Είμαι 25+, είμαι άρρεν και είμαι παρθένος. Δεν έχω φιλήσει καν γυναίκα, δεν τα έχω φτιάξει ποτέ στη ζωή μου. Παρακάτω εξηγώ:
Η αλήθεια είναι πως παλιότερα στο λύκειο που ήμασταν στη εφηβεία και είχαμε πολλές καύλες, ήθελα να κάνω σεξ αλλά ήμουν πολύ μαγκούφης-λαχανοντολμάς εμφανισιακά και δεν υπήρχε περίπτωση να βρω κοπέλα.
Ήμουν ένας τύπος που μια γυναίκα θα τον χαρακτήριζε «δεν πάει καλά το παιδί….». Μετά, όταν τελείωσα το λύκειο και πήγα στο πανεπιστήμιο, ήμουν πάλι μαγκούφης, φορούσα κάτι άθλια nerd-γυαλιά και γενικώς είχα υπερβολικά άκυρη ένδυση. Οι ενδυματολογικοί μου συνδυασμοί ήταν αδιανόητα άκυροι. Επίσης ήμουν και λίγο σπυριάρης και είχα και κάτι υπερτροφικές ουλές στο πρόσωπο… Γενικά θα λέγαμε πως με χαρακτήριζε η εξίσωση της αποτυχίας αναφορικά με την εμφάνιση. «Είχα ξεφύγει» και γενικώς θα λέγαμε πως «φλέρταρα» με το ψυχιατρείο.
Στο πανεπιστήμιο, στο πρώτο έτος των πολιτικών μηχανικών (στο ΑΠΘ) ήμουν πολύ άκυρος (ακαδημαϊκό έτος 2001-2002). Κάποιες φορές έπαιρνα και ένα σκοινάκι μαζί μου και έκανα στο διάλειμμα, βέβαια μακριά από τα βλέμματα των άλλων συμφοιτητών, κάπου στο υπόγειο. Συχνά ανέβαινα στην ταράτσα του κτηρίου και έκανα σκοινάκι και εξασκούσα κινήσεις πολεμικών τεχνών. «Είχα ξεφύγει» πραγματικά εκείνο τον καιρό, βέβαιο δεν ήμουν επικίνδυνος για τους άλλους, αλλά ήμουν σίγουρα ένα κινούμενο ψυχιατρείο. Τότε μου άρεσε μια κοπέλα από τη σχολή, τη λέγανε Σωτηρία. Κάποιες στιγμές με κοιτούσε περίεργα και αισθανόμουνα πολύ αμήχανα. Ήμουν πολύ χέστης και δεν μπορούσα καν να μιλήσω σε γυναίκα που με άρεσε. Μια φορά η Σωτηρία ήλθε και κάθισε δίπλα μου με δυο φίλες της. Είχα πάθει σοκ, έτρεμα ολόκληρος, δεν μπορούσα να προσέξω στο μάθημα, και γενικώς δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ακόμη και εάν της μιλούσα, οι λέξεις δεν θα έβγαιναν από το στόμα μου. Δεν μπορούσα να την κοιτάξω πολύ εκείνη τη στιγμή. Από ο,τι θυμάμαι για τη συναισθηματική κατάσταση εκείνης της στιγμής, θα έλεγα πως ήτανε πολύ τέλεια από κοντά. Είχε τέλεια μαλλιά! …
Μια άλλη φορά, που καθόμουνα μόνος (γενικώς ήμουν πανκιό στη σχολή, δεν έκανα παρέα και με πολλούς, καλά με γυναίκες δεν μιλούσα καν) βλέπω τη Σωτηρία με τη φίλη της την Κατερίνα (που ήτανε το αστέρι του έτους, ίσως η πιο όμορφη από εκεί μέσα). Το μάθημα μόλις άρχιζε… Βλέπω τη Κατερίνα να επιλέγει θέσεις αλλά η Σωτηρία διαφωνεί και θέλει να καθίσει προς το μέρος μου. Βλέπω τη Κατερίνα να δυσανασχετεί/βαρυγνωμεί με την απόφαση της Σωτηρίας, η φίλες χωρίζουνε και η Σωτηρία έρχεται και κάθεται ακριβώς μπροστά μου μόνη της. Τι έπαθα πάλι Θεέ μου… Τα υπέροχα μαλλιά της πέφτανε στο θρανίου μου (αχ πόσο ήθελα να τα αγγίξω), υπέροχα αρώματα ερχότανε προς το μέρος μου, γενικώς είχα πάθει τραλαλά… Μετά πλέον δεν έγινε κάτι.
Έπειτα το 2002 με το 10% άλλαξα σχολή και πήγα στο Φυσικό του ΑΠΘ. Εκει πλέον οι καταστάσεις ξέφυγαν τελείως! Το ακαδημαϊκό έτος 2002-2003 στο Φυσικό ως πρωτοετής ήμουν ένα ψυχιατρείο. Δεν μιλούσα με κανέναν, δεν γνώρισα κανέναν, ήμουν πανκιό όλη τη χρονιά. Εκείνη την εποχή με τη παρέα μου από τη γειτονιά μου, τα άλλα κινούμενα ψυχιατρεία, πηγαίναμε κάθε Παρασκευο-σαββατοκύριακο πλατεία Άθωνος, πίναμε ρετσίνες και τα σπάναμε όλα με διαφόρων ειδών αντικοινωνικές συμπεριφορές! Επίσης εγώ έπαιρνα μια φιάλη νερού, έβαζα μαυροδάφνη, την έπαιρνα μαζί μου, και μόλις κατέβαινα από το 6 στη στάση Λευκός πύργος, έριχνα άσπρο πάτο και μετά πήγαινα στο μάθημα στη σχολή. Έκανα καλό κεφάλι και προκαλούσα psycho σκηνικά στη σχολή. Οι συμφοιτητές, άνδρες κ γυναίκες σύσσωμοι, με θεωρούσαν τρελό. Οι γυναίκες δε, είχανε τρομοκρατηθεί. Οπότε και το έτος 2002-2003 δεν είχα τα φόντα για να γνωρίσω κάποια κοπέλα.....
Το καλοκαίρι του 2003 ήμουνα πολύ χάλια ψυχολογικά. Αρχίσανε οι αυτοκτονικοί ιδεασμοί. Έκανα ανταύγειες στα μαλλιά μου και τα έκανα καπελάκι. Το κούρεμα αυτό το κάνουνε τα αγόρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο και εγώ ήμουν 20 χρόνων όταν πρώτη φορά καπελάκι. Φανταστείτε τι «κινούμενο ψυχιατρείο» ήμουνα… Άλλαξα για τελευταια φορά σχολή με το 10% και επήγα στο ΠΑΜΑΚ(= Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Λοιπόν στο Παμακ έσκαγα μύτη με πουκάμισα από το El Caso (έμενα Καλαμαριά, το El-Caso στο πεζόδρομο για όσους μένουν Καλαμαριά), με παντελόνια δεν θυμάμαι από πού, υπόδημα από Intersport, δερμάτινο από Soufleris, καπελάκι κούρεμα, ανταύγειες στα μαλλιά, γιαλακαμπούκας, σπυριάρης, και make-up στη μάπα. Ήμουν γάμησε-τα εμφανισιακά. Βέβαια από συμπεριφορά είχα λογικευτεί σε σχέση με τα του Φυσικού αλλά από εμφάνιση ήμουν για το ψυχιατρείο κατευθείαν!! Στο Παμακ ως πρωτοετής (ακαδημαϊκό έτος 2003-2004) μου άρεσε μια κοπέλα από το έτος μου. Έφαγα κόλλημα κανονικό για όλο το πρώτο έτος. Ημουν τόσο μ@λ@κας που πίστευα ότι εάν έβρισκα τον αριθμό του κινητού της , πλέον η κοπέλα θα έπεφτε στα χέρια μου. Παρότι βρήκα τον αριθμό του κινητού της, αυτό δεν έγινε (να πέσει στα χέρια μου), διότι είχε γκόμενο, και συν τοις άλλοις εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω κανονικά σε γυναίκα ούτε τηλεφωνικώς, και της έλεγα/έστελνα μονάχα μ@λ@κίες. Μέχρι που τον Οκτώβριο το 2004 βρήκε ποιος είμαι και μου τα έψαλε λέγοντας ότι είμαι πολύ βλάκας άνθρωπος κτλ.... Μετά κάπως απογοητεύτηκα και άρχισα να μη τη θέλω μέχρι που ήλθε το καλοκαίρι του 2005 όπου αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για αυτήν. Βέβαια αυτή είχε γκόμενο και τα είχα κάνει σκατά με δαύτη οπότε δεν είχα πλέον και ελπίδες. Έτσι κυλίσανε και τα χρόνια στο ΠΑΜΑΚ.....
Άσπρη μέρα είδα επιτέλους το καλοκαίρι το 2007 όταν πλέον έλαβα βοήθεια από τον Τάσο. Ο Τάσος είναι ο μετρ των ερωτικών προσεγγίσεων και χάρη στις διδαχές του άρχισα να βλέπω τις γυναίκες με άλλα γυαλιά. Άρχισα πλέον να μιλάω σε κορίτσια. Χάρη σε αυτόν έχει γίνει σημαντική πρόοδος στο θέμα της επικοινωνίας με το αντίθετο φύλο. Έχουν συντελεστεί αλλαγές στην εμφάνιση μου, στη συμπεριφορά μου κτλ.. Βέβαια υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη.
Σίγουρα μια ερώτηση που καλείται να απαντήσει ένας άνδρας είναι «Τι είδους γυναίκα μʼαρέσει και τι πρέπει να κάνω για να την αποκτήσω?» ή «Ποιο είναι το ταίρι μου και πως μπορώ να το βρω?». Είναι δύσκολες ερωτήσεις και πραγματικά ακόμη δυσκολεύομαι να δώσω σαφή/ξεκάθαρη απάντηση.
Εγώ πιστεύω πως στη θέση που είμαι το ταίρι μου είναι τα «κορίτσια από σπίτι». Πραγματικά δεν ελκύομαι (πλέον) από τις σέξι γυναίκες, τις ξανθιές με μίνι φούστες και βαθιά ντεκολτέ των Night-clubs, κτλ... Εξάλλου ενάντια σε αυτές δεν έχω ελπίδες στο κρεβάτι....
Θέλω μια γλυκιά κοπέλα που να έχει κατανόηση, να έχουμε κοινή οπτική γωνία και κοινή αισθητική σε διάφορα θέματα. Είμαι άνδρας παρθένος με απύθμενη καθαρότητα/αγνότητα, δεν θέλω να πέσω στα χέρια κάποιας λάθους γυναίκας που θα μου καταστρέψει τη ζωή.
Ειλικρινά πλέον έχω τεράστια συναισθηματική ανάγκη να αγκαλιάσω κάποια κοπέλα, να τις χαϊδέψω τα υπέροχα μαλλιά της, να την φιλώ επί ώρες στα μελένια χείλη της κτλ... Φαντάζομαι τη κοπέλα που επιθυμώ (όπως π.χ. τη Βίκυ) να την έχω αγκαλιά επί ώρες! Η Βίκυ ήτανε άστα να πάνε. Έκανα ο,τι μπορούσα αλλά απέτυχα. Για αυτό και είμαι ευτυχισμένος, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια. Της μίλησα αλλά με απέρριψε.
Εγώ πλέον πιστεύω πως οι «κατάλληλες» γυναίκες για εμένα βρίσκονται είτε σε ηλικίες της 3ης λυκείου (να είναι ενήλικη), είτε σε πρωτοετείς φοιτήτριες. Εκεί βασίζω τις ελπίδες στο να βρω μια κοπέλα που να χαρούμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Θέλω να κάνω σεξ με τη γυναίκα που αγαπώ. Θέλω να σκέφτομαι όπως μια γυναίκα!
Εσείς τι λέτε για όλα αυτά?
Να περιγράψω ενα psycho-σκηνικό που έκανα σε γυναικες στο Φυσικό την ακαδημαϊκή περιόδο 2002-2003.
Ητανε Νοεμβριος 2002. Ειχαμε το μάθημα της Χημείας Α' εξαμήνου, Τετάρτη 18:00-20:00 αν θυμάμαι καλά. Το αμφιθέατρο που γινότανε το μαθημα συνόρευε με ένα άλλο, και τα χώριζε ενας ξύλινος τοίχος. Είχαμε διάλειμμα. Κατα τα ειθώτα, εγώ είμουν πανκιό και δεν μιλούσα με κανένα στο διάλειμμα. Μπαίνω στο διπλανό/όμορο αμφιθέτρο από τη πάνω/πίσω πόρτα. Δεν γινότανε μαθημα εκεί μέσα, ήτανε σβηστά τα φώτα. Στέκομαι στο πάνω τμήμα του αμφιθεάτρου όπου ήτανε σκοτεινό/αφεγγο. Στο κάτω τμήμα του αμφιθέτρου η πόρτα ήτο ανοικτή και από το διάδρομο εισέρχετο φως. Το κάτω τμήμα του αμφιθεάτρου ήτο κάπως φεγγερό/φωτεινό. Καποια στιγμή απο το διάδρομο εισέρχονται δυο συμφοιτήτριες, συζητώντας, στο κάτω τμημα του αμφιθεάτρου. Ισως ήθελαν ολίγη ησυχία απο το θορυβώδες στίφος του διάδρομου, για αυτό και εισήλθαν στο άδειο και βυθισμένο στο σκοτάδι αμφιθέατρο. Εκεί που συζητούσαν εκοίταξαν προς το ανω τμήμα του αμφιθεάτρου όπου στεκόμουν εγώ. Με το λιγοστό φως διέκριναν οτι υπήρχε κάποιος εκεί, έστω και αμυδρώς. Η μια είπε "Καποιος είναι εκεί πάνω....". Ανάβουν τα φώτα και βλέπουν, προς τρομερή τους κατάπληξη, εμένα να στέκομαι απαθής με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και να τις θωρώ. Η μια λέει κάτι στην άλλη και γελάνε. Με το που βλέπω αυτό, εν ριπή οφθαλμού αρχιζώ να κατεβαίνω τρέχοντας προς το κάτω μέρος του αμφιθεάτρου και ταυτόχρονα ουρλιάζοντας με σκαιότητα/βαναυσότητα. Αυτές αυτόματα εξαφανίζονται και φεύγουν τρομαγμένες απο το άφεγγο αμφιθέατρο. Βέβαια σταμάτησα και δεν τις κυνηγησα παραιτέρω.
Το αποτέλεσμα ήτανε οτι μετέπειτα, όποτε με έβλεπαν στη σχολή αλλάζαν δρόμο, και στο μαθημα αλλάζανε θέση και πήγαιναν δέκα σειρές πιο πέρα από όπου καθόμουνα. Δηλαδή μια φορά πήγα για μάθημα και κάθισα μια σειρά μπροστά τους και αυτές μόλις το είδαν αυτό αλλάξανε θέσεις και πηγαν δεκα σειρές πιο μπροστά......Η ειρωνία ήτανε οτι η μια από αυτές με άρεσε....
Στο Φυσικό γενικώς προκάλεσα άπειρα psycho-σκηνικά.....
Να πω ένα ακόμη psycho-σκηνικό στο Φυσικό. Δεν θυμάμαι εαν ήτο Μαρτιος ή Απρίλιος 2003, αλλα είχαμε την εισβολή των Αμερικάνων στο Ιρακ.
http://en.wikipedia.org/wiki/Iraq_War_%282003%29
Η σχολή είχε γεμίσει από αφίσες σχετικά με αυτό το θέμα. Ειχαμε διάλειμμα. Γινότανε ενα μάθημα μαθηματικών, και είμασταν χωρισμένοι σε δυο τμηματα. Ο πολύς ο κοσμος πηγαινε στο άλλο τμήμα, εγώ πηγαινα στο τμημα με τους λίγους. Κάποια στιγμη ενώ εκοβα βόλτες στους διαδρόμους μονάχος, βλέπω κατι αφίσες να έχουν ξεκολλήσει και να κείτονται χάμω. Οπότε μου έρχεται η ιδέα να τις τυλίξω γύρω απο τον κορμό μου και να μπώ έτσι στο μάθημα. Οι αφίσες είχανε μεγάλο πλάτος, οπότε τυλίγοντας τες γύρω μου με κάλυψαν από το λαιμό εως τα γόνατα περίπου. Μπάινω στο μάθημα, με βλέπει ο λιγοστός κόσμος και ο καθηγητής και μένουν όλοι μ@λ@κες. Ο καθηγητής μου κάνει μια χειρονομία που συμβόλιζε "Τι συμβάινει?", και εγώ του απαντώ "'Οπως βλέπετε, εγω είμαι ενάντια σε αυτόν το πόλεμο από πάνω μέχρι κάτω!". Ένας τύπος με το που το ακούει αυτό αρχίζει να λιώνει στα γέλια και έγινε κόκκινος σα πατζάρι. Οι υπόλοιποι, συν τον καθηγητή, είχανε μείνει απλώς εμβρόντητοι/κευρανόπληκτοι.... Θυμάμαι το βλέμμα μιας κοπέλας που καθότανε σχετικά κοντά μου, πως με κοιτούσε απορημένη..... Μετά έβγαλα την αφίσα και παρέμεινα στο μάθημα για να το παρακολουθήσω...................
Εγώ πιστεύω πως παρουσιάζα τις εν προκειμένω συμπεριφορές για τους εξής λόγους-->
Στο λύκειο είμουν ενας τυπάς τελείως στον κόσμο του. Δηλαδή ήμουν ένας τελέιως άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd. 'Ημουν σχετικά καλός μαθητής, αλλά από την άλλη ήμουν τελείως καμμένος με videogames, πολεμικές τέχνες και ταινίες Jackie Chan.
To θέμα κοπελα ήξερα πως δεν το κατείχα καθόλου και δεν με προβλημάτιζε εκεινη την περίοδο. Δεν το θεωρούσα άξιο για νa ασχοληθώ. Είμουν γενικά ήρεμο παιδάκι. Επίσης δεν έβγαινα έξω τα βράδυα, το θεωρούσα μάταιο. Δεν ήξερα πως να πλησιάσω τα κορίτσια, δεν μπορούσα να μιλήσω σε αυτές. Επίσης απο τις βραδινές εξόδους είχα τραυματικές εμπειριές. Επειδή ημουν ενας άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd, μια φορά που πήγαμε Θερμαϊκό, κάτι τύποι που με είδανε σκάσανε στα γέλια. Μια άλλη φορά που είχαμε παει στα Village Cinemas κάτι τύποι με είδανε και είπανε "Ωχ, ο Mr. Bean!" και ξάσκανε στα γέλια. Γενικά συνέβαιναν τέτοια, οπότε και έκοψα τις βραδινές εξόδους. Εμφανισιακώς ήμουν ενα καημένο.....
Για αυτό και η κοπέλες που έβλεπα ητανε αυτές που είχαμε στο λυκειο.
Όταν όμως τελείωσα το λύκειο και πήγα πανεπιστήμιο στους Πολ. Μηχανικούς, εκεί στους χώρους των πανεπιστημίων είχε πολλές νεες κοπέλες, και φυσικά υπήρχαν άλλα δεδομένα όσον αφορά τα κορίτσια. Οπότε εκει άρχισε να μου βγαίνει η αναγκή στο θέμα κοπέλα. Αλλά απο την άλλη οι γνώσεις μου στο θέμα αυτό ήτανε ενα μηδενικό. Η εμπειρία μου στο θέμα αυτό ήτανε ένα μηδενικό. Είμουν ενας χέστης nerd και με ακυρη εμφάνιση/ενδυση. Δε μπορούσα να μιλήσω σε κοπέλες, δε μπορούσα να πλησιάσω κοπέλες, δεν μπορούσα να συζητήσω με κοπέλες. Και έτσι άρχισε το σάλεμα μου. Ητανε επειδή δε μπορούσα να κάνω αυτό που έπρεπε. Δεν μπορούσα να υλοποιήσω το ρόλο μου, δηλαδή ο "άνδρας κυνηγός". 'Ετσι από την ψυχική ένταση μέσα μου που την δημιουργούσε η αποτυχία μου, από την αβυσσώδη πικρία μέσα μου που την δημιουργούσε η αναποτελεσματικότητα μου, από τη σύγκρουση των δυο πλευρών μου (η μια που ήθελε κοπέλα και άλλη πλευρά που δε μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό), ξεκίνησε η φθίνουσα πορεία μου προς την τρέλα, την εξαλλοσύνη, την παραφροσύνη. Ήμουν ένα καημένο/αξιολύπητο αγοράκι, ένας άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd, ο οποίος είχε την αναγκη να δείξει στους άλλους οτι είναι εδώ, ότι υπάρχει. Οπότε αυτά τα psycho-σκηνικά ήτανε ο πιο έυκολος, ο πιο άμεσος τρόπος για να δείξω στους άλλους οτι υπάρχω και εγώ.
Καλά η Σωτηρία ήτανε πολύ καταπληκτική για τότε. Τα σκηνικά που περιέγραψα στο original post έλαβαν χώρα στο Α' εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2001-2002. Στο Β' εξάμηνο, που με άρεσε ακόμη, την έβλεπα να χαριεντίζεται με κατι τσακαλάκια μέσα απο τη σχολή και εγώ ζήλευα σα γυναίκα που δε μπορούσα να είμαι στη θέση τους. Μετά την είδα ξανά τον Απρίλιο του 2004, όντας πλεον στο ΠΑΜΑΚ. Εκείνο το μήνα γνώρισα ενα τυπά-συμφοιτητή. Αυτός αμέσως κατάλαβε οτι ήμουν ένα psycho-ατομο και έκανε μαζί μου παρέα για να γελάει και να σπάει πλάκα. Οπότε κάναμε βόλτες μαζί στα Πανεπιστήμια, και μπήκαμε στους Πολιτικούς Μηχανικούς. Τυχαία μπήκαμε σε κάποιο μάθημα επιλογής του 3ου έτους (το έτος μου) και είδα τη Σωτηρία με τη φίλη της την Κατερίνα. Ητανε ακόμη καταπληκτική.
Πάντως τώρα εαν την πετύχω σε κάνα μαγαζί σιγουρα θα της μιλήσω, αρκεί να είναι με φίλες - να μην έχει κάνα τυπά στην παρέα-. Ειλικρινά δεν ξέρω πως θα με φανεί εφόσον έχω κάνει καμιά 400 προσεγγίσεις. Πάντως είναι θέμα τιμής για εμένα να μιλησω σε αυτήν τη γυναίκα εαν τη δω ξανά.
