Re: 23/2/2011 Ας γίνει της Ταχρίρ!
Δημοσιεύτηκε: Κυρ Φεβ 27, 2011 12:03 am
Όσοι δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξουν αυτό το άθλιο σύστημα, όσοι δεν κάνουν τίποτα για να πολεμήσουν τους πραγματικούς τρομοκράτες που τρομοκρατούν μαζικά τον απλό κόσμο και που καταστρέφουν τις ζωές μας μαζικά με την πολιτική τους, όσοι εξωραΐζουν την ασχήμια και την καταπίεση που ζούμε καθημερινά σαν δήθεν "δημοκρατικά αποφασισμένα", όλοι αυτοί λοιπόν δεν έχουν κανένα δικαίωμα να κριτικάρουν όσους διαλέγουν το λεγόμενο "αντάρτικο" για να αντιδράσουν. Για να το πω αλλιώς, όσοι Αμερικάνοι δεν εναντιώνονται στον θάνατο που σπέρνει ο αμερικάνικος στρατός, στα διάφορα μήκη και πλάτη του πλανήτη, δεν δικαιούνται να κριτικάρουν το αναπόφευκτο μίσος που νιώθουν οι καμικάζι αυτοκτονίας, οι οποίοι ανατινάσσονται επί δικαίων και αδίκων.
Όμως, όσοι παλεύουν να αλλάξουν πράγματι τον κόσμο, όχι μόνο δικαιούνται αλλά και είναι υποχρεωμένοι να κριτικάρουν, χωρίς συναισθηματισμούς, όσους διαλέγουν δρόμους που δεν αλλάζουν τον κόσμο αλλά επιχειρούν απλά να αλλάξουν την προσωπική τους ζωή και μόνο. Θα αφήσω προς το παρόν τους ΣΠΦ και θα αναφέρω μια συζήτηση που είχα το καλοκαίρι με έναν χίπυ στην Κρήτη, που ζούσε με τα ελάχιστα, απομονωμένος τον περισσότερο χρόνο, κατασκηνώνοντας στις βάθρες. Ισχυριζόταν ότι ζει ελεύθερος και ότι οι υπόλοιποι είμαστε σκλάβοι. Του απάντησα το εξής απλό: Ότι, παρά τον ασκητικό τρόπο ζωής του, χρειαζόταν ένα μίνιμουμ προμηθειών σε τρόφιμα κλπ, που τα κατασκεύαζαν κάποιοι "σκλάβοι" της κοινωνίας, ότι αν γινόταν πλημμύρα ή έπιανε φωτιά εκεί που κατασκήνωνε θα χρειαζόταν τους "προσκυνημένους" πυροσβέστες για να τον γλιτώσουν, ότι αν πάθαινε μια λοίμωξη θα είχε ανάγκη τους "νοικοκυραίους" του ΕΚΑΒ και των νοσοκομείων για να τον κρατήσουν στη ζωή και άλλα πολλά. Με άλλα λόγια του εξήγησα ότι όχι μόνο δε ζούσε "ελεύθερος" και "ανεξάρτητος" από την κοινωνία των "σκλάβων", αλλά αυτό που έκανε είναι απλά να κοιτάει την πάρτη του, να παρασιτεί και ταυτόχρονα να αδιαφορεί για όλους εμάς τους "σκλάβους", που αν ακολουθούσαμε το δρόμο του, ούτε τρόφιμα θα παράγονταν για να τρώει, ούτε πυροσβέστες θα υπήρχαν, ούτε γιατροί και νοσοκόμες για να τον σώσουν.
Λοιπόν, όσοι νιώθουν ότι ανήκουν στους "σκλάβους" και έχουν κάτι να μας πουν για το πώς θα απελευθερωθούμε όλοι μαζί, να τους ακούσω. Όσοι σιχαίνονται εμάς τους "σκλάβους" και θέλουν να "ελευθερωθούν" για πάρτη τους, δεν είναι καθόλου κοινωνικοί αγωνιστές και τουλάχιστον, αν ήταν συνεπείς με τον εαυτό τους, δε θα έπρεπε να μας στέλνουν προκηρύξεις και να μας κάνουν κηρύγματα, σε εμάς τους "υποταγμένους". Έτσι κι αλλιώς, η "ελευθερία" η δική τους έχει προϋπόθεση την σκλαβιά τη δική μας. Αν ήμασταν όλοι ελεύθεροι, τότε δε θα μπορούσε κανείς να φαντασιώνεται ότι είναι "ξεχωριστός", "εκλεκτός" και "εξεγερμένος".
Δεν έχω πρόβλημα με το πώς προσπαθεί να επιβιώσει ο καθένας μέσα στον καπιταλισμό. Αν έτσι μπορεί να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία καλύτερα, από εμένα είναι ok (αν και δεν έχω δει πολλούς χίπηδες να διατηρούν την ψυχική τους ισορροπία κάνοντας αυτή τη ζωή για όλη τους τη ζωή, μάλλον περνάνε μια φάση και μετά ακολουθούν άλλους δρόμους). Το πρόβλημα το έχω όταν κάποιος το "παρασιτείν", τον μηδενισμό και άλλες αντικοινωνικές στάσεις (μικροαστικής προέλευσης τις θεωρώ) μου τα παρουσιάζει ως "ελευθερία" και με καλεί και μένα να το ακολουθήσω, αντιμετωπίζοντας μάλιστα ως σκλάβους όλους εμάς που παλεύουμε να επιβιώσουμε εργαζόμενοι και προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο για όλους μας. Έχω, επίσης, πρόβλημα να αντιμετωπίζει κανείς πράξεις με πολιτικές συνέπειες (όπως οι στρακαστρούκες των ΣΠΦ) χωρίς να θέτει το ερώτημα αν αυτή η κίνηση αλλάζει τον κόσμο, αλλά με κριτήριο το αν αυτός που το κάνει του ανεβαίνει η αδρεναλίνη και ξεσπάει το μίσος του που και που, ώστε να νιώθει "εξεγερμένος". Στο κάτω κάτω, όποιος θέλει τέτοιου είδους "συγκινήσεις" ατομικής "ελευθερίας" ας πάει να γίνει χίπης, ας τρέχει με τη μηχανή του με 300 στην εθνική οδό, ας πάει να κάνει bungee jumping και, τέλος πάντων, ας πάψει να ανακατεύεται με την ανατροπή του συστήματος και τις κοινωνικές επαναστάσεις, στέλνοντάς μας, μάλιστα, προκηρύξεις-κηρύγματα για το πόσο μ@λ@κες είμαστε εμείς οι "σκλάβοι".
Υστερόγαμο: Εγώ είμαι της άποψης ότι σε μια ελεύθερη κοινωνία, ο (δυνάμενος για εργασία) μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω. Και εντάξει, όποιος θέλει να ζήσει σαν χίπης, ας κάνει που και που καμιά δουλειά καθαρισμού του δάσους, για παράδειγμα. ώστε να εξασφαλίζει τα λιγα που θέλει για τα προς το ζειν. Για τους σημερινούς καπιταλιστές, πάντως, είμαι κάθετος: άμα δεν πάνε να δουλέψουν σκουπιδιάρηδες, φαΐ δεν έχει!
Όμως, όσοι παλεύουν να αλλάξουν πράγματι τον κόσμο, όχι μόνο δικαιούνται αλλά και είναι υποχρεωμένοι να κριτικάρουν, χωρίς συναισθηματισμούς, όσους διαλέγουν δρόμους που δεν αλλάζουν τον κόσμο αλλά επιχειρούν απλά να αλλάξουν την προσωπική τους ζωή και μόνο. Θα αφήσω προς το παρόν τους ΣΠΦ και θα αναφέρω μια συζήτηση που είχα το καλοκαίρι με έναν χίπυ στην Κρήτη, που ζούσε με τα ελάχιστα, απομονωμένος τον περισσότερο χρόνο, κατασκηνώνοντας στις βάθρες. Ισχυριζόταν ότι ζει ελεύθερος και ότι οι υπόλοιποι είμαστε σκλάβοι. Του απάντησα το εξής απλό: Ότι, παρά τον ασκητικό τρόπο ζωής του, χρειαζόταν ένα μίνιμουμ προμηθειών σε τρόφιμα κλπ, που τα κατασκεύαζαν κάποιοι "σκλάβοι" της κοινωνίας, ότι αν γινόταν πλημμύρα ή έπιανε φωτιά εκεί που κατασκήνωνε θα χρειαζόταν τους "προσκυνημένους" πυροσβέστες για να τον γλιτώσουν, ότι αν πάθαινε μια λοίμωξη θα είχε ανάγκη τους "νοικοκυραίους" του ΕΚΑΒ και των νοσοκομείων για να τον κρατήσουν στη ζωή και άλλα πολλά. Με άλλα λόγια του εξήγησα ότι όχι μόνο δε ζούσε "ελεύθερος" και "ανεξάρτητος" από την κοινωνία των "σκλάβων", αλλά αυτό που έκανε είναι απλά να κοιτάει την πάρτη του, να παρασιτεί και ταυτόχρονα να αδιαφορεί για όλους εμάς τους "σκλάβους", που αν ακολουθούσαμε το δρόμο του, ούτε τρόφιμα θα παράγονταν για να τρώει, ούτε πυροσβέστες θα υπήρχαν, ούτε γιατροί και νοσοκόμες για να τον σώσουν.
Λοιπόν, όσοι νιώθουν ότι ανήκουν στους "σκλάβους" και έχουν κάτι να μας πουν για το πώς θα απελευθερωθούμε όλοι μαζί, να τους ακούσω. Όσοι σιχαίνονται εμάς τους "σκλάβους" και θέλουν να "ελευθερωθούν" για πάρτη τους, δεν είναι καθόλου κοινωνικοί αγωνιστές και τουλάχιστον, αν ήταν συνεπείς με τον εαυτό τους, δε θα έπρεπε να μας στέλνουν προκηρύξεις και να μας κάνουν κηρύγματα, σε εμάς τους "υποταγμένους". Έτσι κι αλλιώς, η "ελευθερία" η δική τους έχει προϋπόθεση την σκλαβιά τη δική μας. Αν ήμασταν όλοι ελεύθεροι, τότε δε θα μπορούσε κανείς να φαντασιώνεται ότι είναι "ξεχωριστός", "εκλεκτός" και "εξεγερμένος".
Δεν έχω πρόβλημα με το πώς προσπαθεί να επιβιώσει ο καθένας μέσα στον καπιταλισμό. Αν έτσι μπορεί να διατηρήσει την ψυχική του ισορροπία καλύτερα, από εμένα είναι ok (αν και δεν έχω δει πολλούς χίπηδες να διατηρούν την ψυχική τους ισορροπία κάνοντας αυτή τη ζωή για όλη τους τη ζωή, μάλλον περνάνε μια φάση και μετά ακολουθούν άλλους δρόμους). Το πρόβλημα το έχω όταν κάποιος το "παρασιτείν", τον μηδενισμό και άλλες αντικοινωνικές στάσεις (μικροαστικής προέλευσης τις θεωρώ) μου τα παρουσιάζει ως "ελευθερία" και με καλεί και μένα να το ακολουθήσω, αντιμετωπίζοντας μάλιστα ως σκλάβους όλους εμάς που παλεύουμε να επιβιώσουμε εργαζόμενοι και προσπαθούμε να αλλάξουμε τον κόσμο για όλους μας. Έχω, επίσης, πρόβλημα να αντιμετωπίζει κανείς πράξεις με πολιτικές συνέπειες (όπως οι στρακαστρούκες των ΣΠΦ) χωρίς να θέτει το ερώτημα αν αυτή η κίνηση αλλάζει τον κόσμο, αλλά με κριτήριο το αν αυτός που το κάνει του ανεβαίνει η αδρεναλίνη και ξεσπάει το μίσος του που και που, ώστε να νιώθει "εξεγερμένος". Στο κάτω κάτω, όποιος θέλει τέτοιου είδους "συγκινήσεις" ατομικής "ελευθερίας" ας πάει να γίνει χίπης, ας τρέχει με τη μηχανή του με 300 στην εθνική οδό, ας πάει να κάνει bungee jumping και, τέλος πάντων, ας πάψει να ανακατεύεται με την ανατροπή του συστήματος και τις κοινωνικές επαναστάσεις, στέλνοντάς μας, μάλιστα, προκηρύξεις-κηρύγματα για το πόσο μ@λ@κες είμαστε εμείς οι "σκλάβοι".
Υστερόγαμο: Εγώ είμαι της άποψης ότι σε μια ελεύθερη κοινωνία, ο (δυνάμενος για εργασία) μη εργαζόμενος, μηδέ εσθιέτω. Και εντάξει, όποιος θέλει να ζήσει σαν χίπης, ας κάνει που και που καμιά δουλειά καθαρισμού του δάσους, για παράδειγμα. ώστε να εξασφαλίζει τα λιγα που θέλει για τα προς το ζειν. Για τους σημερινούς καπιταλιστές, πάντως, είμαι κάθετος: άμα δεν πάνε να δουλέψουν σκουπιδιάρηδες, φαΐ δεν έχει!