξία.
Δηλαδή το πολυτονικό δεν χρησιμεύει σε τίποτα; Όχι ακριβώς.
Η ''διαμάχη'' έγκειται στο αν η γλώσσα μας κακοποιείται, σε οποιαδήποτε μορφή της (στην εποχή μας έτυχε να είναι η δημοτική μορφή της). Για να μην κακοποιείται, για να την ξέρουμε δηλαδή, να μπορούμε να την χρησιμοποιήσουμε σωστά και να καταλαβαίνουμε τον γλωσσικό πλούτο όσων διαβάζουμε, απαιτείται, κατά την ταπεινή μου γνώμη, γνώση των αρχαίων ελληνικών (και εννοώ της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, αν και άλλα αρχαία ελληνικά [πχ αρχαία ελληνική λογοτεχνία] είναι πολύ χρήσιμα και επιμορφωτικά, αλλά σε άλλους τομείς και συζητήσεις).
Μέσω της πρώτης αυτής μορφής της γλώσσας (ουσιαστικά του μοντέλου με τα μικρά και τα κεφαλαία και το πολυτονικό) γίνεται δυνατό να συλλάβουμε το γλωσσικό πλούτο όσων διαβάζουμε, αλλά και να καταλάβουμε τη δομή της γλώσσας που μιλάμε. Έτσι και τα ορθογραφικά λάθη αποφεύγονται και η ''καταστροφή'' (κατά κάποιους) της γλώσσας αποφεύγεται.
Αν η γλώσσα εξελίσσεται (ή καλύτερα, αλλάζει) είναι χαρακτηριστικό της καθημερινής επικοινωνίας των ανθρώπων και σε μια κοινωνία με επαρκή (δεν λέω πλούσια κατ' ανάγκη) παιδεία (δεν λέω εκπαίδευση) δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για την επικείμενη ''καταστροφή'' της γλώσσας.
Μπορούμε λοιπόν να αναγάγουμε και πάλι τη ''διαμάχη'', αυτή τη φορά μεταξύ του λαού που έχει ανάγκη τη μόρφωση και εκείνων που αποφασίζουν αν θα του τη δώσουν (και η συντριπτική πλειοψηφεία των παραδειγμάτων έχει αποφανθεί αρνητικά στο συγκεκριμένο ζήτημα).