Ο καπιταλισμός αποτελεί το απόλυτο δεινό του σύγχρονου ανθρώπου, σύμφωνα με την πλειονότητα του κόσμου, «κεφάλαιο» όμως σημαίνει
αγαθό-πόρος & ποιος σήμερα δεν κυνηγά όλο & περισσότερα αγαθά, όλο & αφθονότερους πόρους? Ο κάθε άνθρωπος προσπαθεί, στα στενά πλαίσια ανάπτυξής του, να αξιοποιήσει τα ταλέντα του & για την απλούστερη των ικανοτήτων μας απαιτείται πλειάδα πόρων. Άρα, κεφαλαίο (=capital) συμβολίζει το σημείο εκκίνησης, είτε μιλάμε για έναν άνθρωπο, είτε για μια ομάδα, είτε για ένα έθνος, είτε ολόκληρο το είδος μας! Το όλο ζήτημα του «κακού» καπιταλισμού διυλίζεται μέσα από ένα πρίσμα εγωπάθειας, αλαζονείας, αδιαφορίας, ανικανότητας, είτε αναφερόμαστε στον στυγνό επαγγελματία επιχειρηματία, είτε στον επηρμένο ηγέτη, είτε σε κάποιο αδηφάγο κρατικό (ή μη) σύστημα. Συμπερασματικά, αν το σύστημα εξέλιξης - ανέλιξης - παρακμής του ανθρώπινου είδους συνολικά βαφτίστηκε «καπιταλιστικό», είναι απόλυτα σίγουρο ότι η κακοδαιμονία μας έχει επιλέξει τίτλο & άλλοθι.
Η μετάθεση & προβολή ευθυνών είναι διαδεδομένη πρακτική του homo sapiens. Άλλωστε, ποτέ δεν φταίμε εμείς, αλλά οι συγκυρίες, οι άλλοι, το σύστημα, τα βιώματα μας, η κακιά στιγμή. Χωρίς να τίθεμαι υπεράνω, το σύμπαν διέπεται από νομοτέλειες που δρουν «καπιταλιστικά»! Μόνο που το σύμπαν & η πλάση έχουν την δυνατότητα να ανακυκλώνουν αυτά τα δυναμικά. Αντίθετα, ο homo sapiens έμαθε το μισό από το μάθημά του. & το πιο τραγικό έγκειται στο γεγονός ότι ο ανθρώπινος κύκλος μας μετά βίας αγγίζει τα 90 χρόνια. Αν ζούσαμε, δηλαδή, καμία πεντακοσαριά (500) χρόνια, τί θα γινόταν? Τί νόημα & τί αξία θα είχαν έννοιες, όπως ιδιοκτησία, κληρονομιά, πολιτισμός??
O σοσιαλισμός είναι η μέση οδός αυτού του «κακού» καπιταλισμού & συμφωνούμε στο μοντέλο της πληθωριστικής ανάπτυξης, αλλά ενσωματώνουμε στο σύστημα πρακτικές κοινωνικών ισορροπιών & ταξικών εναρμονισμών (επίκαιρα, πλέον, τα κράτη πρόνοιας). Δηλαδή, κεφαλαιοκράτες με μέτρο. Το κωμικοτραγικό εδώ είναι ο τίτλος. Social (-ism/ist) σημαίνει κοινωνός - κοινωνικός κοινωνισμός, δηλαδή κοινός νους. Λες & υπήρχε περίπτωση επικοινωνίας & συνεργασίας χωρίς κοινό κώδικα & κοινή δράση. Πολιτικά ορθότερη ως πρακτική, αλλά με εξαιρετικά δυσδιάκριτα όρια. Άλλωστε, όλοι οι εξουσιαστές κατά τον ρουν της ιστορίας υπήρξαν περισσότερο ή λιγότερο ανθρωπιστές. Το μέγεθος του πλήθους που είχε ευεργετηθεί σε σχέση με το μέγεθος αυτών που είχαν παραμεληθεί έδιναν πάντα το αποτέλεσμα στην εξίσωση καλός & αγαθός ηγέτης ή δεινός & φαύλος εξουσιαστής. Ένα λογοπαίγνιο είναι, λοιπόν, που με αγαθότερη πρόθεση μεν, δε διαφοροποιείται ουσιαστικά δε.
Ο κομμουνισμός, ως πιο ακραία εκδήλωση του σοσιαλισμού, ουσιαστικά αναφέρεται σε μια καθολική κρατική παρεμβατικότητα, για κάθε ανθρώπινη δράση. Η οικουμενικότητα αυτού του συστήματος τείνει περισσότερο σε έναν ιδεαλιστικό ανθρωπισμό με δυο (2), όμως, σοβαρά μειονεκτήματα. Πρώτον & κυριότερον, οι υπεύθυνοι επιτήρησης & λειτουργίας αυτού του πολιτικού συστήματος πώς θα ξεχωρίσουν από την μάζα σε ένα καθεστώς άκρατης ισοπολιτείας & πώς θα παραμείνουν εγκρατείς & προσηλωμένοι στην εύρυθμη λειτουργία του, όταν οι σειρήνες της εξουσίας τους προσφέρουν τα «καπιταλιστικά» αγαθά της?? & δεύτερον αλλά όχι λιγότερο σοβαρό, σε ένα καθεστώς τυφλής ισοπολιτείας και απουσίας διακρίσεων πώς μπορεί να ανθίσει κάποιο ταλέντο (κεφάλαιο - πόρος - αγαθό)? Οι προικισμένοι πώς θα επιδιώξουν να διαφοροποιηθούν; Με τί κίνητρα η ικανότητα θα επιβιώσει της μαζοποίησης;
H κοινωνία της ουτοπίας δεν υπάρχει & δεν υπήρξε ποτέ. Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος στην ατέλεια του. Κάθε πολιτική επιλογή ουσιαστικά επιδεικνύει & διαφορετικούς τύπους αδυναμιών του. Βέβαια, με όλα τούτα επιβεβαιώνεται η απόλυτη ρήση «ζώον πολιτικόν». Ίσως κάποια σύνθεση στοιχείων & διαλλακτικότητας, πέρα & μακριά από ταμπέλες & φανατισμούς, να ευδοκιμήσει κάποτε...
Κλασική ταύτιση νόμιμου και ηθικού. Τελικά έχει δίκιο ο Κανένας όταν λέει ότι τη ταμπέλα του φασίστα τη κολάς μόνος σου με αυτά που γράφεις.
Sorry ρε φίλε, αλλά αν το νόμιμο με εκφράζει, τότε ναι, θα το πω & ηθικό. Ανήθικο λέω κάτι, όταν κάνω μία πράξη & μετά από αυτήν την πράξη αισθάνομαι άσχημα
εγώ. Όχι αν αισθανθείς άσχημα εσύ ή ο λαός ή οι προλετάριοι ή οι χρυσαυγιτές ή οποιοσδήποτε άλλος. Επομένως, η διαφορά μεταξύ ηθικού - ανήθικου έγκειται στο πώς αισθάνεται
αυτός που έκανε μία πράξη μετά από την πράξη αυτή. Sorry, but i feel good.
