ΣΕΜΦΕ forum

Να μ' αγαπάς - Τρίφωνο

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά..
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά..
Να με κρατάς αγκαλιά σφιχτά, γιατί μου πήρε πολλά το εφτά
εκτός κι αν είπα εγώ το έλα σ' όλα αυτά..

Μακάρι να ‘ναι η καρδιά μου ρόδι τυχερό,
να στο χαρίσω να στάζει αγάπη ένα σωρό..
Στα μαξιλάρια και στο χαλί, να ξεχαστώ να μου λες πολύ
κι ας κάνει ο φόβος κι άλλη τρύπα στο νερό..

Να περπατάμε χέρι-χέρι ως το πρωί..
Του τραμ οι ράγες κάτι ξέρουν δεν μπορεί..
Τα χρόνια φεύγουν γοργά περνούν και μ’ αναμνήσεις μετά γυρνούν
μικρά τα ονόματα που όλα τα χωρούν..

Να μ’ αγαπάς με τα λάθη μου όλα στη σειρά..
Στο σινεμά στο κορμί μου κόλλα τρυφερά..
Δεν ειν’ ο κόσμος ιδανικός, για το ταξίδι είναι δανεικός
για να ‘χει όνειρα να κάνει ο ενικός...

Να μου μιλάς μεσημέρι, βράδυ και πρωί
στα ξαφνικά, στο μικρό μπλακ άουτ της Δ.Ε.Η.
και μέχρι να ‘ρθει ξανά το φως, αυτός ο λόγος ο πιο κρυφός
θα δει ν’ ανοίγουμε μια πόρτα στη ζωή..

Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού..
Απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού..

Να μ’ αγαπάς, να σταθούμε εδώ σε μια γωνιά..
Να κοιταχτούμε λες κι ειν’ γιορτή, πρωτοχρονιά..
Να μου μιλάς σιγανά στ’ αυτί, γιατί σ'ακούνε την νύχτα αυτή
παλιά μου όνειρα που χρόνια είχαν κρυφτεί...

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=3ZuQ6i6JI8E[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=5zH6ztn9R30[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Eds_ME_Ww6I[/youtube]

Ξεγέλασες τους ουρανούς με ξόρκια μαύρη φλόγα
Πως η ζωή χαρίζεται χωρίς ν' ανατραπεί
Κι όλα τα λόγια των τρελών που ήταν δικά μας λόγια
Τα μάγευες με φάρμακα στην άσωτη σιωπή

Πενθούσες με τους έρωτες γυμνός και μεθυσμένος
Γιατί με τους αθάνατους είχες λογαριασμούς
Τις άριες μιας όπερας τραύλιζες νικημένος
Μιας επαρχίας μαθητής μπροστά σε δυο χρησμούς

Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές
Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια
Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές

Και μια βραδιά που ντύθηκες ο Άμλετ της Σελήνης
Έσβησες μ' ένα φύσημα τα φώτα της σκηνής
Και μονολόγους άρχισες κι αινίγματα να λύνεις
Μιας τέχνης και μιας εποχής παλιάς και σκοτεινής

Τι ζήλεψες τι τα ‘θελες τα ένδοξα Παρίσια
Έτσι κι αλλιώς ο κόσμος πια παντού είναι τεκές
Διεκδικούσες θαύματα που δίνουν τα χασίσια
Και παραισθήσεις όσων ζουν μέσα στις φυλακές

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=smPDiYGrsn4[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=bG6YxTl-C2Q[/youtube]

Τρίφωνο - Χαράματα η ώρα τρεις
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=hqzZsfwD4_8[/youtube]

Χαράματα η ώρα τρεις
θα’ρθω να σε ξυπνήσω
κρυφά από τη μάνα σου να σε χαρώ
να βγεις να σου να βγεις να σου μιλήσω

Δε θα μας δει άλλος κανείς
μόνο το φεγγαράκι
έβγα στο παραθύρι σου να σε χαρώ
και δως μου ένα και δως μου ένα φιλάκι

Την μυστική αγάπη μας
κρυφή να την κρατήσεις
χίλια που να σου τάξουνε να σε χαρώ
να μην την μαρτυρήσεις

Στίχοι με μεγάλο νόημα..

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=puGpQoP7abI[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=O4OAormvM8c[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=32LaV-Zcsmk[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=1gLAOyFGbzw[/youtube]

Το ξερω οτι δεν ταιριαζει εδω αλλα δεν υπαρχει κατηγορια φολκ κλπ και βαριεμαι να δημιουργησω
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=P5ItNxpwChE[/youtube]
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=nihsKqoC5yE[/youtube]

"Πρωινό" Σαββάτου παρέα με μουσικη του Χατζιδάκη:


Μάνος Χατζιδάκις - Τα παιδιά Κάτω στο Κάμπο
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=eRgcA1ec7Xw[/youtube]

Μάνος Χατζιδάκις - Το χρυσαλιφούρφουρο
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=be9Fdsg33OA[/youtube]

Μάνος Χατζιδάκις - Το βαλς των χαμένων ονείρων
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=5q9H2cd36RU[/youtube]

Μάλλον το βάζω στη σωστή κατηγορία:

Μάνος Χατζιδάκις - Οδός Ονείρων
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=LjHVpQnDROo[/youtube]

Στίχοι:
Αυτή η γειτονιά είναι για όλους μας ένα κλουβί,
κανείς δε ζει αληθινά αυτό που θα θελε να ζει,
γιατί το όνειρο είναι μια στιγμή και
όλες οι άλλες οι στιγμές απελπισία
μέσα σ αυτό το δρόμο γεννιόμαστε, ζούμε και πεθαίνουμε,
μαζί με μας και τα όνειρα μας, μαζί με μας και τα παιδιά μας.


Γι' αυτό ένα πάρτυ σ' αυτό το δρόμο
είναι πιο θλιβερό και από τον ίδιο το θάνατο,
είναι ένα γραμμόφωνο που ολοένα ξεκουρδίζεται,
δυο ιδρωμένα χέρια στο άσπρο φόρεμα ενός κοριτσιού,
ένας σκύλος που απορεί,
ένα ποτήρι αδειανό στην άκρη της αυλής μου,
μια κόκκινη κορδέλα στα μαλλιά της,
ένας κρυφός αναστεναγμός,
ένα αρπαχτικό βλέμμα θηρίου που δεν τολμάει να αγγίξει,
ένα κλουβί στην πόρτα σου με ένα πουλί που κοιμάται...


Γι' αυτό ένα πάρτυ στην Οδό των Ονείρων
είναι πιο θλιβερή και από τη στιγμή του ονείρου,
είναι ένα ξέφτισμα ζωής,
ένα παιχνίδι χάρτινο στα χέρια των αγγέλων.


Κοιτάχτε τούτο το κλουβί
είναι λιγάκι πιο μεγάλο από την καρδιά μου,
κι όμως δεν μπορεί να χωρέσει την αγάπη μου,
κοιτάχτε και τούτο το κορίτσι
θα του χαρίσω το κλουβί κι ένα τραγούδι θα μου πει...
για το πουλί που χάθηκε, για το πουλί που πια δε ζει

Βλάσσης Μπονάτσος - Ο Γουίλλυ ο Μαύρος Θερμαστής
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Ο Γουίλι ο μαύρος θερμαστής από το Τζιμπουτί
όταν από τη βάρδια του τη βραδινή σχολούσε
στην κάμαρά μου ερχότανε γελώντας να με βρει
κι ώρες πολλές για πράγματα περίεργα μου μιλούσε

Μου 'λεγε πώς καπνίζουνε στο Αλγέρι το χασίς
και στο Άντεν πώς χορεύοντας πίνουν την άσπρη σκόνη
κι έπειτα πώς φωνάζουνε και πώς μονολογούν
όταν η ζάλη μ' όνειρα περίεργα τους κυκλώνει

Μου 'λεγε ακόμα ότι είδε αυτός μια νύχτα που 'χε πιει
πως πάνω σ' άτι εκάλπαζε στην πλάτη της θαλάσσης
και πίσωθε του ετρέχανε γοργόνες με φτερά
σαν πάμε στ' Άντεν μου 'λεγε κι εσύ θα δοκιμάσεις

Εγώ γλυκά του χάριζα και λάμες ξυραφιών
και του 'λεγα πως το χασίς τον άνθρωπο σκοτώνει
και τότε αυτός συνήθιζε γελώντας τρανταχτά
με το 'να χέρι του ψηλά πολύ να με σηκώνει

Μες στο τεράστιο σώμα του είχε μια αθώα καρδιά
κάποια νυχτιά μέσα στο μπαρ Ρετζίνα στη Μαρσίλια
για να φυλάξει εμένα από έναν Ισπανό
έφαγε αυτός μια αδειανή στην κεφαλή μποτίλια

Μια μέρα τον αφήσαμε στεγνό απ' τον πυρετό
πέρα στην ʼπω Ανατολή να φλέγεται να λιώνει
θεέ των μαύρων, τον καλό συγχώρεσε Γουίλ
και δώσ' του εκεί που βρίσκεται λίγη απ' την άσπρη σκόνη

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Yi73iu-0a4w[/youtube]

Ωραία εκτέλεση και φοβεροί στίχοι. (Καββαδίας εγγύηση )
----------------------------------
Και η Καββαδίας night συνεχίζεται...

Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Το Μαχαίρι

Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο
ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι
-όπως αυτά που συνηθούν και παίζουν οι αραπάδες-
που από έναν γέρο έμπορο αγόρασα στ' Αλγέρι.

Θυμάμαι, ως τώρα να 'τανε, το γέρο παλαιοπώλη,
όπου έμοιαζε με μια παλιά ελαιγραφία του Γκόγια,
ορθόν πλάι σε μακριά σπαθιά και σε στολές σχισμένες,
να λέει με μια βραχνή φωνή τα παρακάτου λόγια:

«Ετούτο το μαχαίρι, εδώ, που θέλεις ν' αγοράσεις
με ιστορίες αλλόκοτες ο θρύλος το 'χει ζώσει,
κι όλοι το ξέρουν πως αυτοί που κάποια φορά το 'χαν,
καθένας κάποιον άνθρωπο δικό του έχει σκοτώσει.

Ο Δον Μπαζίλιο σκότωσε μ' αυτό τη Δόνα Τζούλια,
την όμορφη γυναίκα του γιατί τον απατούσε.
ο Κόντε Αντόνιο, μια βραδιά, τον δύστυχο αδελφό του
με το μαχαίρι τούτο εδώ κρυφά δολοφονούσε.

Ένας αράπης τη μικρή ερωμένη του από ζήλεια
και κάποιος ναύτης Ιταλός ένα Γραικό λοστρόμο.
Χέρι με χέρι ξέπεσε και στα δικά μου χέρια.
Πολλά έχουν δει τα μάτια μου, μα αυτό μου φέρνει τρόμο.

Σκύψε και δες το, μια άγκυρα κι ένα οικόσημο έχει,
είναι αλαφρύ για πιάσε το δεν πάει ούτε ένα κουάρτο,
μα εγώ θα σε συμβούλευα κάτι άλλο ν' αγοράσεις.»
-Πόσο έχει; - Μόνο φράγκα εφτά. Αφού το θέλεις πάρ΄το.

Ένα στιλέτο έχω μικρό στη ζώνη μου σφιγμένο,
που η ιδιοτροπία μ' έκαμε και το 'καμα δικό μου,
κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,
φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου...

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=ZEUksvy8hU0[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Le-cP_EYrN8[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=Qu-blnOTJ18[/youtube]