αυτοί οι οποίοι επιλέγουν να διαμαρτυρηθούν δηλαδή για τα αντιλαΪκά μέτρα και δεν ανήκουν καν στα μεσαία βαλλόμενα λαϊκά στρώματα, ωστόσο δε σκοπεύω να θίξω υπολήψεις άλλων.
Με συγχωρείς, μάλλον δεν ακολουθώ τον συλλογισμό σου. Προσωπικά νομίζω ότι αυτοί που καθρεφτίζεις άξιοι επαίνου πιότερο, παρά κριτικής είναι, αν βλέποντας το άδικο, κάτι που κρίνουν έστω ως άδικο (μήπως αυτό ήταν το σημείο βολής σου;) ακόμα και αν δεν πλείτει τους ίδιους, αγωνίζονται ενάντια του. Άσχετα με αυτό πάντως δεν βλέπω και πολλά τέτοια παραδείγματα φοιτητών. Όσους τουλάχιστον φοιτητές έχω δεί να κινούνται με πολυτελή οχήματα, και γενικα να προβάλουν τον
τυχόν πλούτο τους, υποστηρίζουν γνώμες και νοοτροπίες πιο κοντά στα δικά σου λεγόμενα (στην πλειοψηφία τον περιπτώσεων αυτοχρωματισμένοι ως δεξιοί).
Τυχόν γιατί έχω υπ όψιν μου απ την άλλη, ένα αρκετά μεγάλο πλήθος φοιτητών (κυρίως -τριών, χωρίς να έχω την πρόθεση να προσβάλω) που αν και προέρχονται από οικογένεια βιοπαλαιστών αρνούνται να λάβουν οποιαδήποτε δράση μπροστά σε μέτρα που πέφτουν σαν πέλεκυς (δεν νομίζω να το αρνείται κανένας αυτό) στα κεφάλια των δικών τους, όχι τόσο γιατί είναι σύμφωνοι με αυτά αναγνωρίζοντας την αναγκαιότητα τους σαν μονόδρομο (οι πιο πολλοί με τους οποίους έχω μιλήσει αναγνωρίζουν έστω την δυνατότητα περιορισμού του κέρδους των κεφαλαιούχων οι οποίοι δεν πλήττονται στο ελάχιστο από τα ως τώρα μέτρα), αλλά προβάλλοντας απόψεις αδιαφορίας κυρίως. Παραθέτω χαρακτηριστικά μία πρόταση από μία συμφοιτήτριά μας: "τι με νοιάζει εμένα για τα μέτρα και για το τι τραβάει ο πατέρας μου, όταν μεγαλώσω εγώ και πάρω το πτυχίο μου θα δω τι θα γίνει". Νομίζω είναι περιττό να αναλύσω τα συμπεράσματα που βγάζει κανείς νοήμον, ή έστω "ανθρώπινος" άνθρωπος από δηλώσεις-νοοτροπίες σαν κ αυτή.
Πόσα πράγματα αγνοούν, πραγματικά, πόσα είναι αυτά που δεν υπολογίζουν, τι κατάσταση αποξένωσης μπορεί να βιώνουν ώστε να μην βλέπουν την ανάγκη διεκδίκησης του δίκιου των ίδιων, των δικών τους, της κοινωνίας μας ολόκληρης πλην από καμία διακοσαριά μεγαλοεπιχειρηματίες και τα τσιράκια τους. Αντ'αυτού μεριάζουν απαθείς, ανοίγοντας τους τον δρόμο για την περαιτέρω υποδούλωση μας (και ναι, είναι υποδούλωση το να μην έχεις κανέναν λόγο ως άτομο στην ζωή σου, καθώς είτε δουλεύεις στο σύστημα τους είτε πεθαίνεις (
εντελώς) της πείνας, το να μην έχεις λόγο σαν λαός πλέον στα μέτρα που σου περνάνε ξένοι για δικό τους- τι άλλο, δεν νομίζω να έχουμε να κάνουμε με φιλανθρωπικές οργανώσεις - συμφέρον). Μάλιστα, μπροστά σε απώλειες που δεν έχουν να κάνουν με τίποτα με την πάλη για την
απελευθέρωση (όποιος και να ήθελε να κάψει τους ανθρώπους αυτούς δεν θα δίσταζε πιστεύω ούτως ή άλλως να κάνει κάτι αντίστοιχο, όπως να πάει ληστέψει την τράπεζα μή διστάζοντας να τραβίξει τη σκανδάλη, η ακόμα ακόμα να σκοτώσει μια γριούλα για να της κλέψει την σύνταξή, και ποιος άλλος παρά η αναθεματισμένη η κοινωνία μπορεί να οφείλεται για την δημιουργία, η έστω, τον μη σωφρονισμό τέτοιον ατόμων που κυκλοφορούν και έκτος πορείας αν μη τι άλλο, που όλο και πληθαίνουν..) παίρνουν το μέρος των λαοπλάνων επωφελούμενων του συστήματος
προβάλλοντας αντίσταση στην αντίσταση. Διακατέχονται εκτώς αυτού με φόβο πλέον, παρασείρονται από το δημοσιογραφικό ρεύμα αποπροσανατολισμού του πολίτη από την πραγματική σημασία των τεκταινόμενων που τους πλημμυρίζει, αποδιώχνοντας αξιωματικά κάθε ιδέα αλλότρια ως προς αυτές που τους διαποτίζουν.
Αυτά τα λίγα ήθελα να πω, με την πεποίθηση ότι βλέπω υπό το φως του ήλιου τα πράγματα, και την ελπίδα ότι αυτά που σε μένα έστω μοιάζουν με ηλιαχτίδες ανοίγοντας τα μάτια μου, δίνοντας θέληση στο πνεύμα μου και δύναμη στην φωνή και την καρδιά μου να παλέψω για το δίκαιο, να φτάσουν και στα μάτια κάθε πολίτη και αυτός να μήν φοβηθεί πια, να ανοίξει τα βλέφαρά του και να αισθανθεί την ζεστασιά της αλήθειας, να αισθανθεί ορμητική την ανάγκη να παλέψει με κάθε τρόπο που του δίνεται για την επίτευξη της δικαιοσύνης, για να φτάσει αυτός, αλλά και όλοι μας, αλλά και άλλοι μετά απο μας, σε μια κοινωνία της οποίας θα δηλώνουμε περήφανα πολίτες. Και αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, (που θα τα καταφέρουμε αν είμαστε ενωμένοι που να πάρει, δική μας είναι κάθε δύναμη που αυτοί χειραγωγούν) θα είμαστε περήφανοι έστω για το οτι δεν δειλιάσαμε μπροστά στον αγώνα, μπροστά στο χρέος μας ως προς εμάς, ως προς τους συνανθρώπους μας, ως προς τα παιδιά.
Συγχωρήστε μου τον ίσως συναισθηματικό τόνο που πήρε το κείμενο προς το τέλος του. Η επίκληση στο συναίσθημα άλλωστε είναι και το κύριο όπλο του
αντιπάλου, δυστυχώς με παράλληλη χρήση λανθάνουσας λογικής. Γράφω ότι πιστεύω, ότι αισθάνομαι. Όπως και να χει ο άνθρωπος πρέπει να κυβερνάται από την λογική του, με όπλο όμως ενάντια στους φόβους και τους δισταγμούς του το συναίσθημά του. Δεν θα ήθελα να συμμετάσχω σε περαιτέρω αντιπαραθέσεις, ευχαριστώ όποιον μπήκε στον κόπο να διαβάσει τις αράδες μου, και τον παρακαλώ να τις λάβει έστω και λίγο υπ όψιν και έπειτα να τις κρίνει, τίποτα άλλο.
) 
