Facebook
Reddit
Discord Invitation
Γράφτηκαν πολλά, και επειδή ούτε το κουράγιο έχω να απαντήσω σε όλα ένα ένα, ούτε θέλω να κουράσω περισσότερο, απλώς θα τονίσω μερικά σημεία της θέσης μου που παρεξηγήθηκαν.
1. Το θέμα νόμος και ηθική είναι μεγάλο, αλλά αυτό είναι και ένα από τα μεγάλα μας λάθη ως κοινωνία! Δεν είναι λογικό, και δεν πρέπει να περιμένουμε από τους νόμους να μας διδάξουν τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουμε, κανένας νόμος δεν μπορεί να είναι ηθικοπλαστικός! Την ηθική την πέρνουμε μέσα από την διαπαιδαγώγιση που λαμβάνουμε από το σπίτι, το σχολείο κ.λ.π. Ο νόμος είναι απλώς ένα εργαλείο με το οποίο ρυθμίζονται οι σχέσεις ανάμεσα στους πολίτες, και τίποτα άλλο. Υπό το πρίσμα αυτό, διαφωνώ σφόδρα με νόμους όπως η πλήρης ποινικοποίηση των ναρκωτικών, αφού το τι θα πάρω είναι ιδιωτική μου υπόθεση, αλλά συμφωνώ με την απαγόρευση της οδήγησης μεθυσμένος ή του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους, διότι εκεί αρχίζεις να επηρρεάζεις αρνητικά τους άλλους, και εκεί πρέπει να επέμβει ο νόμος.
2. Επιστρέφοντας το σχετικό σχόλιο, εγώ απορώ με όσους θεωρούν ότι δεν χρειάζονται κανόνες και θεσμοί για την ορθή λειτουργία ενός κοινωνικού συνόλου. Αυτό είναι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα υπόλοιπα ζώα, αλλιώς θα είμασταν ζούγκλα! Τόσοι και τόσοι πολιτισμοί, όπως και οι αρχαίοι έλληνες, που ωριμάζοντας με το περάσμα των χρόνων, θέσπισαν κανόνες, είχαν τόσο λάθος; Δηλαδή εμπρός προς τα πίσω, στην εποχή των σπηλαίων, που επιβαλόταν ο πιο δυνατός; Αλλά σαν γνήσιοι κουτοπόνηροι νεοέλληνες, απαξιώνουμε ότι δεν μπορούμε ή/και δεν θέλουμε να κατανοήσουμε καλύτερα. Δεν έχουμε μάθει την αξία και την χρησιμότητα των νόμων, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε με τίποτα ότι αυτοί που νομοθετούμε στην ουσία είμαστε εμείς, αφού εμείς ψηφίζουμε-δίνουμε εντολή στις κυβερνήσεις, ούτε ότι αυτούς που εκλέγουμε, τους εκλέγουμε για να διαχειρίζονται, όχι για να εξουσιάζουν, και σαν 'μάγκες', αντί να ανοίξουμε κανένα βιβλίο να μάθουμε, λέμε εγώ ξέρω καλύτερα, και απαξιώνουμε τα πάντα, γιατί αυτό είναι το πιο εύκολο. Όλη αυτή η κατάσταση, μου φέρνει στο μυαλό την σκηνή κάποιου που επειδή ποτέ δεν έμαθε να χρησιμοποιεί σωστά το κλειδί και το πόμολο, ανοίγει τις πόρτες κοπανώντας και σπάζοντάς τες, και με παρρησία αναφωνεί ότι τα πόμολα και τα κλειδιά είναι άχρηστα! Έλα μου όμως που δεν γίνεται να αλλάζεις αιωνίως πόρτες! Υπό το πρίσμα όλων των παραπάνω λοιπόν, ναι, σε μία ώριμη πολιτισμένη κοινωνία, ο νόμος, και ειδικά το σύνταγμα, πρέπει να είναι πάνω από όλα, και τα μέλη της πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι, η τήρηση των κανόνων αυτών, μπορεί αρχικά να φαίνεται εθελοδουλεία, αλλά τελικά δίνει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία, από αυτό που θεωρούσαμε πριν ως ελευθερία! Στην τελική, το καθεστώς-σύστημα-κατεστημένο-whatever, είμαστε τελικά εμείς, και το να προσπαθούμε να ρίξουμε ή να μην υπακούμε στο καθεστώς, επειδή το θεωρούμε εθελοδουλεία, είναι τελικά σα να προσπαθούμε να τα βάλουμε τον εαυτό μας. Αυτό που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε είναι αυτοκριτική, να καταλάβουμε και να διορθώσουμε τα λάθη μας, και τότε πραγματικά θα έχουμε κερδίσει τον σημαντικότερο αγώνα!
3. Δεν θεωρώ ότι έχω την απόλυτα σωστή άποψη ή ότι κατέχω την απόλυτη αλήθεια, εξ'άλλου, όποιος το θεωρεί αυτό, είναι μάλλον ο πιο αφελής από όλους (Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα - Σωκράτης). Αυτό που ζητάω είναι το αυτονόητο, ΙΣΟΤΗΤΑ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! Θλίβομαι όταν βλέπω να επιχηρήματα του στυλ 'ναι αλλά με τις καθολικές-ελεύθερες εκλογές θα προωθηθούν άλλα-κακά συμφέροντα, εγώ για το καλό σου το κάνω, θα σε σώσω'. Ε ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΣΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ! Χ...α για τον Βουλγαράκη, και τον κάθε Βουλγαράκη, τα κόμματα και τις ιδεολογίες! Αυτό είναι άλλο ένα μεγάλο λάθος της νεοελληνικής κοινωνίας, ότι ζητάει και περιμένει την ευτυχία από άλλους, διότι αυτή είναι η εύκολη λύση. Το δύσκολο είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν χρειαζόμαστε προστάτες-σωτήρες, και ότι η ευτυχία είναι μόνο μέσα μας, ούτε στις βίλες, ούτε στις φίρμες, ούτε στα πολλά κυβικά, ούτε στις ιδεολογίες, ούτε στα κόμματα, ούτε στους πολιτικούς, όλα αυτά είναι εργαλεία που πρέπει να ΜΑΣ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝ, ΟΧΙ ΝΑ ΤΑ ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕ, και όταν δεν μας κάνουν, να τραβάμε σε άλλες παραλίες, αντί να βασιζόμαστε ξανά και ξανά στις ίδιες υποσχέσεις. Δεν λέω ότι όλα είναι τριγύρω είναι μια χαρά, ούτε φοράω παρωπίδες, ξέρω ότι έχουμε πολλά προβλήματα σαν κοινωνία. Δεν βλέπω όμως πως μπορούμε να τα διορθώσουμε, όταν αντιδρούμε απλώς για να αντιδρούμε, και απαξιώνουμε και τα λίγα που έχουν απομείνει να δουλεύουν σωστά. Παραπονιόμαστε για την ακρίβεια, αλλά σπάμε δημόσια περιουσία (στην ουσία περιουσία όλων μας δηλαδή) χάρην αντίδρασης, και δεν διανοούμαστε έστω να μειώσουμε τις επισκέψεις μας στις καφετέριες, παρ'όλο που πουλάνε πανάκριβα τον καφέ. Διαμαρτυρόμαστε για την έλλειψη ελευθερίας έκφρασης, αλλά τελικά φτάνουμε μέχρι και σε μπουνιές όταν διαφωνούμε στις Γ.Σ. Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση των δημοσίων πανεπιστημίων, αλλά τα έχουμε σαν τρώγλες, μουτζουρώνουμε-καίμε-σπάμε τα πάντα χωρίς κανένα σεβασμό, και κάνουμε σαΐτες τα σκονάκια. Φωνάζουμε για αναξιοκρατία και διαφθορά, αλλά αν μας δινότανε η ευκαιρία, ευχαρίστως θα βάζαμε μέσο για να μας προωθήσει ή θα λαδώναμε για να χτίσουμε εκείνο το σπιτάκι στο χωριό. Το ιδανικό θα ήταν να είχαμε την απόλυτη συνειδητοποίηση, και να μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς κανένα νόμο (αναρχία), αλλά πρακτικά είναι ουτοπικό αυτό. Επικαλούμαστε την αναρχία, ενώ δεν είμαστε συνειδητοποιημένοι ακόμα ούτε για την κατά τι πιο 'εύκολη' δημοκρατία. Η ύπαρξη συντάγματος, νόμων και διαχειριστών (προσοχή όχι εξουσιαστών, διαχειριστών), είναι ένα αναγκαίο 'κακό' δυστυχώς, όπως και σε αυτό εδώ το φόρουμ. Αλλά δυστυχώς όλα είναι θέμα παιδείας. Η ελληνική παιδεία και οικογένεια πλέον μας μαθαίνουν να σκεφτόμαστε δογματικά 'αυτό είναι σωστό, το άλλο λάθος', προωθούν την αποστήθιση, μας ευνουχίζουν τον εγκέφαλο, καμμία σχέση με την κριτική σκέψη-σκεπτικισμό των αρχαίων ελλήνων, που διύλιζαν τον κώνωπα, και ανέλυαν όσο πήγαινε κάτι, μέχρι να ανακαλύψουν όλες τις πτυχές του, είτε αρνητικές, είτε θετικές..
4. Η ζωή μου δεν είναι μίζερη, η τουλάχιστον προσπαθώ να μην είναι. Όπως ανέλυσα και παραπάνω, δεν θέλω καμμία χούντα να μου λέει τι να κάνω. Απλώς εξ'ίσου μιζέρια με αυτό, θεωρώ και την πλήρη ανυπαρξία νόμου-διαχείρισης. Τονίζω διαχείρισης, και όχι εξουσίας, έχει διαφορά, όπως π.χ. σε μία πολυκατοικία, ο διαχειριστής δεν ασκεί εξουσία! Μπορεί να την έχουν δει εξουσία οι πολιτικοί μας, αλλά δεν φταίει η δημοκρατία για αυτό, εμείς φτάιμε που αδιαφορούμε και το ανεχόμαστε, και τους εκλέγουμε κάθε τετραετία.
5. Εννοείται πως καταδικάζω απερίφραστα την βία, από όπου και αν προέρχεται αυτή, η βία στη βία, απλώς διαιωνίζει τον κύκλο βίας. Στη μόνη περίπτωση που δικαιολογώ την χρήση βίας είναι αν απειλείται η σωματική σου ακεραιότητα, και είσαι σε νόμιμη αυτοάμυνα, ή σε εξαιρετικές περιπτώσεις ανάγκης, που είναι ανθρωπίνως αδύνατο να δράσεις αλλιώς π.χ. αν επιτεθεί κάποιος στα παιδιά σου. Προφανώς και δεν συμφωνώ με την αστυνομική βία, για μένα είναι δείγμα ανικανότητας, αφού υπάρχουν και άλλοι τρόποι, πιο αποτελεσματικοί από το ξύλο, για να επιβάλεις τον νόμο και την τάξη, και αυτούς τους τρόπους εννοούσα. Από την άλλη όμως, λυπάμαι που θα στεναχωρήσω μερικούς, αλλά το να κλείνεις έναν δρόμο, ή το να καταλαμβάνεις ένα κτήριο, δεν είναι δικαίωμα, πόσο μάλιστα αυτονόητο, σε μία δημοκρατία που λειτουργεί σωστά. Μην βλέπετε που εδώ δεν λειτουργεί τίποτα, σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, αν έκανες κάτι τέτοιο, απλώς θα σου ζήταγαν να φύγεις, και αν δεν το έκανες, θα σε ακινητοποιούσαν-συλλαμβάνανε ωραία και ήρεμα, χωρίς βία, χωρίς τίποτα. Για να μην παρεξηγηθώ, η απεργία, η διαμαρτυρία, και το να ζητάς αλληλεγγύη από τον υπόλοιπο λαό, είναι αναφαίρετα δικαιώματά σου, αλλά αν θέλουμε να λέμε ότι έχουμε δημοκρατία, υπάρχουν κάποια όρια στο που και πως θα κάνεις χρήση των δικαιωμάτων αυτών. Δεν μπορεί να εκβιάζεις την αλληλεγγύη, κλείνωντας τον δρόμο κάποιου που θέλει να πάει στη δουλειά του, ή εμποδίζοντας την είσοδο σε ένα δημόσιο κτήριο, κ.λ.π. Κατά την γνώμη μου, για αυτά που γίνονται στις πορείες, φταίνε και οι δύο πλευρές εξ'ίσου.
6. Κάτι τελευταίο, που δεν αντέχω να μην σχολιάσω. Το επιχείρημα 'εκμεταλλεύτηκαν τις θερινές διακοπές, και πέρασαν τον τάδε νόμο', είναι τρομερά λαϊκιστικό, έως φαιδρό. Αγώνας και επανάσταση με διακοπές Χριστουγέννων-Πάσχα-καλοκαιριού, δεν υπάρχει. Μήπως να παίρνουμε και άδειες μετ'αποδοχών από τον αγώνα; Ξυπνήστε, εδώ υπάρχουν άλλοι που δουλεύουν 10ωρα, και δεν έχουν για να πάνε διακοπές, και εσείς θέλετε να κάνετε διακοπές και επανάσταση μαζί; Καθίστε λίγο να αναλογιστείτε αυτά που έχετε, μην τα θεωρείτε δεδομένα, και ίσως τότε εκτιμίσετε περισσότερο κάποια πράγματα. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνως-επανάσταση προς το καλύτερο, και αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να γίνει μόνο μέσα από αμφιθέατρα και πορείες..
Δεν απέφυγα το σεντόνι τελικά, ελπίζω να μην κούρασα πολύ. Δεν θα επανέλθω σε αυτό το θέμα ξανά, εκτός αν υπάρξει πολύ σοβαρός λόγος.