Hengeo έγραψε:Μιλάτε για ατομικισμό. Το να θεωρείτε όμως τον δικό σας τρόπο αντίδρασης τον μοναδικό σωστό, και όποιον άλλο διαφωνεί να τον ταμπελοποιείτε αμέσως, δεν είναι ατομικιστικό;
Όχι, δεν τίθεται θέμα σωστού και λάθους. Άλλωστε, για να προσδιοριστούν κάποιες συμπεριφορές/ενέργειες/αντιλήψεις ως σωστές ή λάθος πρέπει να υπάρχει ένα σημείο αναφοράς (σωστές ως προς τι?), το οποίο στην περίπτωσή μας δεν υπάρχει. Δεν είναι λοιπόν θέμα σωστού ή λάθους, αλλά θέμα αντίληψης και ενδιαφερόντων. Αν σ'ενδιαφέρει (όχι προσωπικά εσένα) κυρίως ο εαυτός σου και η επιτυχία σου, δηλαδή θες να ανέβεις τα σκαλοπάτια του ανταγωνισμού (γιατί αλλιώς επιτυχία δεν ορίζεται στη σημερινή κοινωνία), προφανώς θα επιλέξεις να δεις τα πράματα με μια ματιά ατομικιστική. Βέβαια, αυτό στέκεται εμπόδιο για μερικούς ανθρώπους που λόγω άλλων ενδιαφερόντων (όπως πχ το να βιώνεται στον κόσμο λιγότερη αδικία) βλέπουν την πραγματικότητα από μια άλλη οπτική, λίγο λιγότερο κοντόφθαλμη κατά τη γνώμη μου, όπου κυριαρχεί το αίσθημα του συλλογικού. Ο ατομικιστής στέκεται εμπόδιο σ'αυτούς τους ανθρώπους γιατί αδιαφορεί για την αδικία γύρω του, ενδιαφέρεται σχεδόν αποκλειστικά για τον εαυτό του και τον στενό περίγυρό του και έτσι εμποδίζει τους άλλους (συλλογικιστές?
) να ελαττώσουν κατά το δυνατόν την αδικία.
Μάλιστα, το φοβερό της υπόθεσης είναι ότι ο ατομικιστής θεωρεί και προβάλλει ως δικαίωμα τον αγώνα του για επιτυχία, η οποία προφανώς πάει πακέτο με την αδιαφορία του για τον κόσμο, όταν γύρω του υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε τις μισές ευκαιρίες από αυτόν. Θεωρεί δικαίωμά του το να έχει περισσότερες ευκαιρίες από άλλους και να τις εκμεταλλεύεται και ξανά δικαίωμά του να αδιαφορεί για αυτούς, τους που ποδοπατάει επειδή έτυχε να γεννηθεί σε συνθήκες καλύτερες από κάποιων άλλων.
Αντίστροφα, ο συλλογικιστής (ή εγώ έχω σκαλώσει και δεν μπορώ να θυμηθώ τη σωστή λέξη ή πράγματι δεν υπάρχει λέξη με την έννοια που θέλω να αποδώσω. Τέλος πάντων, μιλάω για έναν που αντιλαμβάνεται τον κόσμο σε ένα επίπεδο όχι ατομικοτήτων, αλλά κυρίως συλλογικοτήτων) εμποδίζει τους ατομικιστές, γιατί ενώ οι δεύτεροι θέλουν να ζήσουν ήρεμοι τη ζωούλα τους με στόχο τα ατομικιστικά τους όνειρα, έρχονται οι πρώτοι και τους τη χαλάνε φωνάζοντας μέσα στα μούτρα τους (με απεργίες, με καταλήψεις, με πορείες, κλπ) "ΠΑΙΔΙΑ, ΑΔΙΚΟΥΜΑΣΤΕ!" μην αφήνοντάς τους να ανέβουν τα σκαλοπάτια της επιτυχίας.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα ανθρώπου που πιστεύει ότι η αδιαφορία του για την αδικία των άλλων (στην περίπτωση αυτή, οι άλλοι είναι οι εργάτες), πάνω στους οποίους έτσι κι αλλιώς πατάει για να επιτύχει ο ίδιος, είναι δικαίωμά του και που χαλιέται όταν τον αποσπάμε από το όνειρό του να ανέβει ψηλά στον ανταγωνισμό, είναι αυτό:
mind_the_gap έγραψε:Με τις συνεχεις καταληψεις κ απεργιες μου στερεις το δικαιωμα να βγω εξω κ να παλεψω για το πτυχιο μου...
[...]
σταματα να συνδεεις τον εαυτο σου με τους εργατες...τουλαχιστον σταματα να σκεφτεσαι οτι θα γινεις κ εσυ ενας απο αυτους...Υπαρχουν κ ανθρωποι με ονειρα, κ αν εσυ δν εχεις μην τα διαγραφεις απο τους αλλους..
Εκτός από άλλα αίσχη που εκφράζονται στο post του, αλλά και στο συγκεκριμένο απόσπασμα, ο mind_the_gap πιστεύει ότι όσοι έχουν καταλήξει εργάτες είναι άνθρωποι χωρίς όνειρα (γιατί αν έχεις όνειρο πάντα το πετυχαίνεις, βεβαίως βεβαίως), που δεν πάλεψαν για καλύτερες συνθήκες ζωής, επομένως αξίζουν την αδιαφορία από όσους παλεύουν να φτάσουν σε ένα υψηλότερο κοινωνικό στάτους.
Με αυτή την σχετικά απλουστευτική περιγραφή του πώς αντιλαμβάνομαι το θέμα, θέλω να καταλήξω στο ότι για μένα τίθεται θέμα επιλογών, θέμα επιλογής πλευράς, θέμα δυνάμεων και όχι θέμα σωστού και λάθους και γι'αυτό η πρότασή σου, hengeo, για μένα δε βγάζει νόημα. Ατομικιστής είναι αυτός που δεν βλέπει πιο μακριά από το Εγώ του, "συλλογικιστής" είναι αυτός που κοιτάζει κυρίως γύρω του και παίρνει θέση όπου αντιλαμβάνεται αδικία. Ο καθένας επιλέγει έναν δρόμο και κανένας δεν είναι σωστότερος από τον άλλον.
Τέλος, για να μην παρεξηγηθώ, δεν θεωρώ οτιδήποτε κομματικό ως μέρος των ανθρώπων που δρουν ενάντια στην εκμετάλλευση και την αδικία. Δηλαδή, μέσα δεν βάζω παρατάξεις ούτε τις επίσημα κομματικές ούτε όσες υποκινούνται από κόμματα.
Επίσης, θερμή παράκληση να μη συγχέουμε το ρήμα "χαρακτηρίζω" με το ρήμα "ταμπελοποιώ". Η διαφορά είναι παραπάνω από αισθητή.
Κι επειδή αρκετά μου την έσπασε το ύφος μου σ'αυτό το post, καιρός να το τελειώσω.
ναι δεν ήταν απόλυτα σωστό να παρθεί τέτοια απόφαση σε ΔΣ,
)