Ο άνθρωπος είναι πιο δυνατός και υπερασπίζεται καλύτερα τον εαυτό του όταν βρίσκεται μαζί με άλλους.
Ο κόσμος οργανώνεται σε κόμματα (οργανώσεις και σχήματα γενικότερα) ώστε βρίκοντας ένα μίνιμουμ κοινής συμφωνίας να πετυχαίνει:
α) να έχει δυαντότερη φωνή και να διεκδικεί τα δίκια του πιο αποτελεσματικά
β) την γενικότερη συμμετοχή του σε συζητήσεις και κυρίως δράσεις που δεν θα μπορούσε να κάνει μόνος του (π.χ. κίνηση για τη μετατροπή της έρμης της βιβλιοθήκης σε αναγνωστήριο)
γ) και ακόμα για την δράση του ίσως έξω από τον μικρόκοσμο της σχολής ή του εργασιακού χώρου στον οποίο βρίσκεται.
Δεν είναι υποχρεωτικό να είναι κάποιος σε ένα κόμμα αλλά ας μην κάνει και υψηλή κριτική λες και είναι κάτι τρομερό και φοβερό.
Ακόμα περισσότερο αν σκεφτεί κανείς ότι σε μεγάλο πλήθος αυτών που τα βάζουν με τα κόμματα περιλαμβάνονται οι πλήρως χειραγωγημένοι απ' τα ΜΜΕ που έχουν κάνει τον σταρχιδισμό ιδέα και τον ασχολείσαι με τα κοινά θεωρείται πλέον κατακριτέο και γραφικό.
Όσο για τον απαραίτητο ασπασμό της γραμμής αυτοί που το λένε είναι βαθιά νυχτωμένοι, ή έχουν στο μυαλό τους την ΚΝΕ όταν μιλάν για τα "κόμματα" οπότε μάλλον δεν γνωρίζουν καλά την ελληνική.
Κι αυτό γιατί
το μόνο κόμμα που σε υποχρεώνει σε
ασπασμό γραμμής η οποία μάλιστα έρχεται από κάπου αλλού είναι η
ΚΝΕ.
Να πω για την ΕΑΑΚ, που οι αποφάσεις λαμβάνονται κατά πλειοψηφία, αν δεν μπορεί να επιτευχθεί ομοφωνία, από το σχήμα;
Να αναφερθώ στη Νεολαία ΣΥΝ που στο καταστατικό της δεν έχει τη διαγραφή; Με χαρακτηριστικό αποτέλεσμα μάλιστα άνθρωποι της ίδιας οργάνωσης να σου λένε ο ένας υπέρ κι ο άλλος κατά της ΕΕ.
Στα δεξιά δεν ξέρω τι συμβαίνει αλλά έχω την εντύπωση ότι ούτε εκεί διαγράφουν αβέρτα.
Και για τη διαδικασία. Επειδή πολλά ειπώθηκαν σήμερα.
Κάθε κίνηση προς τον εκδημοκρατισμό μιας διαδικασίας συνέλευσης είναι επιθυμητή. Το θέμα είναι κατά πόσο είναι εφικτή.
Να πω ένα, δυό π.χ.
Υπήρχε γενικά μια ιδέα ότι λίγο πολύ θα τοποθετείται ο καθένας όποτε θέλει, με ενδεχόμενο να παρέμβει κι αργότερα. Δεν ακούγεται άσχημο. Αλλά στην πράξη τί γίνεται;
Μια συνέλευση με 120 άτομα. Πολύ συνηθισμένο. Και πες οτι μιλάει ο καθένας 5 λεπτά. Πολύ λίγο. Αμέσως έχουμε 600 λεπτά, δηλαδή διαδικασία 10 ωρών.
Με δευτερολογίες δηλαδή πηγαίνει στις 20 ώρες.
Σε αυτό θα επισυνάψη την αδυναμία συνδιαμόρφωσης. Αν σκεφτεί κανείς τις συνελεύσεις των αναρχικών όπου εκεί οι συνελεύσεις λειτουργούν πράγματι έτσι. Η διαδικασία κρατά ώρες ατελείωτες, ώσπου πες οτι συνδιαμορφώνουν κάπου. Τόσες ώρες και είναι όλοι κοντινών ιδεολογιών!
Σε εμάς να δω πως θα συνδιαμορφώσουν ΔΑΠίτες, με ΠΑΣΠίτες, με ΚΝίτες, με ΕΑΑΚίτες, ΑΡΕΝίτες και πολλών λογιών ανένταχτους...
Άλλη προβληματική, πάλι εμπειρικά από συνελεύσεις αναρχικών, είναι το καπέλωμα! Ναι, όσο κι αν ακούγεται περίεργο πέφτει πολύ καπέλο μεταξύ των ανένταχτων αναρχικών ατομικοτήτων, αν σκεφτεί κανείς ότι σε μια σύνηθη διαδικασία θα τοποθετηθούν οι παλαιοί του κινήματος πολλές και μακροσκελείς φορές, σε αντίθεση με τους νεότερους που είτε είναι ψαρωμένοι, είτε δεν περισσεύει καν χρόνος.
Κι ακόμα μια προβληματική. Άκουγα σήμερα μια κοπέλα που υπερασπιζόταν τη διαδικασία των ελεύθερων τοποθετήσεων. Η ίδια βέβαια έκανε 4-5 τοποθετήσεις, ουκ ολίγον μακροσκελείς, κάποιες απ' αυτές. Φανταστείτε να το έκαναν αυτό όλοι. Που δικαιωματικά θα μπορούσαν.
Θέλω να καταλήξω οτι μια τέτοια διαδικασία δεν είναι καταδικασμένη εξ ορισμού. Αλλά προυποθέτει τελείως άλλης κουλτούρας άτομα. Και βάζω και τον εαυτό μου μέσα, παρόλο που συνήθως ακόμα κι όταν δικαιούμαι βήμα αποφεύγω να τοποθετούμαι.
Ο κόσμος δεν μπορεί να περάσει στην αναρχία απ' τη μιά μέρα στην άλλη. Κι ακόμα περισσότερο δεν μπορείς να το ζητάς αυτό από συντηριτικούς στην κουλτούρα ανθρώπους. Οργανωμένους και ανένταχτους.
Για εμένα κάτι σχετικά ιδανικότερο απ' αυτό που υπάρχει θα ήταν η οργάνωση των φοιτητών σε σχήματα τύπου ΕΑΑΚ (λειτουργικά, όχι ιδεολογικά), όπου θα συζητώνται και θα λαμβάνονται αποφάσεις κατά ομάδες, οι οποίες θα εκπροσωπούνται στη συνέχεια από σχετικά λίγους στη ΓΣ.
Ελληνίδες Έλληνες, Πάλι τα είπα ωραία!
