Gus έγραψε:Ο Ιωάννης (Μιχαήλ) Μεταξάς (Ιθάκη 12 Απριλίου 1871 - 29 Ιανουαρίου 1941 Αθήνα) υπήρξε ανώτατος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού και στη συνέχεια πρωθυπουργός και δικτάτορας (1936-1941). Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και το 1917 εξορίστηκε στην Κορσική. Με την επιστροφή του ίδρυσε το κόμμα των Ελευθεροφρόνων, το οποίο κατάφερε πολλές φορές να εισέλθει στη Βουλή συγκεντρώνοντας όμως χαμηλά ποσοστά. Το 1936, κατόπιν διαφόρων συγκυριών, διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ελλάδας, στη θέση του αποβιώσαντος Δεμερτζή, και στη συνέχεια πρωτοστάτησε στην επιβολή του δικτατορικού "καθεστώτος της 4ης Αυγούστου", κυβερνώντας έως το θάνατό του το 1941. Έμεινε στην ιστορία για την απάντηση που έδωσε στο Ιταλικό φασιστικό τελεσίγραφο της 28ης Οκτωβρίου 1940 και για την ταχεία πολεμική προπαρασκευή της Ελλάδας ενόψει του ελληνοϊταλικού πολέμου και της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα. Ως στρατιωτικός είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στους Βαλκανικούς πολέμους και στον λεγόμενο Εθνικό διχασμό."
Απο βικιπεδια(ετσι,για να λεμε και τις πηγες μας,μην μας λενε και ανιστορητους).Οποιος καταφερει να μου αποδειξει οτι πριν απο τον 2ο Παγκοσμιο ειχαμε δημοκρατια,κερδιζει λουκουμι.
πρώτον, το έχουμε ξαναπεί, Η ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΝΤΟ ΤΟΥ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΗΓΗ, ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΝΩΜΩΝ. ΔΕΥΤΕΡΟΝ, ΕΙΠΑΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΒΕΝΙΖΕΛΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑΞΑ (1913-1936) ΕΙΧΑΜΕ ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗ (ΣΕ ΜΙΑ ΦΑΣΗ ΚΑΙ ΑΒΑΣΙΛΕΥΤΗ ΜΕ ΠΟΙΚΙΛΛΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΜΕ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ. Πάρε να ΄χεις τι λέει το Ίδρυμα Μείζονος Ελληνισμού:
Η ΑΝΑΚΥΡΗΞΗ ΤΗΣ Β ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ:
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1923, επαναπροκηρύχτηκαν εκλογές, οι οποίες ανέδειξαν νικητές τους Φιλελεύθερους με συντριπτική πλειοψηφία, αλλά χωρίς τη συμμετοχή των βασιλοφρόνων, που επέλεξαν το δρόμο της αποχής. Τρεις ημέρες αργότερα, ο βασιλιάς Γεώργιος εγκατέλειψε τη χώρα, ενώ αντιβασιλέας ορίστηκε ο Παύλος Kουντουριώτης. Λίγο αργότερα, ο Βενιζέλος, ανταποκρινόμενος στις μαζικές εκκλήσεις των υποστηρικτών του επέστρεψε στη χώρα, κατοχυρώνοντας -φαινομενικά τουλάχιστον- την εκλογική του επιτυχία.
Οι θυελλώδεις συγκρούσεις που προέκυψαν, κατά τη διάρκεια της Δ' Συντακτικής Εθνοσυνέλευσης, ανάμεσα στο Βενιζέλο και τον Παπαναστασίου (ηγέτη πια της αντιβασιλικής παράταξης και αρχηγό του κόμματος της Δημοκρατικής Ενώσεως), αποτέλεσαν το πρόκριμα για τις κομματικές μεταστροφές στο κυβερνών κόμμα. Με την παραίτηση του Βενιζέλου και την κατοπινή διάσπαση του κόμματός του, ο Παπαναστασίου ανέλαβε την εξουσία και έθεσε σε κίνηση τις διαδικασίες επίσημης έκπτωσης της βασιλικής δυναστείας.
Η Εθνοσυνέλευση, στις 25 Μαρτίου 1924, ανακήρυξε την Ελλάδα Αβασίλευτο Δημοκρατία, ενώ λίγο αργότερα, στις 13 Απριλίου, το δημοψήφισμα, με συντριπτικό ποσοστό (69,5%), ενέκρινε τη μεταβολή του πολιτεύματος. O αρχηγός του Λαϊκού Κόμματος, Παναγής Τσαλδάρης, αρνήθηκε να το αποδεχτεί, γεγονός που είχε ως αποτέλεσμα -με την εξαίρεση του Iωάννη Mεταξά- τη μη αναγνώριση της πολιτειακής αλλαγής από την αντιβενιζελική παράταξη.
Η περίοδος της αστάθειας, 1932-1935
Η διεξαγωγή των εκλογών της 25ης Σεπτεμβρίου 1932 με το σύστημα της απλής αναλογικής άνοιξε ένα νέο κύκλο οσμώσεων και κυβερνητικών εναλλαγών. Αρχικά η εξουσία πέρασε στο Δημοκρατικό Κόμμα του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και στη συνέχεια, στους Φιλελεύθερους, για να καταλήξει στο συνασπισμό των Λαϊκών, υπό τον Παναγή Τσαλδάρη. Οι νέες εκλογές του Μαρτίου του 1933 αναζωπύρωσαν τα πάθη του Εθνικού Διχασμού. Σ' αυτήν τη διαδικασία επικράτησαν τα αντιβενιζελικά κόμματα.Στα χρόνια που ακολούθησαν, το πολιτικό σύστημα της χώρας οδηγήθηκε σε παρακμή. Τα κινήματα των αδιάλλακτων βενιζελικών, το Μάρτιο του 1933 και του 1935 (με αρχηγό το στρατηγό Νικόλαο Πλαστήρα), η δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου, οι εκκαθαρίσεις στο στράτευμα συνθέτουν την πορεία της εκτροπής από τον κοινοβουλευτισμό.
H παλινόρθωση του 1935 και ο δρόμος προς τη δικτατορία
Οι εκλογές της 26ης Ιανουαρίου 1936, τελευταίες του Ελληνικού Μεσοπολέμου, κλείνουν και τον κύκλο κυριαρχίας των δύο πολιτικών χώρων (βενιζελικών-βασιλοφρόνων), που πρωταγωνίστησαν σχεδόν για ένα τρίτο του αιώνα. Kαμμιά από τις δύο μεγάλες παρατάξεις δεν διέθετε την απόλυτη πλειοψηφία στη βουλή. Oι ηγέτες τους αδυνατούσαν να έρθουν σε συμφωνία για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης συνεργασίας. Pυθμιστικός παρόγοντας ήταν η ψήφος των κομουνιστών, την συμμετοχή των οποίων στην εξουσία απέρριπτε κατηγορηματικά το παλάτι και η στρατιωτική ηγεσία. Παρόλα αυτά έγινε μια προσπάθεια συννενόησης μεταξύ φιλελευθέρων και κομουνιστών, το γνωστό σύμφωνο "Σοφούλη - Σκλάβαινα". Aποτέλεσμα ήταν η εκλογή του πρώτου ως προέδρου της βουλής και η εκδήλωση έντονων ανησυχιών και απειλών από πλευράς της δεξιάς για το ενδεχόμενο της συνέχισης της συνεργασίας. Πρωθυπουργός ανέλαβε ο K. Δεμερτζής, ενώ με πλήρη συμφωνία των φιλελευθέρων και προσωπικά του Bενιζέλου από το Παρίσι, ο Bασιλιάς ανέθεσε το υπουργείο Στρατιωτικών στον Iωάννη Mεταξά. Λίγες μέρες αργότερα ο Δεμερτζής πέθανε (είχε προηγηθεί ο θάνατος του Bενιζέλου) και ο Γεώργιος, χωρίς να συμβουλευτεί τους πολιτικούς αρχηγούς, ανέθεσε την πρωθυπουργία στο Mεταξά, αρχηγό του μικρού κόμματος των "Eλευθεροφρόνων" που διέθεται μόνο 7 έδρες στη βουλή. Όμως ο Mεταξάς πήρε ψήφο εμπιστοσύνης από τη βουλή και μάλιστα με μεγάλη πλειοψηφία, προερχόμενη και από τους δύο αντιμαχόμενους πολιτικούς χώρους. Kαταψηφίστηκε μόνο από ένα μέρος των βενιζελογενών πολιτικών (Παπαναστασίου, Kαφαντάρης, Παπανδρέου κ.α.) και τους κομουνιστές. Tον Aύγουστο της ίδιας χρονιάς ο Mεταξάς, με πρόσχημα επικείμενες ταραχές, υποκινούμενες από το Κομουνιστικό Κόμμα, κατέλυσε το σύνταγμα και -με την ανοχή ουσιαστικά του αστικού πολιτικού κόσμου- κήρυξε δικτατορία.
Δεν ξέρω πως εννοείς εσύ τον όρο Δημοκρατία, αλλά όταν διεξάγονται εκλογές για το σχηματισμό νομοθετικής αρχής (βουλή) και κυβέρνησης η οποία λαμβάνει έγκριση από τον τότε ανώτερο άρχοντα της χώρας, το βασιλιά, αυτό στα μέρη μου λέγεται ΒΑΣΙΛΕΥΟΜΕΝΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Το λουκούμι μου παρακαλω!
)...Τελος πάντων πάνω σε αυτά που έγραψες τώρα έχω να παρατηρήσω τα εξής : 