Εγώ δεν έχω επιχειρήματα ρε; Ωραία, πάμε!
Αυτά τα πράγματα έχουν ξαναειπωθεί πολλές φορές, ακριβώς γιατί κάθε φορά κάποιος έχει μια “απορία” και πρέπει να τα εξηγούμε όλα πάλι απ' την αρχή. Αλλά ας είναι, όσο υπάρχει υπομονή είμαστε καλά.
Πρώτα απ' όλα ένας άνθρωπος, και ακόμα περισσότερο ένας κομμουνιστής άνθρωπος (που δεν είναι απλώς φερέφωνο των απόψεων που του πιπιλάνε όλη μέρα τα ΜΜΕ) δεν είναι μονοδιάστατος. Δεν είναι φτιαγμένος από μπετόν και με φόρμα από καλούπι (με εξαίρεση τους Κνίτες) και μπορεί να έχει ποικιλία απόψεων..
Επίσης δεν υπάρχει μια λίστα με κριτήρια και ένας βαθμολογητής όπου όσα περισσότερα "τικ" πάρεις τόσο πιο κομμουνιστής να σημαίνει πως είσαι (εκτός αν είσαι στη ΚΝΕ όπου πιστεύεις ότι έτσι γίνεται). Στην πραγματικότητα ισχύει το ακριβώς αντίθετο. Υπάρχουν κάποιες βασικές αρχές των κομμουνιστών, όπως αυτή της ισότητας, του ελέγχου των μέσων παραγωγής απ' τους εργαζόμενους κ.λπ. αλλά υπάρχουν και ολόκληρα ιδεολογικά ρεύματα με μεγάλες διαφορές ανάμεσά τους. Κομμουνιστικά όλα αλλά υπό άλλη οπτική. Ξεκινώντας απ' τη διαφωνία περί άμεσης διεθνιστικής επανάστασης των Τρότσκι-Στάλιν και τη χήρα του Μάο μέχρι το τείχος του Βερολίνου και τους ανανεωτές ευρωκομμουνιστές. Από το ευρώ ή δραχμή μέχρι τη στρατηγική των εκλογών.
Φιντέλ Κάστρο
“Λέτε για την αποτυχία του Κομμουνισμού. Που είναι όμως η επιτυχία του καπιταλισμού στην Ασία, την Αφρική και την Λατινική Αμερική;”
Αυτό αναλυτικά σημαίνει:
“Λέτε ότι στις χώρες που εφαρμόστηκε ο κομμουνισμός απέτυχε, άρα ο κομμουνισμός είναι κάτι κακό για τον κόσμο. Τι ισχύει όμως εκεί που επικρατεί η δική σας πρόταση; Η Ασία, η Αφρική και η Λατινική Αμερική δουλεύουν με καπιταλισμό. Αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων που δουλεύουν ατελείωτες ώρες για λίγα δολάρια το μήνα, χωρίς ανέσεις και με ολοκληρωτική φτώχεια, αλλά σε καπιταλισμό, πως θα τους πείσει κανείς ότι ο κομμουνισμός θα ήταν η καταστροφή τους και ο καπιταλισμός η λύση; Το σύστημα που προτείνετε για τον πλανήτη συμπεριλαμβάνει τρεις ηπείρους που ζουν στη φτώχεια ώστε δύο ήπειροι να ζουν καλύτερα;"
Και ερχόμαστε στο σήμερα. Αυτές οι δύο ήπειροι που απομένουν για να δούμε πως τα πάνε με τον καπιταλισμό ζουν με ευημερία; Αποφασίστε όμως! Είτε ζούμε ακόμα στην Ελλάδα των ολυμπιακών αγώνων και της ευημερίας, οπότε δεν δικαιούστε να ομιλείτε, είτε ζούμε στην Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας, και των 3,000 αυτοκτονιών, οπότε κάτι δεν πάει καλά.
Βέβαια το τι νομίζετε εσείς δεν έχει σχέση με το τι ισχύει. Θέλετε δεν θέλετε να το πάρετε απόφαση ζούμε στην δεύτερη Ελλάδα (πάντα σε αυτή ζούσαμε αλλά κάποιοι δεν έβλεπαν μπροστά τους, ή μάλλον πίσω απ' τις τζαμαρίες που είχαν μπροστά τους).
Και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Δεν έγινε κάποιο λάθος. Αντίθετα έγινε κάτι σωστό. Δούλεψε πολύ καλά το σχέδιο των ναζίδων θεωρητικών. Ολόκληρη η σύνθεση αλλά και η ιστορία ακόμα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, η ΕΟΚ και η ΕΕ ήταν ένα οικονομικό πλάνο του Γερμανού υπουργού οικονομίας του Γ' Ράιχ το οποίο προέβλεπε ότι οι χώρες τις χαλαρής περιφέρειας θα μεταφέρουν τον πλούτο τους στις λίγες πλούσιες χώρες - Γερμανία τότε - και επί ΕΟΚ Γαλλίας και Αγγλίας.
Αυτή είναι η επιτυχία του καπιταλισμού λοιπόν; Ναζιστικού σχεδιασμού εμπορικές συμφωνίες που οδηγούν (έχουν σκοπό εξαρχής να οδηγήσουν) σε φτώχεια και αυτοκτονίες και τρεις ήπειροι που υποφέρουν;
Ακόμα και αν κομμουνισμός σήμαινε παγκόσμια φτώχεια με αλληλοσεβασμό πάλι προτιμότερο θα ήταν. Όμως ο κομμουνισμός δεν λέει καν αυτό. Η πρόταση του κομμουνισμού είναι αυτό το 98% του πλούτου που κατέχει το
0,5% του πλανήτη να μοιραστεί σε όλο τον πλανήτη και αυτοί οι λίγοι κάτοχοι του πλούτου να κάτσουν να δουλέψουν όπως όλοι οι άλλοι. Παράλληλα με τον έλεγχο των μέσων παραγωγής (άρα τον έλεγχο του πλούτου) από τους εργαζόμενους (άρα απ' τους πολλούς, οι οποίοι είναι ο λαός) διατηρείται η ισότητα (όπου η οικονομική ισότητα ελεγχόμενη απ' τον οργανωμένο λαό ονομάζεται λαϊκή δημοκρατία).
Ανώτερη απ' τον καπιταλισμό, ο οποίος πράγματι, είναι μεν δημοκρατία, αλλά μόνο για τους ιδιοκτήτες δούλων.
Ή πιο απλά.
Παλιά οι δεξιοί στην Ελλάδα λέγανε “θα έρθουν οι κομμουνιστές και θα σας πάρουν τα σπίτια”.
Τελικά ήρθαν οι τράπεζες και σας παίρνουν τα σπίτια! Φοβερή επιτυχία... Και μάλιστα όχι απλώς οι καπιταλιστές σας παίρνουν τα σπίτια, αλλά οι κομμουνιστές αγωνίζονταν για να έχουν σπίτι όλοι. Απλά θα έπαιρναν τα σπίτια αυτών που έχουν πολλά. Παίρνουμε απ' τους πολλούς που τα έχουν άδικα και τα δίνουμε στους λίγους που τα δικαιούνται.
[Αυτό λέγεται σοσιαλιστική επανάσταση χοντρικά, οι δεξιοί το θεωρούν άδικο, εμείς δίκαιο, θα πλακωθούμε και η ιστορία θα δείξει ποιος είχε δίκιο.]
Αποτυχία του κομμουνισμού
Από εκεί και πέρα όλη αυτή η συζήτηση περιλαμβάνει και μερικά τρικ. Για παράδειγμα γίνεται κριτική στον κομμουνισμό και βγαίνει το συμπέρασμα ότι απέτυχε τη στιγμή που ποτέ και πουθενά δεν εφαρμόστηκε! Ακόμα και ένας άσχετος θα μπορούσε να πάρει το κομμουνιστικό μανιφέστο και διαβάζοντας γραμμή γραμμή να συμπεράνει πως ό,τι έγινε στην ΕΣΣΔ ή τη Κούβα ή τη Β. Κορέα δεν ήταν κομμουνισμός.
Όχι μόνο γιατί πάρθηκαν λάθος αποφάσεις αλλά και για έναν άλλο λόγο που εσείς οι κρυφό- ή φανερά δεξιοί (αν και ξεφτέρια) δεν μυρίζεστε. Ο κομμουνισμός δεν είναι πολίτευμα!
Δηλαδή ο κομμουνισμός έχει και πολιτειακή πρόταση (η οποία περιλαμβάνει τα σοβιέτ κ.λπ. κ.λπ.), αλλά ο κομμουνισμός δεν είναι απλώς μια πρόταση διακυβέρνησης. Γι' αυτό και δεν επιβάλλεται με εκλογες αλλά με επανάσταση. Είναι ένα οικονομικό σύστημα, που για να λειτουργήσει χρειάζεται να εφαρμοστεί παγκόσμια.
Μπορεί στον κομμουνισμό μια διαδικασία συνέλευσης να παίρνει αποφάσεις και στον καπιταλισμό οι εκλογές να αναδεικνύουν τον πιο δημοφιλή καταπιεστή, αλλά ούτε ο κομμουνισμός όπως ούτε και ο καπιταλισμός δεν αποφασίζεται να ισχύσουν με εκλογές.
Για να εφαρμοστεί και να λειτουργήσει ο καπιταλισμός χρειάστηκαν εκατοντάδες χρόνια επαναστάσεων και πολέμων μεταξύ εμπόρων και βασιλιάδων, αποτυχημένων δοκιμών σε κράτη κ.λπ.
Μέχρι να ανατραπεί η μοναρχική εξουσία παγκόσμια δεν γινόταν να εφαρμοστεί καπιταλισμός σε μια χώρα, ούτε αν αποτύγχανε θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για αποτυχία του καπιταλισμού. Κάτι τέτοιο έγινε στην τελική και στην Γαλλία του 1789, όπου λίγο αργότερα η ιερή συμμαχία διέλυσε την επανάσταση και επανέφερε βασιλιά.
Οπότε κατ' αναλογία με τηρουμένων των αναλογιών θα μπορούσαμε να πούμε ότι η σύγχρονη Γαλλία του 1789 ήταν η ΕΣΣΔ.
Και εγώ δεν είμαι με την ΕΣΣΔ. Αλλά κάνω την απλή παρατήρηση και μου δημιουργούνται απορίες...
1905: Φεουδαρχία. Τσάρος. Φτώχεια. Αναλφαβητισμός. Πείνα. Φτώχεια. Η πιο βαριά βιομηχανία είναι τα ποδήλατα.
1917: Σοσιαλιστική επανάσταση. Εξηλεκτρισμός. Δουλειές. Μηδαμινός αναλφαβητισμός. Σε ελάχιστα χρόνια ο πρώτος άνθρωπος πάει στο διάστημα.
1989-'91: Καταρρέει η ΕΣΣΔ και επιβάλλεται καπιταλισμός. Γεμίζει η Ευρώπη Ρωσίδες εταίρες, ενώ η βιομηχανία και ο πλούτος πάνε στα χέρια ελάχιστων. Αλλά έχουν coca cola
Που είναι η επιτυχία του καπιταλισμού λοιπόν;
Έχει πολύ πλάκα πάντως αυτή η καραμέλα. Η απάντησή σας στη κριτική και πολεμική στον καπιταλισμό είναι να κατηγορείτε το κουβανικό σύστημα, ή και το σοβιετικό που δεν υπάρχει καν πλέον.
Που είναι η λογική συλλογιστική σε αυτό;
Και μετά εγώ δεν έχω επιχειρήματα...
Εκλογές και ΣΥΡΙΖΑ
Δεν ξέρω πως έχει προκύψει η ιδέα ότι είμαι ή εκπροσωπώ τον ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή απλώς ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ; Και ο Gus ψήφισε ΚΚΕ. Αυτό τι σημαίνει, ότι είναι στο ΚΚΕ; Ή ό,τι συμφωνεί με τις αποφάσεις του. Ούτε καν κομμουνιστής δεν είναι απ' όσο ξέρω!
Και οι δύο, αλλά και οι περισσότεροι απ' όσους ψήφισαν αριστερά σε αυτές τις εκλογές ψηφίσαμε για λόγους τακτικής. Γνωρίζω ακόμα και γραμμένα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ψήφισαν είτε ΚΚΕ είτε ΣΥΡΙΖΑ.
Γιατί μη μου πείτε πως 1,500,000 κόσμος ξαφνικά γίναν ευρωκομμουνιστές και ανακάλυψαν τον κομμουνισμό της ανανέωσης του ανατολικού Βερολίνου...
Οι τακτικοί λόγοι που ψήφισα ΣΥΡΙΖΑ, όπως και Σακοράφα, είναι πολύ αναλυτικά και επεξηγηματικά γραμμένοι σε πολλές σελίδες σε σχετική συζήτηση. Αν έχει τόση πρεμούρα κάποιος ας τα ψάξει.
Ο λόγος που τώρα στρέφομαι κατά του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που ήταν πάντα και είναι πολύ απλό. Είναι ρεφορμιστές!
Τότε γιατί τους ψήφισα; Γιατί αυτός είναι ο ορισμός της τακτικής. Στηρίζεις κάτι προσωρινά, με ξεκάθαρες τις διαφωνίες σου και για να πετύχεις κάτι που θα σε βοηθήσει στην εκπλήρωση του τελικού στόχου. Και απ' τη στιγμή που δεν κέρδισα τίποτα προσωπικά και αφού πάντα έλεγα πως οι εκλογές δεν θα αλλάξουν κάτι, πως οι επαναστάσεις αλλάζουν τον κόσμο και αν βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ εγώ θα είμαι αντιπολίτευση αποδεικνύεται ότι δεν είμαι οπορτουνιστής.
Αλλά γιατί πρέπει να απολογηθώ εγώ στον rontrigez για τη στήριξή μου στο ΣΥΡΙΖΑ και να μην απολογηθεί το ΚΚΕ για τη στήριξή του στον Μητσοτάκη; Στο κάτω κάτω το ΚΚΕ είναι ολόκληρο κόμμα κι εγώ πολύ μικρός.
Καταλαβαίνει κανείς βέβαια πως απ' τη στιγμή που δεν είμαι στον ΣΥΡΙΖΑ (ούτε γραμμένος, ούτε φίλος, ούτε επιρροή, και ποτέ δεν ήμουν) δεν έχω να απολογηθώ για καμία του απόφαση αφενός, δεν σημαίνει ό,τι συμφωνώ με ό,τι κάνει αφετέρου.
Μετανάστες
Αυτό που έλεγα πάντα και λέω ακόμα -όσο και αν κάποιοι θέλετε με απόγνωση να με βγάλετε οπορτουνιστή- είναι πως οι μετανάστες αυξάνουν την εγκληματικότητα. Όχι επειδή είναι μετανάστες ή επειδή είναι φτωχοί, αλλά επειδή είναι εξαθλιωμένοι. Και αυτό τους κάνει Λούμπεν.
Ομιλείτε την ελληνική; Αν δεν γνωρίζουν κάποιοι τι σημαίνει λούμπεν τότε ας ανοίξουν και κανένα βιβλίο. Αν πάλι ξέρουν τι σημαίνει τότε πως είναι δύσκολο να καταλάβουν τη διαφορά του πολύ φτωχού και του εξαθλιωμένου;
Ο Μαρξ στην ταξική ανάλυση μιλάει για τους λούμπεν, τους οποίους δεν συμπεριλαμβάνει καν στην τάξη των φτωχών.
Υπάρχουν οι πλούσιοι όπως θα 'λεγε η Ρόζα (ή μπουρζουαζία για να μιλήσουμε πιο επιστημονικά) και οι φτωχοί. Από 'κεί και πέρα αυτοί έχουν περαιτέρω διαβαθμίσεις και χωρίζονται σε τάξεις. Τους κεφαλαιοκράτες, τους μεγαλό- μικρό- και τους αστούς, τους εργάτες, εργαζόμενους κ.λπ. Όταν τελειώνει η ταξική κατάταξη ακολουθούν οι λούμπεν οι οποίοι είναι μεν φτωχοί αλλά τόσο εξαθλιωμένοι που δεν υπάρχει περίπτωση να σκεφτούν ποτέ πολιτικά και έχουν φτάσει σε μια ζωώδη κατάσταση που τους ενδιαφέρει μόνο η επιβίωσή τους.
Η διαφορά όμως, που κάνει και τους Έλληνες φτωχούς να διαφέρουν απ' τους περισσότερους μετανάστες, είναι πως η κατηγορία λούμπεν δεν αφορά οικονομικά κριτήρια. Γι' αυτό και δεν αποτελεί τάξη, όπως και δεν κατατάσσεται στην ταξική ανάλυση και την οικονομική πυραμίδα. Η κατηγορία των λούμπεν αφορά πολιτιστικά κριτήρια.
Ένας φτωχός, ένας προλετάριος μπορεί να φτάσει να φοράει αλυσίδες αλλά να παραμένει μέρος της τάξης των φτωχών. Μπορεί να φτωχαίνει όλο και περισσότερο μέχρι που να πεθαίνει απ' την πείνα όπως συνέβαινε στον πόλεμο. Όμως να διατηρήσει το πολιτισμικό του επίπεδο και την πολιτική του σκέψη. Ακόμα και την υποτυπώδη.
Ο λούμπεν απ' την άλλη μπορεί να γίνει λούμπεν και πριν φτάσει να πεθάνει απ' την πείνα (σίγουρα βέβαια αφού φτάσει στην εξαθλίωση), αλλά όταν πλέον εξαθλιωθεί σαν άνθρωπος θα γίνει αγρίμι.
Επίσης υπάρχει η κοινωνική σύνθεση. Υπάρχουν φιλές που αν πεινάσουν προχωράνε σε ανθρωποφαγία. Στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου όμως οι άνθρωποι έχει τύχει να πεθαίνουν στα πεζοδρόμια απ' την πείνα αλλά δεν βγάζουν μαχαιροπίρουνο για να φάνε τον διπλανό τους.
Αναλόγως για τις ποινές των κρατικών δικαστηρίων. Άμεση αντανάκλαση της κοινωνικής σύνθεσης.
Στο Ιράν υπάρχει ποινή θανάτου δια λιθοβολισμό. Στις ΗΠΑ ναι μεν εξεγείρονται με αυτό και τα βάζουν με το κακό Ιράν (το οποίο βομβαρδίζοντας θέλουν να εκπολιτίσουν), αλλά ταυτόχρονα έχουν και αυτοί θανατικοί ποινή.
Στην Ελλάδα πάλι ο νόμος λέει ότι δεν μπορείς να τιμωρήσεις κάποιον με ποινή χειρότερη απ' αυτό που έκανε, γι' αυτό το πιο σοβαρό αδίκημα, αυτό της ανθρωποκτονίας αντιμετωπίζεται με φυλάκιση.
Διαφορετικές κοινωνίες, διαφορετικές συνθήκες.
Και είναι πλήρως αντιλενινιστικό αγαπητοί μου λενινιστές το να αντιμετωπίζετε τον πλανήτη Γη απαλλαγμένο από το χωροχρόνο!
Άλλη εποχή, άλλη Γη, άλλα συμπεράσματα. Η κάθε εποχή και οι εκάστοτε συνθήκες έχουν τις ιδιαιτερότητές τους και θέλουν ξεχωριστή ανάλυση.
Η ίδια αρχή διέπει και την εγκληματικότητα. Ακριβώς η μακρόχρονη φτώχεια οδήγησε κάποτε τους Έλληνες (που ήταν ήδη αρματολοί και κλέφτες) να γίνουν κλεφτοκοτάδες, λωποδύτες κ.λπ.
Επειδή στην πλειονότητά τους όμως και λόγο της μεσογειακής κουλτούρας δεν έγιναν ποτέ λούμπεν δεν είχαμε αυτά τα εγκλήματα. Ακόμα και οι
μοιραίοι του Βάρναλη δεν παρουσιάζονται ως θηρία αλλά ως απόκληροι, φτωχοί και κατατρεγμένοι.
Όπως ειπώθηκε και κάπου αλλού, οι κομμουνιστές είμαστε (ή προσωπικά νομίζω πρέπει να είμαστε) υπέρ των μεταναστών και κατά της μετανάστευσης.
Δεν θέλουμε να γεμίσει ο κόσμος ανατολίτες μετανάστες. Για πολλούς λόγους. Απ' τη διατήρηση της κάθε κουλτούρας (οι κομμουνιστές είμαστε υπέρ της διαφορετικότητας) μέχρι το ότι δεν θέλουμε οι άνθρωποι να ξεριζώνονται απ' τους τόπους τους και να αφήνουν σπίτια, ζωή, φίλους κ.λπ.
Ως κομμουνιστές σεβόμαστε τη ζωή. Και επίσης αναγνωρίζουμε πως το γεγονός ότι βρίσκονται στην Ελλάδα μετανάστες δεν είναι έγκλημα αλλά ανάγκη. Δεν έρχεται με τόσο κίνδυνο ένας μετανάστης μέχρι την Ελλάδα για να μας βλάψει, αλλά για να γλιτώσει απ' τη φτώχεια του.
Οπότε ως λύση δεν προτείνουμε τις εκκαθαρίσεις. Αυτή είναι η εύκολη λύση του ναζισμού.
Εγώ κάπου εδώ βέβαια (και ο Μαρξ, είναι ηλίθιο αλλά με τις παρεξηγήσεις που έχουν γίνει πρέπει να το λέμε κάθε φορά) έχω και μια θεμελιώδη διαφορά με τους μετανάστες. Η οποία με οδηγεί και στο να μην τους καλώ μαζί μου.
Οι μετανάστες έχουν εξορισμού ως μετανάστες μειωμένη ταξική συνείδηση και είναι πολύ δύσκολα εν δυνάμει επαναστάτες. Όχι επειδή είναι αλλοδαποί ή κατώτεροι. Αλλά επειδή είναι μετανάστες. Αυτό σημαίνει ότι αντί να μείνουν στη χώρα τους και να πολεμήσουν το εκεί κεφάλαιο διαλέγουν την εύκολη λύση να φύγουν.
Και πριν μου την πέσουν διάφοροι αριστεριστές να τους θυμίσω ότι (εκτός του ότι αυτή είναι μια γνήσια μαρξιστική θέση) αν οι Ρώσοι κομμουνιστές είχαν προτιμήσει την μετανάστευση απ' την επανάσταση δεν θα είχαμε οκτωβριανή επανάσταση. Αν πάλι οι Κουβανοί είχαν μεταναστεύσει στις ΗΠΑ που ήτανε και δίπλα αντί να πολεμήσουν τον Μπατίστα δεν θα είχαμε ούτε Κουβανική επανάσταση. Αν επίσης οι φοιτητές του Πολυτεχνείου είχαν προτιμήσει τη μετανάστευση και αφού πέρναν πτυχίο την κάνανε για Ευρώπη δεν θα είχαμε ούτε εξέγερση του Νοέμβρη.
Κύπρος
Ως κομμουνιστής είμαι αντιιμπεριαλιστής. Είμαι κατά του ΝΑΤΟ και του ευρωστρατού. Είμαι κατά του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ, της ΕΕ, της Ελλάδας και της Τουρκίας!
Όπως πήγα στην πρώτη μου πορεία το 1997 ενάντια στο πόλεμο των ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία, όπως διαδήλωσα ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ στο Ιράκ, όπως θα διαδήλωνα ενάντια σε έναν επεκτατικό πόλεμο της Ελλάδας εναντίον της Τουρκίας, έτσι εξεγείρομαι και με την κατοχή Κυπριακών εδαφών απ' την Τουρκία. Αν μια χώρα δεν έχει την ακεραιότητά της δεν μπορούμε να μιλάμε για ταξικούς αγώνες. Βέβαια δεν μας εμποδίζει τίποτα να μιλάμε για ταξικούς και απελευθερωτικούς αγώνες ταυτόχρονα.
Για τον ίδιο λόγο είμαι υπέρ της ενοποίησης των Βαλκανίων. Όχι σε ενιαίο καταπιεστικό κράτος αλλά σε συνομοσπονδία κρατών όπως είναι η Γερμανία ή η Ρωσία (για την ακρίβεια η Ρωσία είναι κοινοπολιτεία).
Η διαίρεση των Βαλκανίων είναι μια προσπάθεια των ΗΠΑ να διαλύσουν τους ποιο ατίθασους (και προσκείμενους στο ανατολικό μπλοκ) της Ευρώπης στη λογική του "διαίρει και βασίλευε". Μάλιστα στη διεθνή διπλωματική ορολογία έχει καθιερωθεί ο όρος βαλκανιοποίηση ακόμα και για άλλες περιοχές, όταν επιχειρείται η διάλυση μιας μεγάλης επικράτειας σε μικρές και εύκολα ελεγχόμενες επαρχίες.
Όσο για τη θέση μου
[αν και εξακολουθώ να πιστεύω ότι δεν ενδιαφέρει τόσο, αλλά όταν οι κομμουνιστές προκαλούνται απαντούν δημόσια] έχω να πω τα εξής:
Δεν δηλώνω επαναστάτης, γιατί δεν είμαι. Γενικά δεν δηλώνω κομμουνιστής γιατί ο κομμουνιστής είναι επαναστάτης. Οι τίτλοι “επαναστάτης” και “κομμουνιστής” είναι τίτλοι τιμής και προτιμώ να αφήσω τους άλλους αν θέλουν κάποια στιγμή να με αποκαλέσουν έτσι.
Είμαι μαρξιστής. Έχω διαβάσει και συμφωνώ με τη μαρξιστική ανάλυση και τις λύσεις που προτείνει. Έχω διαβάσει τον Λένιν, απ' όπου αντλώ επιχειρήματα. Έχω “αποκηρύξει” όμως το λενινισμό γιατί είναι μια συγκεκριμένη μορφή μαρξισμού και όπως έλεγε ο ίδιος Λένιν πρέπει να εξετάζουμε πάντα τη συγκυρία. Δεν υπάρχει προσπέκτους για την επανάσταση. Επίσης όπως έγραφαν οι Μαρξ και Ένγκελς “η διδασκαλία μας δεν είναι δόγμα για αποστήθιση αλλά καθοδήγηση για δράση”.
Συγκεκριμένα. Θεωρώ πως οι επαναστάσεις είναι οι ατμομηχανές της ιστορίας, και θεωρώ ότι η μόνη ρεαλιστική πρόταση σήμερα για να βγούμε απ' τη κρίση αλλά και για να πάμε λίγο μπρος είναι μια λαϊκή σοσιαλιστική επανάσταση.
Οι εκλογές δεν μπορούν να αλλάξουν το παραμικρό, παρά μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις να δώσουν κάποιο άμεσο αποτέλεσμα. Και γι' αυτό χρησιμοποιούνται μόνο ως τακτικά μέσα.
Νομίζω σε διέλυσα Charals. Κάνε “νιάου”
la_geometrie
la_geometrie έγραψε:Τα σοσιαλιστικά και τα καπιταλιστικά συστήματα, κυρίως τις εποχές που αναπτύχθηκαν και ήταν "ζωντανές" ιδέες ΣΑΦΩΣ και δούλεψαν.
Το θέμα είναι πως ο καπιταλισμός ακόμα δουλεύει. Δεν εννοώ απλώς ότι δεν έχει πέσει, αλλά ότι λειτουργεί ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που λειτουργούσε πάντα. Και αυτή η κρίση δεν δείχνει ότι έχει κάποιο πρόβλημα ή ότι έχει πτωχεύσει. Οι κρίσεις του καπιταλισμού, η εκτόξευση της ανεργίας, αμάξια να πωλούνται για τρεις κι εξήντα είναι αναμενόμενες φάσεις του καπιταλισμού. Έτσι λειτουργεί. Αυτός είναι. Αν σ' αρέσει ή όχι αυτό τώρα είναι άλλο θέμα.
la_geometrie έγραψε:Μπορούμε να δούμε δεκάδες ανθρώπους να επικάλουνται του Μαρξ ή του Λένιν, στα μάτια μου είναι σαν να βλέπω τυπάδες με μπλούζες Pink Floyd
Τότε μάλλον πρέπει να τρίψεις τα μάτια σου και να ξυπνήσεις. Καταλαβαίνω ότι οι ΚΝίτες (κατά βάση, αλλά και άλλοι) έχουν κάνει ζημιά αλλά δεν ορίζεται έτσι ο "τυπάς που λέει τσιτάτα". Για την ακρίβεια όπως γράφω κάπου παραπάνω οι ίδιοι Λένιν, Μαρξ, Ένγκελς κ.λπ. λέγαν ότι το θέμα δεν είναι να αποστηθίζουν οι κομμουνιστές τα τσιτάτα τους.
Και το αγαπημένο μου τραγούδι προσωπικά δεν είναι το Another Brick in the Wall. Βασικά δεν μ' αρέσουν καν οι pink floyd. Προτιμώ Doors.
Απ' την άλλη δεν είναι λίγοι και οι... "τυπάδες" που σαν άλλοι emo δηλώνουν απογοητευμένοι απ' τα κόμματα και τους "γραφικούς" και θέλουν κάτι νέο.
Εδώ υπάρχει μια αλήθεια και ένα ψέμα.
Η αλήθεια είναι πως πράγματι τα κόμματα είναι χρεωκοπημένα και οι περισσότεροι συνδικαλιστές γραφικοί. Γι' αυτό κι εγώ άλλωστε δηλώνω πολιτικά άστεγος.
Το ψέμα όμως είναι πως όλο αυτό είναι ταυτόχρονα και μια ωραία δικαιολογία (που σιγοντάρεται απ' τα ΜΜΕ, τη δισκογραφική βιομηχανία, το facebook κ.λπ.) και καταλήγει απλά μια γκρίνια που τελικά λέει πως "είστε γραφικοί, πρέπει να βρεθεί κάτι νέο", αλλά φυσικά ποτέ κανείς δεν ασχολείται με το να βρει κάτι νέο.
Όσο για το γραφικοί... Ναι, υποθέτω αν κάποιος κυκλοφορεί με αρβύλες ή ακούει μόνο χορωδία του κόκκινου στρατού τον λες και γραφικό.
Είναι όμως μια εποχή που αφενός ξανάρχεται για άλλη μια φορά στο προσκήνιο και δικαιώνεται η ανάλυση του Μαρξ, και μια σειρά επαναστάσεων και εξεγέρσεων στο κόσμο αλλά και αναταραχών και δυσαρέσκειας παντού στο δυτικό κόσμο αποδεικνύει ότι οι επαναστάσεις μόνο ξεπερασμένες δεν είναι.
Όταν βλέπεις πως γύρω σου, στη χώρα σου, ο καπιταλισμός δουλεύει με τις αναμενόμενες κρίσεις που περιέγραφε ο Μαρξ πριν 200 χρόνια γιατί δεν δέχεσαι ότι η λύση μπορεί να είναι επίσης αυτή που πρότεινε πριν 200 χρόνια;
Εδώ στη φιλοσοφική διδάσκοντα φιλόσοφοι του προ Χριστού...
la_geometrie έγραψε:Άλλο το είναι, άλλο το φαίνεσθαι αγαπητοί. Αν πειθόμουν για μια σωστή πολιτική ιδεολογία από συνομήλικούς μου, θα είχα γραφτεί σε παράταξη από την πρώτη μέρα που μπήκα στη σχολή. Το ίδιο και οι περισσότεροι δηλαδή. Η έλλειψη πρωτοτυπίας, αυθεντικότητας και ενσυναίσθησης κάνει την ορθή πολιτικοποιήση (και ό,τι αυτό συνεπάγεται) αδύνατη.
Ναι... Βασικά αυτό εννοούσα. Αλλά δεν σβήνω τα παραπάνω που έγραψα γιατί καλό είναι να υπάρχουν. Η κουλτούρα της αποπολιτικοποίησης λόγο απογοήτευσης είναι ο βασικός λόγος που οι φοιτητές, τουλάχιστον στο ΕΜΠ, δεν κάνουν τίποτα.
[youtube]
http://www.youtube.com/watch?v=9xSTSqH34MM[/youtube]