Ποιανού η δικαιοσύνη το δίκαιο θα δικάσει;
Το να διεκδικείς τα δικαιώματά σου είναι προφανώς πιο δύσκολο κι επικίνδυνο από το να πουλάς τσαμπουκά σε ένα forum.
Επειδή το μόνο "δικαίωμα" που σας έχει μείνει είναι οι εκλογές τις υπερασπίζεστε, έναντι του υποφενόμενου, του φασίστα, μέχρις εσχάτων.
Μέχρις εσχάτων είπα; Όχι. Είστε τόσο υποταγμένοι που ούτε αυτό, το τελευταίο για εσάς δικαίωμα δεν υπερασπίζεστε, παρά μόνο γκρινιάζετε εδώ. Όπως κάνετε και για τα νέα μέτρα, όπως κάνετε για ό,τι σας ενοχλεί.
Λες και οι καλοί νομοθέτες είχαν στο μυαλό τους τον εκδημοκρατισμό του πανεπιστημίου όταν περνούσαν αυτές τις διατάξεις.
Ακόμα τίποτα δεν έχετε καταλάβει; Ή ακόμα και τώρα κλείνεται τα μάτια μπροστά στο νέο φασισμό, το φασισμό με τις γραβάτες;
Οταν εμείς, οι φασίστες, οι γραφικοί, οι αλήτες καταληψίες λέγαμε ότι θα φτάσουμε εδώ κάναμε λάθος. Τώρα είμαστε και υπεύθυνοι.
Τι ωραία που τα λέτε από το πληκτρολόγιο... Πότε αγωνιστήκατε για οτιδήποτε στη ζωή σας; Και ξέρετε καλά σε ποιούς αναφέρομαι. Όλοι εσείς που νοιάζεστε μόνο για τα μαθήματά σας. Που στην πραγματικότητα έχετε καταλάβει τι συμβαίνει. Έχετε καταλάβει ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσετε είναι να πατήσετε πάνω στους διπλανούς σας. Εν προκειμένης το πτυχίο σας και τίποτε άλλο.
Μιλάτε για δικαιώματα. Υπερασπίζεστε, μόνο στα λόγια, το δικαίωμα στις εκλογές. Χωρίς καν να βλέπετε υπό τι όρους γίνονται αυτές.
Είστε υποκριτές, όπως και η κοινωνία στην οποία ζούμε. Αίμα χύθηκε, ζωές χάθηκαν για 8ωρο. Για συλλογικές συμβάσεις εργασίας, για κατώτατο μισθό.
Πάλι γραφικός γίνομαι;
Ζωές σαν αυτές που αδιαφορείτε. Ζωές χαμένες σε εργατικά ατυχήματα, κρατικές δολοφονίες και εκτελέσεις στα σύνορα.
Ως life style ανθρωπιστές όμως εσείς νοιάζεστε μόνο γι αυτές που είναι μόδα. Για τους 3 της Μαρφίν ή τον 1 των ΜΑΤ. Ξεχνάμε δηλαδή τα αστυνομικά 38άρια και θυμόμαστε μόνο τα 45άρια.
Ό,τι μας συμφέρει για να βγάλουμε την ουρά μας απ' έξω.
Κι εσείς δεν είστε διατεθημένοι να θυσιάσετε ούτε μια ώρα μάθημα. Είναι όμως πιο εύκολο και ανώδυνο το ατομικό βόλεμα. Είναι πιο εύκολο να με χαρακτηρήσετε φασίστα και να γυρίσετε στα ίδια που μας οδήγησαν εδώ.
Πόσοι ψηφίσατε ΔΑΠ και ΠΑΣΠ; Πόσοι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ; Πόσοι απλά στέκεστε απαθείς σε όσα μας οδήγησαν ως εδώ;
Δεν είμαι ανθρωπιστής. Δεν είμαι με τον καθεστωτικό δρόμο που υποδεικνύουν οι ίδιοι που έχουν στήσει αυτό το σύστημα.
Δεν υπάρχει δημοκρατία, και γι' αυτό το να μιλά κανείς για δημοκρατικό δρόμο είναι ακόμα μια υποκρισία.
Καμιά φορά πρέπει να ακολουθείς άδικο δρόμο, γιατί σε ένα σύστημα αδικίας αυτό γίνεται δίκαιο.
Ένα δίκαιο που δεν υφίσταται σε ένα τέτοιο σύστημα. Ένα δίκαιο που διαμορφώνουν οι ίδιοι οι εξουσιαστές και που την επιβολή του την αφήνουν στα χέρια των αδιάφορων, των μοντέρνων, των δημοκρατών. Των δημοκρατών ποιάς δημοκρατίας όμως;
Όπως στην στρατιωτική χούντα λίγοι αλήτες ξεσηκώθηκαν. 300 προβοκάτορες της ΚΥΠ;... Οι ίδιοι γνωστοί άγνωστοι;... Λίγοι πάντως. Όπως τότε που οι πολλοί μέναν στα σπίτια τους. Εφόσον η χούντα δεν τους ενοχλούσε δεν την ενοχλούσαν κι αυτοί. Μόνο συζητήσεις υψηλού επιπέδου.
Δεν υπάρχουν λόγια επαναστατικά. Μόνο πράξεις. Και οι πράξεις γίνονται από ανθρώπους συνεπείς. Ούτε από υποταγμένους ούτε από προδότες.
Όσοι έχουν πουλήσει την ιδεολογία τους ή έχουν χάσει την αξιοπρέπιά τους δεν μπορούν να πάνε πέρα από μεγαλοστομίες.
Αυτοί είναι πια λούμπεν. Λούμπεν φτωχαδάκια, λούμπεν μεσο ή μεγαλοαστοί, δεν έχει σημασία. Είναι πλέον τα κατακάθια της κοινωνίας, τα βαρίδια της. Αυτής, και της ιστορίας.
Η ιστορία ποτέ δεν προχώρησε από μεγάλα πλήθη συνειδητοποιημένου λαού. Πάντα αποφασισμένες πρωτοπορείες προχωρούσαν μπροστά, αντιμετωπίζοντας την συντήρηση, την αντίδραση της μεγάλης τάξης και την κριτική των προδοτών οπορτουνιστών και των ήσυχων πολιτών.
"Η ιστορία τελείωσε, η ανθρωπότητα έδωσε ό,τι είχε να δώσει". Έτσι μας λέγαν τη δεκαετία του 90'. Τη δεκαετία της αδιαφορίας, του σταρχιδισμού και του ατομικού βολέματος.
Μα είναι όμως δυνατόν; Γίνεται να μην γενιέται αντίσταση όπου υπάρχει καταπίεση; Γίνεται το τέλος της ιστορίας να είναι η καταπίεση;
Δεν είναι και δεν θα μπορούσε να είναι. Όσο και αν ήλπιζαν οι κρατιστές και εξουσιαστές, οι προδότες και οι βολεμένοι, τα νέα κινήματα μας δείχνουν ότι η ανθρώπινη ιστορία δεν τελείωσε. Δεν έχει αρχίσει καν.
Πρέπει πρώτα η ανθρωπότητα να βγεί από τη βάρβαρη προϊστορία της. Μετά, απαλαγμένη από την σημερινή απανθρωπιά θα μπεί πραγματικά στον ιστορικό της δρόμο.
Όπου υπάρχει καταπίεση θα υπάρχει και αντίσταση, και όπου υπάρχει αδικία το δίκαιο θα παίρνει ένοπλες μορφές.
Αυτή είναι η ιστορία και αυτός ο αγώνας μέχρι τη νίκη.
Η ιστορία θα μας δικαιώσει
Και ο αγώνας συνεχίζεται