Ωραία, λοιπόν. Μιας και το γυρίσαμε εκεί, ας δούμε λίγο ψύχραιμα τι κατάσταση επικρατεί ανάμεσα στους φοιτητές. Θέλω να σου κάνω μια ερώτηση: Από που αντλούν ενημέρωση και ποια είναι η θέση των:O_Xamenos έγραψε:κρινω πως ενας διαλογος δεν εχει να προσφερει τιποτα οπως εχουν τωρα τα πραγματα, το μονο που θεωρω δοκιμο να γινει ειναι μια κοινη προταση μεταξυ καθηγητων και φοιτητων (φοιτητικων συλλογων) ή εν παση περιπτωση και διαφορετικη προταση φοιτητων - καθηγητων η οποία να ανακοινωθει στα ΜΜΕ... αλλωστε οι φοιτητες και οι καθηγητες ζουμε μεσα στις σχολες και νομιζω πως, εφοσον επικρατηση η οριμη σκεψη, μπορουμε να λυσουμε τα προβληματα που υπαρχουν.Αλλά τελικά δεν κατάλαβα που καταλήγεις. Πρέπει να γίνει διάλογος ή να περάσει εκείνου που έχει περισσότερο τσαμπουκά και θα δείρει τους περισσότερους;
1. Καθηγητών
2. Φοιτητικών Παρατάξεων (ΠΚΣ, ΕΑΑΚ, ΠΑΣΠ)
3. Υπόλοιπων Χιλιάδων Φοιτητών, είτε κατεβαίνουν σε Γ.Σ. είτε όχι
Πότε ο απλός φοιτητής ενημερώθηκε αντικειμενικά, παραπέμφθηκε σε πηγές, είχε την ευκαιρία να αξιολογήσει μόνος του την κατάσταση και να την επεξεργαστεί, συμμετείχε σε διάλογο με δικαίωμα τον αντίλογο; Πότε τους δόθηκε η ευκαιρία να προτείνουν δικά τους μέτρα, πότε συνευρέθηκαν με τους καθηγητές για κοινή χάραξη πορείας; Πότε μέσα σε όλα αυτά δόθηκε έστω και ελάχιστη αξία σε παραμέτρους όπως οι εξετάσεις, η διδασκαλία;
Μη μου πεις ότι στη Γ.Σ., το "αμεσοδημοκρατικό και υπέρτατο" όργανο των φοιτητών γίνονται όλα αυτά. Στην Γενική Συνέλευση θεωρητικά όλα αυτά προσφέρονται, αλλά πρακτικά κοροϊδευόμαστε. Οι μόνες κουβέντες που ανταλάσσονται είναι προπαγάνδα, είτε κυβερνητική είτε αντικυβερνητική. Έχουμε, δε, καταφέρει να αναλωνόμαστε και σε προπαγάνδά ανάμεσα στους αντικυβερνητικούς. Μονίμως κατηγορίες για προδοσία, κρέμασμα, κάθε τόσο ψιλοεπεισοδιάκια, που και που και ξύλο.
Στις συζητήσεις με τους καθηγητές έχουμε ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Απειλές και τραμπουκισμοί από καθηγητές προς φοιτητές και αντίστροφα, ανάμεσα σε φοιτητές ενώπιον καθηγητών. Και ο αμύητος (στο συνδικαλισμό που θεωρείς πως δεν πρέπει να κατηγορούμε γενικώς και αορίστως) απορεί "γιατί;". Αλλά δεν βγάζει ποτέ άκρη, γιατί δεν ακούγονται ποτέ επιχειρήματα, παρά κραυγές.
Οι 1000 είναι βολεμένοι που προσπαθούν να προασπίσουν συμφεροντα τους, η ΠΚΣ θελει να ρίξει την κυβέρνηση, τα ΕΑΑΚ θέλουν να τα κάνουν λίμπα, η ΔΑΠ θέλει να πάει στη Μύκονο, οι καθηγητές να μη χάσουν τα λεφτά τους, και οι φοιτητές επιτέλους να τους εξηγήσει κάποιος τι συμβαίνει.
Έχεις δίκιο, λοιπόν. Ας παραδεχτούμε ότι με "ώριμη σκέψη" όλα θα λυθούν. Μετά ας αποφασίσουμε ότι δεν υπάρχει ούτε ικανότητα ούτε διάθεση για ώριμη σκέψη από εκείνους που κρατάνε το πανό (είτε της αναθεώρησης είτε της αντίδρασης σε αυτήν) και ας κάτσουμε να υπερασπιζόμαστε ή να πολεμάμε μια κατάσταση που δεν θα αλλάξει ποτέ.
Κάθε ένας από εμάς, και όλοι μαζί συνολικά είμαστε η παρακμή η ίδια. Αλλά η πραγματική απογοήτευση είναι ότι κάποιοι προσπαθούν να συντηρήσουν αυτήν την παρακμή, είτε από συμφέρον, είτε από φόβο είτε από αφέλεια.
Θα κλείσω, λοιπόν, και γω με την ατάκα του μέσου φοιτητή που ακούγεται καθημερινά εδώ και δυο μήνες που αμήχανοι παρακολουθούμε αυτό το τσίρκο στη Βουλή και στα Πανεπιστήμια: "καταληψίες ή κυβέρνηση, δεν πάνε να το κάψουν το μπουρδέλο;". Αλλά δε θα δεχτώ ούτε παρατηρήσεις ούτε ενστάσεις. Ειδικά από τους νταβαντζήδες, εντός ή εκτός βουλής
