Διαβάζω, διαβάζω σιωπηλά από το "βολεμένο γραφειάκι μου και τον μισθάκο μου" αλλά με έπνιξε, δεν αντέχω άλλο, και είπα να γράψω.
Διαβάζω όλες τις απόψεις, και βλέπω, πως από τότε που αποφοίτησα από τη ΣΕΜΦΕ (πάει αρκετός καιρός!) τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Γράφει ένας συνάδελφος:
Εν τέλει ποιος είναι το "καλό παιδί"; Εκείνος ο σιδερωμένος (και γλοιώδης) που θέλει να παρακολουθήσει το μάθημα του μην απασχολώντας τον τι συμβαίνει γύρω του ή εκείνος που πρώτη προτεραιότητα βάζει την ίδια τη ζωή;
Σωστά, πολύ ωραία ερώτηση. Όμως "mal posé", που λένε και οι γάλλοι....
Πολεμήσαμε; Υποστηρίξαμε; Πήγαμε στο Σ.τ.Ε για την γραμματεία μας και τον τεχνικό του μηχανουργείου ; Εμείς, οι πρυτάνεις, οι καθηγητές; Φωνάξαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, κάναμε περιφρουρήσεις;;;;;
Ναι.
Χάσαμε όμως. "Μάκη, χάσαμε". Το γλέντι σχόλασε.
Λυπάμαι βαθιά για την κυρία της γραμματείας που θα απολυθεί. Είναι η ξαδέρφη μου, είναι η κουνιάδα μου, είναι η θεία μου που πέρασε δύσκολα στη ζωή της, και τώρα είναι 50 και έχει 2 παιδιά. Είναι ο ξαδερφός μου που δεν τράβαγε πολύ με το σχολείο. Είναι ο γείτονας που είναι καλό παιδί, αλλά "δεν του κόβει", είχε βρει μια θεσούλα, και τώρα του την παίρνουν και αυτή. Και δεν αρκεί που "λυπήθηκα". Πάλεψα για αυτήν. Έκλεισα τη σχολή, πήγα στην πορεία, στενοχωρήθηκα, φώναξα, έβρισα.
Τελείωσε το πανηγύρι, "μνημονιακή υποχρέωση" είπε το Σ.τ.Ε. Καληνύχτα. C' est fini, fini. Λυπάμαι, μα τελείωσε.
Και ρωτώ τώρα :
Τι μου φταίει εμένα η Ευαγγελία από τη Χίο, η Κατερίνα από την Κρήτη, ο Κώστας από την Ξάνθη που φέτος δεν πήγε στη σχολή του; Λυπάμαι και για αυτούς. Λυπάμαι και για τον απόφοιτο που θέλει να έρθει για μεταπτυχιακό στην Ecole Polytechnique Federale de Lausanne ή στο CERN. Κρίμα, δεν θα επιλεγεί γιατί δεν έχει ακόμα τελειώσει, ή γιατί χρωστάει μαθήματα. "Μα, Παλεύει για τη γραμματεία του που την απολύουν και συμπαραστέκεται", είπα στο αφεντικό μου για να τον υποστηρίξω. Απάντηση: "Λυπάμαι πολύ, βρες άλλον .-". Σε λιγότερο από 2 λεπτά και 10 δευτερόλεπτα, το ζήτημα είχε κλείσει.
Η Δημοκρατία, συνάδελφοι, είναι μια λέξη που χρειάζεται προσοχή. Όσο δικαίωμα έχουν οι υπάλληλοι να μη χάσουν τη δουλειά τους, τόσο δικαίωμα έχουν και κάποιοι άλλοι να κάνουν κουμάντο στη ζωή τους. Και όσο εγκληματική είναι η αδιαφορία για το τι συμβαίνει γύρω μας, τόσο εγκληματική παραμένει η ισοπέδωση των πάντων. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρατάει τη ΣΕΜΦΕ κλειστή, και να στερεί από τους φοιτητές το βασικό τους δικαίωμα στη γνώση
και τη ζωή τους. Οι καιροί δεν αλλάζουν μόνο με φωτιά και τσεκούρι. Αλλάζουν και με μέθοδο, με σύστημα και οργάνωση. Και αυτό είναι το μόνο που μένει και εκτιμάται. Και αν τον πήχη δεν τον θέσουμε
εμείς για τον εαυτό μας, θα τον θέσει κάποιος άλλος :
"Ναι ε; Παλεύει για τον συνάνθρωπο του στη γραμματεία του και για να κλείσουν τα γραφεία της χρυσής αυγής (δολοφόνοι) στην Αθήνα; Ενδιαφέρον....καλή επιτυχία του....Πάρε άλλο φοιτητή τώρα, γιατί δεν έχουμε καιρό για χάσιμο".
Καλή συνέχεια στον αγώνα σας, και καλή επιτυχία στη ζωή σας
Ένας ξενιτεμένος απόφοιτος ΣΕΜΦΕ,
Νίκος