ΣΕΜΦΕ forum

An kai oxi pure punk alla ska punk...

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=KH6FOrP2Pqw[/youtube]

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=HOebyz8h6j0[/youtube]


Multicultural, multiracial, multicultural
Desde Filipinas a Amrica Central
Desde el Polo Norte hasta Madagascar
Esto puto mundo no es de nadie y es de todos
Cinco continentes en un mismo corazn multiracial
No fronteras, no banderas, no a la autoridad
No riqueza, no pobreza, no desigualdad
Rompamos la utopia, dejemos de soar
Arriba el mestizaje, convivir en colectividad
GRITARE QUE ARDAN LAS BANDERAS POR LA FRATERNIDAD
QUE CAIGA EL PATRIOTISMO Y LA HOSTILIDAD RACIAL, CULTURA POPULAR
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=LUo1kZ-8nnE[/youtube]

Ενα απο τα ιστορικα συγκροτηματα στην ιστορια του ελληνικου diy παρολο που δε προλαβε να βγαλει παρα λιγα κομματια πριν διαλυθει. Ξεχωριζουν ομως τα περισσοτερα, αν οχι ολα, για τους μεστους νοηματων, διαπεραστικους στιχους τους, που διεκδικουν την ουσια.

Aνατέλλων Τρόμος - Μισή Αλήθεια

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=AEQ0fRCGXig[/youtube]

στίχοι:

Στοργικά βλέμματα σε μένα στραμμένα,
μα ήθελαν να δουν τον εαυτό τους σε μένα.
Αυτούς που μιλούσαν για "πιστεύω" και ήθος,
τους είδα να στήνουν τα όνειρά μου στον τοίχο,
κι αναρωτιέμαι πως να ζω σ' αυτό το καλοστημένο ψέμα.
Οι δρόμοι της μόρφωσης φωταγωγημένοι,
μα είδα τη γενιά μου καλωδιωμένη,
με δέος υμνούν εθνικά κεκτημένα,
μα είδα σημαίες ποτισμένες με αίμα,
κι αναρωτιέμαι πως να ζω σ' αυτό το καλοστημένο ψέμα.
Η αλήθεια είναι μια πόρνη με πρόσωπο μωρού,
που φτύνει απελπισία στα μούτρα ενός θεού
που ακόμα πουλάει αγάπη.
Η αλήθεια είναι ένα δάκρυ στα μάτια ενός τρελού,
που αντίκρυσε με φρίκη στο βάθος του κενού
να σβήνει η τελευταία ελπίδα.
Το πιο μεγάλο ψέμα είναι η μισή αλήθεια,
αυτή που κάνει την ανέχεια συνήθεια.
Ανθρωποειδή με καρδιές από ναϋλον
στήνουν τη ζωή τους στο θάνατο άλλων,
κι αναρωτιέμαι πως να ζω σ' αυτό το καλοστημένο ψέμα

Aνατέλλων Τρόμος - Σκορπιέμαι

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=F5UBD6udWl8[/youtube]

στίχοι:

Ζω και σπαταλιέμαι εδώ
δέσμιος σ' αδιάρηκτη πόλη,
ήρωας θεάτρου σκιών,
κάλυκας σε σκάρτο πιστόλι.
Ζω με αναμνήσεις νωπές
από φίλους μετανοιωμένους,
ανασαίνω τρόμου πνοές
από δράστες εγκλωβισμένους.
Κρύβομαι σε εικόνες που αρνείσαι να δεις,
κρεμιέμαι απ' τα τείχη που φοβάσαι να ρίξεις,
ουρλιάζω σαν από καθήκον σιωπείς,
σφίγγω γερά ό,τι φοβάσαι ν' αγγίξεις.
Σκορπιέμαι σε συνοικίες αστέγων,
σκορπιέμαι σε καφενεία ανέργων,
σκορπιέμαι στο μίσος των κολασμένων,
σκορπιέμαι στο φόβο των βολεμένων.
Όσο με παγώνει η σιωπή
του θωρακισμένου σφαγείου,
τόσο τους τρομάζει η οργή
του παγιδευμένου θηρίου.
Όμως όλα ξεπληρώνονται εδώ,
δίχως χρήματα και δίχως μετάνοιες,
όταν ο ήλιος θα 'χει χρώμα μουντό,
όταν οι ευχές θα 'χουν γίνει κατάρες.