ΣΕΜΦΕ forum

ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Αν ξέραμε που θα βρεθούμε και που θα αναπνεύσουμε,
Σε πιο παγκάκι θα καθίσουμε,
Ποιανού την παρέα την ξένη θα μοιραστούμε,
Ποιον ήλιο θα βλέπαμε να χάνεται στην θάλασσα..,

Οι νευρωτικές μας ανησυχίες σκοτεινιάζουν  το πνεύμα και δεν μπορείς να  διαβάσεις την καρδιά,
Και επιβεβαιώνονται οι υποψίες σου πως η ζωή σου χαρίζεται,
Και φεύγει με τον άνεμο…

Ω… Τα αστέρια λάμπουν τόσο ύπουλα αυτό το βράδυ,
Και δίπλα μου στο παγκάκι εσύ,
Ο κλέφτης του ύπνου μου…
Το αλάτι στο γέλιο μου…

Το φεγγάρι γεμάτο και το βλέμμα μου το ψάχνει στον ουρανό…
Μα τα δέντρα το κρύβουν…
Και συ μου λες πως λυπάσαι…

Ω… Μη μου παίρνεις μακριά τις ελπίδες μου…
Και ο χρόνος έχει φτάσει…
Δάκρυ από το δάκρυ μου,
Να είμαι το αίμα στο αγκάθι σου,
Το ρυάκι στην άνοιξη,
Που θρέφει τον σπόρο της θλίψης μου…
Είμαι η μόνη κραυγή στην ήπειρο των σιωπών μας…
Και το φεγγάρι υψώνεται μα δεν το βλέπω…
Αίμα πάνω στο καρφί μου…
Τα δέντρα το κρύβουν…

Μα το φεγγάρι ήταν πίσω μας…

Και οι παγεροί ήχοι των στρατιωτικών βημάτων,
Ακούγονται μέσα από τα πλήκτρα του πιάνου που έχει να χρησιμοποιηθεί χρόνια,
Καθώς παραπονεμένα βγάζουν ήχο…

Κάποιος απόψε μας κοιτά από τα βουνά του Κρόνου,
Και ένα νεύμα μου κάνει να αφήσω την ζωή…
Να ταξιδέψω με κουρασμένες φτέρνες…

Τα φώτα που αγχώνουν τα νυχτερινά ζώα,
Σπάν σαν κύματα πάνω στις ξέρες της ψυχής μου…
Και διαβρώνουν τους βράχους που έχτισε η αναμονή μου,
Τα προϊόντα της υπομονής μου…

Ένα πιάνο που έχει χρόνια να χρησιμοποιηθεί,
Παγερά μου γεμίζει νότες την καρδιά…
Και τα δάχτυλά μου συνθλίβονται πάνω στα κουρασμένα πλήκτρα…

Κάποιος απόψε βγάζει το δακτυλίδι του και το ακουμπά στην αναμμένη εστία,
Το λιώνει και φτιάχνει μια άμορφη μάζα…
Και τα μάτια του δακρύζουν…

Τα σκοτάδια που τυλίγουν τις σκοτεινές σπηλιές,
Ταξιδεύουν στις κόγχες των ματιών μου…
Και φωτίζουν τις αμυδρές σκέψεις μου,
Τις σπίθες των ευχάριστων στιγμών μου στη σιωπή…

Στο βάθος του άδειου δωματίου, ένα πιάνο που έχει χρόνια να χρησιμοποιηθεί,
Πιάνω τις παγερές νότες του και τις ρίχνω στην φωτιά…
Και η φωτιά θεριεύει μπλε…

Πέτα πίσω στο μέλλον,
Και δες στην φυγή της,
Να κλαις στο παρόν…


στα άτομα που δεν θέλουν να ειναι άλλο μονα τους....

Φίλε van_der_kaafr υπάρχει ξεχωριστός τομέας για να γράφεις τους στίχους που θες ανάλογα με το είδος τους, για να μην ανοίγουμε ξεχωριστό θέμα για κάθε τραγούδι κάθε φορά και επικρατήσει χάος.
Για αυτό το λόγο θα σε παρακαλούσα να μου πεις σε ποιο είδος μουσικής ανήκει το τραγούδι που ανέβασες για να το μετακινήσω.

Ευχαριστώ προκαταβολικά.

eeeee..... den einai tragoudi.... einai ena poihma mou.... opoy thes... o kannenas to evale ekei...

Την είχα ψιλιαστεί τη δουλειά ότι δεν είναι τραγούδι. ΟΚ τότε ας παραμείνει εδώ.
Όμως υπάρχει και τόπικ στη κατηγορία Λογοτεχνία που ονομάζεται Λογοτεχνία - Ποίηση, ίσως εκεί ταίριαζε περισσότερο.
Προσωρινά θα το αφήσω εδώ. Thanx για την ενημέρωση πάντως  :) .

Η ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ ΤΩΝ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΩΝ

Στην άμμο,
Στο ακρογιάλι…

Ο πύργος,
Ο φάρος…
Να χωρίζει το φως από το σκοτάδι…

και αυτός που πάντα με τα στοιχειά μιλούσε…

Με αριθμούς δεν ήξερε να μετρά,
Μα ώρες ζωής μετρούσε…

Σε νύχτα που χωρίζει εποχές,
Στις αχνές του φάρου φωνές ριγούσε…

Στο τελείωμα της μέρας,
Σχεδόν νύχτα…

Τα βράχια στον ουρανό…
Ότι είναι πάνω είναι και κάτω…

Θέλω να περπατήσω πάνω στη θάλασσα…
Όπου όλα τα κομμάτια μου,
Θα ξέρουν ότι έχω χάσει τον δρόμο μου…

Άπλωνα κάποτε τα χέρια μου να ζητήσω,
Μα τώρα τα κρατώ για το άδειο κεφάλι μου…
Ακούμπησμα και στήριγμα για τις ώρες του ύπνου…
Θα ξυπνήσω ποτέ;

Ωκεανοί γύρω μου…
Όπου πατώ νερό…
Και καταδικασμένος να βλέπω το είδωλό μου,
Περιμένω τις νύχτες χωρίς φεγγάρια για να ξεγλιστρήσω από το φως του φάρου…

Περιοδική μαχαιριά…

Είναι εδώ γύρω κανείς…
Να πάρει το χέρι μου…
Να μου πει πως έφτασε ο χρόνος…
Όλα αυτά τα λαμπιρίσματα με σκιάζουν…
Όλα αυτά τα γέλια που ακούω μέσα μου με μελαγχολούν…
Είναι δύσκολο να κάνεις κάποιον να γελά…
Μα μερικές φορές μου φτάνει η σκέψη του χαμόγελού σου..

Μακάρι να μπορούσα να ακολουθήσω χνάρια στην άμμο,
Χωρίς να ξέρω πως σημαίνει σίγουρο θάνατο…

Μόνος στην ακτογραμμή…
Μόνος αλλά όχι ανάξιος…
Μόνος περίμενα για τόσο καιρό…
Απέφευγα τους Φαροφύλακες…

Ένας καρχαρίας κολυμπά στις θάλασσες της ψυχής μου,
Αρπάζει τις πληγωμένες φωνές μου που ζητούν βοήθεια,
Και ποτέ δεν βγαίνουν από το στόμα μου…
Τα πληγωμένα όνειρά μου,
Πιο σοφά,
Μαζεύονται στις αποθήκες της ντροπής μου…
Τα νιάτα μου γελούν στις αυλές του σπιτιού μου που δεν ξέρω αν ξαναδώ…
Και ο γέρος εαυτός μου με γυρνά πίσω στην πραγματικότητα…

Και ‘γω γυρίζω μέσα μου…
Ξέρω ότι δεν είναι ήρωωας και δεν θα ξεθωριάσω ποτέ…
Μα και ‘γω για λύτρωση έχω τον θάνατο…

Τρέχω πίσω…
Τρέχω πίσω…
Πίσω...
Πίσω…

Γιατί δεν νιώθω πλέον ανέμους από την δύση…;
Τελειώσανε άραγε οι μέρες που δύανε εκεί;

Για μένα μάλλον τελειώσανε…
Δεν θα ξαναμοιραστώ το φιλί σου…

Κάποια πράγματα δεν μοιράζονται…

Αν μπορούσα να μοιραστώ τους προηγούμενους έρωτές σου,
Με σένα θα καταλάβαινες τον πόνο μου…

Και αν δεν είχα τα σύννεφα της αύρας για στρώμα…
Δεν θα ήξερα που και πώς να πετάξω…

Μα δεν το κάνω…

Ακόμη νύχτα….


Και τα στοιχειά του μάθανε να μετρά,
Με αριθμούς που οι άνθρωποι ποτέ δεν μάθανε…
Με αριθμούς που μετράν τα βαθύτερα συναισθήματα…
Με αριθμούς που δεν περιμένουν κανένα…
Και που κανείς δεν περιμένει να μάθει ποτέ να μετρά με αυτούς…

Μέσα στην άπειρη αγάπη μου…
Μέσα στην άπειρη μοναξιά μου…
Μέσα στις άπειρες στιγμές…

Και ξεκινά να ακολουθεί τα χνάρια στην άμμο…

Αυτά που ποτέ δεν τολμούσε…



Στην άμμο,
Στο ακρογιάλι…

Ο πύργος,
Ο φάρος…
Να χωρίζει το φως από το σκοτάδι…


Κλειστές πορτές,
Μα πάντα ανοιχτές για αυτούς που το πήραν απόφαση…
Δεν θέλω θαύματα από τις ξέχειλες ώρες μας…
Καμιά ανάγκη δεν φωτίζει τόσο τα σκοτάδια όσο αυτή για λίγες αναλαμπές ευτυχίας…
Και έτσι όπως στέκομαι…
Πίσω με τραβά το χάσιμο της ζωής μου…
Θα ανθίσουν άραγε ποτέ λουλούδια στα βράχια της παραλίας;
Να πάρω τους μίσχους τους και να δέσω τα χέρια μου…
Να πάρω τα πέταλά τους και να στα βάλω στα χέρια…
Και τότε να με πνίξεις…
Γιατί με αφήνεις να σε ξεχάσω,
Από τη στιγμή που δεν ξέρω αν θα με θυμάσαι εσύ…
Έτσι μόνη σκέψη μου είναι τα πράγματα που γίναν…
Και για τους ουρανούς,
Είμαι αποκαμωμένος…
Ψεύτικα σύννεφα στους ουρανούς,
Και πού θα είναι το σπίτι μου αν πεθάνω…
Ίσως να απλώσω την λύπη μου στην θάλασσα…
Και να μην πλησιάζω λιμάνι…
Αφού κανένα δεν έχει μείνει χωρίς φάρο…
Ίσως μέσα στο φως να ξαπλώσω,
Εκεί που δεν θα νιώθω την παρουσία της νύχτας…
Ίσως αν ακούσεις τις τελευταίες μου λέξεις,
Θα ξέρω πως δεν έχω χρόνο,
Γιατί δεν με αφήνω να μείνω μόνος μου,
Να πετάξω ελεύθερος.!!
Δεν με αντέχω να με κοιτώ στα μάτια!!!
Γιατί δεν με αφήνω να μείνω μόνος μου,
Να πετάξω ελεύθερος.!!

Εκεί!!
Ο φάρος!!!
Δες το φώς!!!
Μέσα στην τρέλα μου οι αναμνήσεις μου…

Ο φάρος,
Η πόρτα ανοίγει με το κλειδί στην τσέπη μου…

Οι σκάλες,
Καλύτερα να βρώ την αμμουδιά…
Η κορυφή!!
Στέκομαι στον ορίζοντα…

Φαίνεται να έχω χάσει την πορεία μου…
Και το φως δυνατό…
Ξέπλυνε την λύπη…
Εγώ θα κυνηγήσω την εμπειρία μου…

Είμαι πολύ κοντά στο φώς!!!
Δεν βλέπω καλά!!!
τυφλώνομαι!!!

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!!!!

Ακούω την θάλλασα να πλησιάζει,
Που είναι τα χέρια μου και που τα πόδια μου…
Κάποιος να με διδάξει πώς να το κάνω!
Ακούω την θάλασσα να πλησιάζει…
Περισσότερο…
Που είναι το κεφάλι μου;
Θέλω τελικά να ζήσω…
Να απλωθώ στα λιμάνια,
Αλλά η θάλασσα θα με τραβήξει βαθιά…


Ωκεανοί, βρέχουν τα πόδια μου…
Θα απλώσω τα χέρια μου στην ανατολή του ήλιου,
Ξέρω ότι δεν θα με σώσει,
Μα θα σε νιώσω εκεί…

Νιώθω να πνήγομαι…
Μα η γαλήνη των βασιλιάδων,
Με κάνει να μη νιώθω και πολύ άσχημα τώρα…
Θα αρχίσω να σκέφτομαι θετικά τώρα…
Για όση ώρα μου απομένει…










(αφιερωμένο σε καποια που ηρθε, μου εκανε ανω κατω την ζωη, και την κοπανησε μετα....)

Μετέφερα εγώ το topic στη λογοτεχνία. Εκτός κι αν τα έχεις μελωποιήσει κι όλας van der kafre.

29 ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΣΤΑ ΠΕΡΙΧΩΡΑ

ΣΕ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ
ΚΑΙ ΔΕ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ…

Τα απίστευτα συναισθήματα κρέμονται από ένα μουχλιασμένο κλαδί…
Οι νίκες μας χάνονται στον χρόνο και τη στιγμή…
Οι χαμένοι ποιητές κοιτούν τον κρυμμένο ήλιο μέσα στην απελπισμένη φωνή.
Και ο εσωτερικός, σιγανός μονόλογος, για πάντα θα διαρκεί…
Οι νύχτες μας, πολλές περιπέτειες, και μας βρίσκει το πρωί…
Τι να ψάχνει ο Προφήτης και τι να βρίσκει στη ζωή…

Τα θλιβερά παιχνίδια,
Διχάζουν τους παίχτες…
Και η αργοπορημένη γλαύκα,
Ξυπνά την αδελφική καθοδήγηση.
Σε προτάσεις χωρίς ιδιαίτερη σημασία…
Και σε συζητήσεις χωρίς ιδιαίτερο νόημα…
Αλλά αν όμως ο χρόνος μου τελειώσει,
Και τα περίεργα πρωινά μου,
Θα περιμένουν τις νύχτες,
Χωρίς νόημα…

Τα μαραμένα άνθη κρέμονται από ένα μουχλιασμένο παιδί…
Και τα πάντα αναμένουν το εναρκτήριο λάκτισμα που έρχεται από τη μουσική…
Κράτα αυτό το μαχαίρι μακριά μου, γιατί θα κόψει το κερί…
Και αν περιμένω τον χαμένο ήλιο, να αναδυθεί,
Τα σκοτάδια που στέκονται πριν από μένα στη σιωπή,
Θα αναρωτιούνται ποιος από τους δύο έχει αναφτεί…

Τα ξεχωριστά βιβλία,
Τα διαβάζουν οι άνεμοι…
Και η εγκαταλελειμμένη γη,
Ξυπνά τα θαμμένα από τους αιώνες ένστικτα…
Σε απαγορεύσεις δίχως ενστάσεις…
Σε ελευθερίες δίχως ιδιαίτερη αναγκαιότητα,
Αλλά αν οι φωνές μας ακουστούν,
Ποιος θα συνεχίσει να φωνάζει;
Και ποιος θα περιμένει για το αστείο της τελευταίας τιμής;
Και ας έχει νόημα…

Οι νεκροί, στην απαρτία,
Που τους δίνει ο χρόνος,
Παρακολουθούν τις κινήσεις μας,
Και καθοδηγούν τα βήματά μας…
Και το τρεμάμενο δοξάρι πάνω στο βιολί,
Θυμίζει μέρες που έβρεχε χωρίς παύση,,,

Και οι στιγμές στροβιλίζονται σε μια δίνη άγνωστου…



Κοιτώντας μέσα από το κόκκινο κουρέλι του ταύρου,
Σε βλέπω καθώς από την γριά θάλασσα γυρνώ…
Τι να μου κρύβει η θωριά σου,
Και τι τα χρόνια που μετρώ;
Τα πεθαμένα σκυλιά,
Τις νύχτες δεν ουρλιάζουν,
Μα σου στέλνω την κραυγή σου,
Που έφτασε σε μένα,
Με κουτσό περιστέρι χωρίς μιλιά,
Και σου λέω όλα τα λάθη της ζωής σου,
Και αν κάπως φταίω και γω,
Πάντα πίσω θα γυρνώ,
Και δεν θα σε αφήσω,
Μια μακρινή πατρίδα.
Μια μυρωδιά με την οποία βρίσκει τον δρόμο του ο τυφλός…
Μέσα στα σκοτάδια των νερών της λήθης,
Βουλιάζω σε ξεχασμένα όνειρα και μέρες.
Ταξίδεψα με τα καράβια που ναυάγησαν και σκίστηκαν στις ξέρες,
Και ναυαγοί είναι πλέον οι δαίμονές μου,
Στις ξέρες του μίσους μου.
Και η μοναξιά τους φοβίζει την μέρα…
Και αναρωτιούνται,
Αν ποτέ θα τους θυμάμαι να κάνουν βόλτες στα όνειρά μου…
Και συ ένας δαίμονάς μου είσαι,
Και μόλις ναυάγησες αυτή την νύχτα…
Σκόνταψες πάνω στις ξέρες της εμπιστοσύνης μου…
Και σε ρωτούσα,
Όσα θυμόμουν, και όσες ερωτήσεις αναζητούσα.
Τα κόκαλα ξασπρίζουν στους ήλιους μου,
Και τα πλανεμένα μου μάτια,
Θαμπώνουν στην δίνη των υδρατμών,
Από όλες τις ανάσες σου που με ακουμπήσανε,
Και που τώρα χάνονται,
Και εξατμίζονται σαν τα λόγια των μουγκών.
Και κάποτε θα είναι σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ…
Και ποτέ δεν θα έχω ακούσει την καρδιά σου να χτυπά,
Και θα περνά η μορφή σου στο μυαλό μου,
Μη ξέροντας γιατί…
Και με τα όνειρά μου να μιλά.
Τα αστέρια που θα λάμπουν,
Σαν τα δάκρυα του ήλιου,
Θα σου θυμίζει,
Πως τίποτα πεθαμένο δεν ξυπνά…
Και τίποτα νεκρό,
Πίσω στον κόσμο μας δεν γυρνά…
Τα αστέρια που θα λάμπουν,
Σα ν τα δάκρυα του ήλιου,
Μέσα στις φωτισμένες νύχτες τις ζωής σου,
Θα νομίζεις πως τίποτα δεν έχεις να σε κυνηγά,
Και τίποτα να σε τρομάζει…
Και όμως θα πλανιέσαι οικτρά,
Την πλάνη της απάτης…
Και θα τραγουδάς τις λέξεις που μελαγχολημένη γράφεις,
Μέσα στα σκοτάδια που σε τριγυρνάν,
Και σε υψώνουν βαθύτερα στις σκέψεις σου…
Και θα έχεις χάσει όπως εγώ την ζωή σου…
Και θα έχεις χάσει όπως εγώ την φωνή σου…
Και μια ακόμη λέξη…
Αντέχω…
Και η δίψα…
Αντέχω…
Και οι σκιές…
Αντέχω…
Και δεν ξέρω αν σε ψάχνω πια.

Τι κοιτάς αν τον εαυτό σου δεν μπορείς να δεις,
Και τα σπασμένα σου κομμάτια,
Ποτέ δεν μπορείς να πεις,
Τι είναι αυτή η πόρτα,
Αν από πίσω της δεν μπεις,

Και το πούπουλο που το παρασέρνει η ανάσα σου,
Χάνεται στην φωτιά,
Πριν το ηλιοβασίλεμα κινήσει,
Και η μέρα κοκκινίσει…

Σε κοιτούν οι απερίσκεπτες πράξεις σου,
Μέσα από τρύπες από ξεκαρφωμένα καρφιά.
Πριν η λογική νικήσει,
Και η ζωή μου ξεψυχήσει…

Σε ψάχνουν στα σκοτάδια οι πόθοι σου,
Μέσα από τα ποτάμια τα θολά,
Καθώς ο προμηθέας ετοιμάζεται να ξυπνήσει,
Και τα σκοτάδια σου να νικήσει…

Και η συννεφιασμένη σου ανάσα φθίνει,
Πάνω στο ξίφος μου που έπιασε σκουριά,
Πριν η φωνή μου σε φοβίσει,
Και πριν η πτώση μου αρχίσει…

Όταν το βλέμμα σου χάσει την σπιρτάδα του,
Και δεν θα με φέρνει πίσω καμιά σου ματιά,
Πάει έτσι, η αγάπη ίσως σβήσει,
Και η αδιαφορία σου,
Μέσα σε μπουντρούμια θα την χτίσει…

Τι κοιτάς αν τον εαυτό σου δεν μπορείς να δεις,
Και τα σπασμένα σου κομμάτια,
Ποτέ δεν μπορείς να πεις,
Τι είναι αυτή η πόρτα,
Αν από πίσω της δεν μπεις,

Όταν θα βρεθώ έξω από το σπίτι σου,
Πριν τρέξω μακριά ξανά,
Η πόρτα σου από καιρό θα έχει κλείσει,
Και ένα τριαντάφυλλο μαραμένο,
Στους μεντεσέδες σου θα έχει ξανανθίσει.

Όταν στα σοκάκια της πόλης σου σε ψάξω,
Πριν του δένδρου μου κόψω τα κλαδιά,
Τα άνθη του θα έχουνε ήδη μυρίσει,
Από παλιά, πριν η καρδιά μου χωρίσει…

Και όταν ξέχειλη η τρέλα στην πόρτα μου έρθει,
Και θα είναι φορτωμένη από τα παλιά,
Πριν την πόρτα μου χτυπήσει,
Κάποιου όπλου η βροντή θα ηχήσει…














(μεταξυ μας ειναι κομματια μου που εχουν γραφτει στα αγγλικα και μελωποιηθει αλλα τα εχω βαλει σε 2 βιβλια με ελευθερη αποδοση στα ελληνικα...)αφιερωμενο σε μια κοπελα που επαθε οτι και γω.... κουραγιο Σουζανα!

ΟΣΑ ΓΙΝΑΝΕ

Με την κουρασμένη μου θωριά,
Κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια,
Και τριγυρνώ στα σπίτια κρυφά.
Εκεί που ποτέ δεν ανάβουν τα βράδια φωτιά,
Και η νύχτα την μέρα κυβερνά…

Κοιτώ έξω από του πύργου τη ματιά,
Και νιώθω την διαβρωμένη πέτρα του,
Να μου βρέχει τα μαλλιά…
Η βάση του απαλά το γρασίδι ακουμπά,
Σαν τις πέτρες στου πράσινου λιβαδιού,
Την ερημιά…
Νυχτώνει και μαύρα φαίνονται τα γυμνά κλαδιά…
Μολυβένιος ο ουρανός καθώς η νύχτα πέφτει εδώ…
Και στέλνει την παγωμένη ομίχλη…

Πως βρέθηκα εδώ…
Από μακριά τα φώτα ενός χωριού να κοιτώ…
Μα ποτέ να μη πλησιάζω…
Σαν το ροζ-ξωτικό…
Μόνος μου τριγυρνώ…
Γιατί με τη μάγισσα έκανα το λάθος να κοιμηθώ…

Πριν βρεθώ εδώ…
Ξεκίνησα από τα πενιχρά σκοτάδια της φωτεινής Πόλης την μέρα,
Επιμένει να ζει μια μεγάλη ανάγκη για φως.
Που ποτέ δεν έρχεται την μέρα…
Και στα σκοτεινά υπόγεια η εξουσία των αρχέγονων πόθων,
Διαλύει κάθε υποψία αβρότητας…

Διαμελισμένα βρίσκονται στο μυαλό μου,
Τα κομμάτια των ζώων…
Και τα περίεργα σοκάκια με τις απότομες στροφές,
Και τα μεγάλα φανάρια στους τοίχους,
Τρομάζουν τους διαβάτες…

Δεν υπάρχει φυγή αν μπλεχτείς στους δρόμους αυτής της Πόλης…

Προφήτες, μάγοι, μάντεις, επαναστάτες, σοφοί και ονειρευτές,
Περνούν τις ώρες τους στις πύλες της Πόλης,
Παρακολουθώντας τα καραβάνια να χάνονται στους ορίζοντες αυτής της γης,
Καθώς κουβαλούν την μοίρα τους…

Κάθε φυγή δύσκολη και αδύνατη…
Και οι σαύρες ζητούν υπακοή…

Βάζοντας κάθε βήμα μου, από πέτρα πάνω σε πέτρα,
Αναρωτιέμαι πόσο μακριά μπορώ να φτάσω…
Και πόσο μακριά είμαι ήδη…
Μέσα στους ορίζοντές μου,
Χάνονται οι γνώμες μου…
Και εκεί που κοιτούν τα μάτια μου,
Πληγώνονται και γυρνώ να κοιτάξω πάλι πίσω…

Τα παιδιά που γεννιούνται,
Ξέρουν πως μέσα στις επόμενες ώρες,
Θα ξεχάσουν πως ξέρανε ότι θα ξεχάσουν,
Πως ήξεραν.
Και η τρέλα που γεννά την τέχνη,
Γεμίζει ταξίδια την άβυσσο τα ψυχής…
Γεμίζει η Πόλη,
Με εικόνες από αλλού…
Και γέρνει πάνω στα χρόνια του ο γέρος στη γωνιά…
Και αν θα βρέξει τέτοιες μέρες,
Δεν θα νοιάξει ποτέ τον Αετό-Από-Μεταλλική-Πανοπλία…
Τίποτα δεν διαπερνά το σκληρό κέλυφος του κορμιού του…
Κάποτε ήταν ιππότης για την προστασία της πόλης…
Και τώρα, άλλος ένας ξεθωριασμένος ήρωας,
Που θα γυρίσει ίσως κάποτε στην Πόλη…

Τα μακρινά ταξίδια, δεν θυμίζουν στους ταξιδευτές τις άσχημες στιγμές…
Και αν τα βουνά περάσεις και στις θάλασσες πνιγείς,
Η ζωή που πέρασε, σου θυμίζει αυτά που θες να χάσεις…
Τα ξεχωριστά μονοπάτια και οι περιπέτειες που θα βρεις,
Σε δηλητηριασμένα κανάτια και πηγάδια, ξεψυχάς,
Και η δύναμη της πτήσης, κυνηγά τον ζωντανό,
Στις άκρες της ντροπής…

Κάποτε στα Περίχωρα πήγε, για να βρει τους εχθρούς και της δικιάς του ζωής…

Και όσο και αν έψαξε, τίποτα δεν βρήκε…

Παρά μόνο συντρίμμια και μέσα τους κανείς…

Μα μέσα στον γυρισμό του,
Και χαμένος μέσα στην αναζήτηση…
Στο ντόλμεν του Βορινού-Δάσους,
Κάθισε…

Και τώρα θα έπρεπε να βρω…
Πως βρέθηκα εδώ…
Τι συνέβη στη ζωή μου.
Και οι δυνάμεις που σου αποκαλύπτουν,
Το τι έγινε,
Και το συναίσθημα,
Πως όλα είναι όπως θα έπρεπε να είναι…

Και επιμένεις τότε να ρωτάς…
Και οι απαντήσεις να έρχονται,
Τις στιγμές που η ατυχία,
Σε ρωτά, γιατί σκόνταψες πάνω της,
Και ποιος είσαι…
Και ποτέ σου δίνονται απαντήσεις,
Για την ζωή που άφησες πίσω,
Εκτός και αν ψάξεις στα μέρη που έζησες…
Και τότε καταδικάζεσαι να ζεις στο παρελθόν…
Και η ψυχή σου γυρνά την πλάτη,
Και η αλήθεια βρίσκεται κοντά,
Εκεί που βρίσκεται το κενό των απαντήσεων,
Και το υπέρτατο ψέμα…
‘’Το ποιο αμυδρό φως,
Μπορείς να το δεις,
Μόνο μέσα στο απόλυτο σκοτάδι…
Εκεί μέσα πρέπει να το ψάξεις.’’

‘’Και θα αφήσω πίσω τον χρόνο να με κοιτά στην πλάτη.
Μέσα μου τις αλήθειες θα αφήσω.
Και θα περιμένω να με πυροβολήσουν με ένα δάκρυ.
Το κουφάρι μου, τότε, θα πενθήσω…
Και τότε ίσως βγω στης μοίρας την άκρη.
Σαν την σαρκοφάγα ορχιδέα θα ανθίσω,
Να γίνει το σώμα μου μια θανατηφόρα νάρκη.’’

Στο μυαλό μου, στον αέρα.
Στου ξεθωριασμένου-ήρωα τις σκέψεις,
Που άλλοτε δικές μου ήταν…
Μπήκαν της μάγισσας τα λόγια,
Μέσα στην δικιά μου τρέλα…
Σαν των ονείρων τις πρωινές παράξενες επισκέψεις…

Και κάτω από το ντόλμεν, στου φεγγαριού την σκιά,
Με την μάγισσα αντάλλαξα φιλιά…
Να στάζει η σιωπή πάνω μας,
Και να ακούγεται η φαντασία να σκουντουφλά,
Από βράχο πάνω σε βελανιδιά…
Μέσα στο μυαλό μου ψιθύρισε,
Και μια υπόνοια ότι ο ψίθυρος για πολλούς αιώνες μιλά.
Κλεισμένες αναμνήσεις σε ένα σώμα σμιλευμένο με ομορφιά…
Και εικόνες περίεργες είδα…
Μέσα από των φιλιών της την φωτιά,
Και των χεριών της τη ανοιχτή αγκαλιά…

Είδα τα νεκρά βλαστάρια να αποσυντίθενται στον ήλιο…
Χρόνια να περνούνε χωρίς οι βρεγμένες, παγωμένες πέτρες να καλύπτονται με βρύα. Οι μεγάλες βελανιδιές σπίτι κάνουν τα βελανίδια τους, για τις προνύμφες των εντόμων… Και εκεί που νομίζεις πως η ζωή είναι προστατευμένη, άλλα έντομα καρφώνουν με μεταλλικά κοντάρια, σύριγγες, μέσα από τα σκληρά βελανίδια στη κοιλιά τις προνύμφες για να εκχύσουν τις δικές τους…

Είδα τα βροχερά λιβάδια, την άνοιξη να μην στεγνώνουν στον ήλιο…
Οι βορινές βροχές ξυπνούν τους πόθους για ζωή, και η πρώιμη άνοιξη του Φεβρουαρίου να ξυπνά την εκδίκηση της μάγισσας…
Γιατί τον πόνο είδα ενός μοναχικού παιδιού που χάνει το ζώο που έχει σαν σύντροφο στο παιχνίδι.

Είδα ένα κουτί παιχνιδιών, που το ξύλο του είχε καεί από την αλμύρα,
Σαν να έκανε πολλά θαλασσινά ταξίδια…
Και η πολυχρωμία του να έχει ξεθωριάσει,
Σαν να έμεινε χαμένο καιρό σε ερήμους άγνωστους στους ανθρώπους…
Και πάνω του μέσα στο κάθε πλαίσιό του, ένα Daffodil σκαλισμένο,
Σαν κάποιος να το κατασκεύασε με την φροντίδα πως θα περνούσε τόσα…
Και εκεί που το μυαλό μου έφτανε να ζητά με πόθο να δει τι κρύβεται μέσα, ένα συναίσθημα το σταματά, όπως αυτό που σε εμποδίζει να ανοίξεις οτιδήποτε παλιό, οτιδήποτε ιερό, ένα τύμβο…

Σκιές πετούν πάνω από τα κεφάλια μας στο σκοτάδι,
Και όνειρα μουσικά ακούμε,
Καθώς πάνω μας την σκιά του ρίχνει το φεγγάρι…
Το μέλλον μας στο παρελθόν δημιουργούμε,
Στο μουχλιασμένο του ναυτικού και οδοιπόρου παξιμάδι…
Μέσα από τις φωτιές μας επιζούμε,
Σαν τη ζωή του φοίνικα, αναγέννησης σημάδι…
Μέσα από τις σιωπές, τις κραυγές μας ανακτούμε,
Σαν το παιδί που έπεσε μέσα στο βαθύ πηγάδι…
Μέσα στις τραγωδίες, την αυτοκαταστροφή αναζητούμε,
Στην όμορφη προσωπίδα του χρόνου ένα ψεγάδι…
Πάνω από πέτρινες γέφυρες, τους βάλτους περνούμε,
Μακριά κάνω την ζωή, πέρα σε κάθε αγάπης χάδι…

Ακούω μακριά κάποια τύμπανα να ηχούν,
Μέσα από τις πνοές των φλάουτων,
Άκου τον αέρα να παίζει μελωδίες που οι άνθρωποι ξεχνούν,

Σαν τις μορφές των ανθρώπων που οι ίδιοι λέγαν πως αγαπούν…
Σκηνές σήψης κάτω στα αγριόχορτα,
Πνιγμένες ανάγκες μέσα από στέρνες μας αναζητούν…

Και το σύμπαν όλο ένα μάτι, τα αστέρια μας κοιτούν…
Μια στιγμή του ανέμου,
Και μπροστά στην λήθη οι θάνατοί μας ωχρειούν…

Και ποιόν θάνατο να ζητήσω μέσα στον θάνατο που ήδη ζω;
Οι φόβοι μου γίναν απλήρωτα εμπορεύματα στα κόκκινα παζάρια των παλιών…
Και τα ερπετά της λήθης σε κυκλώνουν και σου ρίχνουν το δηλητήριό τους στο νερό…
Και τίποτα δεν μπορεί να σε γλιτώσει…
Στο τέλος βλέπεις τον εαυτό σου να μετατρέπεται σε κλέφτη ή σοφό…
Και η ζωή θαμμένη στους βάλτους της μακρινής γης του ονείρου…
Και τώρα κοιτώ τον εαυτό μου στον καθρέπτη του θανάτου…
Και τα μουχλιασμένα σπαρτά μου,
Θα χαθούν πριν προλάβω να τα θερίσω…

Με την κουρασμένη μου θωριά,
Κουρνιάζω ερείπιο στα ερείπια,
Και τριγυρνώ στα σπίτια κρυφά.
Εκεί που ποτέ δεν ανάβουν τα βράδια φωτιά,
Και η νύχτα την μέρα κυβερνά…

Ωραίο το "Όσα γίνανε" Vander

to asximo einai oti ginanai

ΟΝΕΙΡΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ

Kοίτα!
Βλέπεις στον δρόμο τις σιωπές μας να κείτονται νεκρές;

Κοίτα ρε!

Βλέπεις την ζωή στον δρόμο;
Την βλέπεις που αγκομαχά;
Την βλέπεις να μαζεύει κάθε πνοή που πριν είχε σκορπίσει;

Κοίτα! Μη γυρνάς το κεφάλι!

Βλέπεις την γριά ανάγκη να πεθάνει στη σιωπή;
Την βλέπεις να σωριάζεται στις γυμνές πλάκες του δρόμου;
Δες τη, να σου φιλά τα πόδια,
Να της δώσεις μια δεύτερη ευκαιρία μόνο…

Κοίτα ρε! Μη κλείνεις τα μάτια ρε…

Βλέπεις τον σκύλο δίπλα στο φράχτη από θάμνους νεκρό;
Και τα κουτάβια… τα βλέπεις κουλουριασμένα εδώ κι εκεί,
Να περιμένουν απλά τον θάνατο, παραδομένα στην εξάντληση…
Βλέπεις το αίμα του κατακρεουργημένου σκύλου να παγώνει πάνω στο γρασίδι;
Δες την γάτα πιο πέρα και αυτή νεκρή,
Δαγκωμένη, με ένα κομμάτι από την ράχη της να λείπει…

Και εκεί!  Είδες;
Κοίτα!

Ένα κοράκι πετάχτηκε από τους θάμνους…
Το είδες, που στην ματιά του δεν είχε την χαρά του θανάτου,
Μα έκλειναν μέσα τα μάτια του,
Την φρίκη όλη και τον φόβο…

Κοίτα…
Κάποιος έχασε τον σύντροφό του στο παιχνίδι…
Και ο μωβ-γελωτοποιός δεν δίνει παραστάσεις για τα παιδιά…
Και στην άκρη, στον δρόμο, στο γρασίδι…
Ένα κορίτσι κλαίει, στον ήλιο, πυρόξανθα γίνονται τα μαλλιά…
Στην πτώση του ηθοποιού, στο σκληρό σανίδι…
Νεκρός στην ερμηνεία της λήθης, του πετούν τριαντάφυλλα ξερά…

Πάνω από το πιάνο του,
Παιδεύεται ο κωφός συνθέτης,
Και την γλυκιά του μελωδία,
Ποτέ δεν θα ακούσει

Κάποιος έσπασε την πέτρα του πάνω στο κλειστό καρύδι…
Και το δέντρο πάνω του ρίχνει μια παγερή σκιά…
Στο ποτάμι επιπλέει στην άγνοιά του ένα  βελανίδι…
Και το νερό μέσα από λάσπες, πέτρες, ξύλα, δύσκολα κυλλά.
Το τσεκούρι του άπορου ξυλοκόπου λύγισε πάνω στο πριονίδι…
Και τον σκέπασαν χώμα, χαλίκια και κλαδιά…

Πάνω από τον υγρό καμβά του,
Παιδεύεται ο τυφλός ζωγράφος,
Και τον ιδιοφυή πίνακά του,
Ποτέ δεν θα δει…

Κάποιος έκοψε τα δάχτυλά του με το κοπίδι…
Και το αρχιτεκτονικό του δημιούργημα στους αιώνες, σκόνη και φωτιά…
Ο οδοιπόρος χάνει τα τρόφιμά του στη μέση στο ταξίδι…
Και γέρνει πάνω στην βελόνα της πυξίδας, εμπειρική σιγουριά…
Και ψήθηκε πολύ ο πηλός, και έσκασε το κεραμίδι…
   Και τα πίνω στο σκοτάδι γράφοντας σε σένα άλλη μια φορά…

Πάνω στον ευχάριστο αέρα,
Τα λόγια του μεταφέρει ο αρχαίος φιλόσοφος…
Ο αέρας τα ξεχνά,
Και στο μέλλον, ποτέ πια κανείς δεν θα τα ακούσει…

Ίσως…

Τα υγρά τσακισμένα κορμιά των ηρώων,
Να ακούσουν τα λόγια που και εγώ ψιθυρίζω…

Ίσως…

Στον αέρα μέχρι να εξατμιστούν να επιπλέουν…
Και να ακούγονται στο σφύριγμά του…

Ίσως…

Να περνά σφυρίζοντας μέσα από σπασμένα λαούτα,
Και να φτάνει στα πόδια σου…




















μερικές φορές φανταζει απίστευη η μοναξιά που σου χαρίζουν τα άτομα τα οποία ενω θες να τα βάλεις στην ζωή σου, αυτά φευγουν από την δικια σου... κανένα από αυτα τα άτομα για τα οποία εχω γραψει ολα αυτά δεν θα τα δει ποτε...ελπιζω εσεις που φτάσατε ως εδώ,να δώσετε μια ευκαιρία σε ό,τι αισθανεστε και να μη το αφήσετε να πεθάνει αλλη μια φορά...χωρίς να το ξερετε μπορεί μαζί του να πεθαίνει ενας άνθρωπος...τα λεμε μετα από καιρο πάλι...καιρος να μαζεψω λιγο τις σκέψεις μου...

Deep wondering and waiting

On road in inspiration,
The red cables in sadness dreams.
In crossing lands and incarnation,
Mountains shaping in water’s ways…
And uncover sheens…
Sheens of under water caves…

I looked up at the crown of the king,
And imprisoned in the waking sun,
He looks at me while I take away his wending ring…
what is the couse  for me to die- like run..
he is behind me- run like the wind…

I m waiting for carts in the road side,
Letting my mind slip away and fly,
A million women whipped and cried,
A thousand armies waited for their time to die.
The king approaches me and looks at it…
The wending ring…

Be aware of the bats that sleep,
They may not see but taste every dream…
I wait for you, you wait for him,
Is it wrong, or am I asleep?
I see you closing laughter in boxes,
And sadness in your tv

A mighty dream,
A delirious  cream,
A voice in your plate screaming…

A chance of death,
A heated breath,
A cup of wine is wining- all over you…

A part of role,
The birds mall,
A happy end for the feeling…

He stands alone…
He blocks my tone…
And is jealous of me dreaming…

Looping in brandy,
And in cups of apples.
I see the good night, good bye,
In the coming ours…

Tomorrow night,
He’ll be back to me,
To chase me away…
And another day,
He may just kill me…

You take his hand,
Put it in yours,
And I’ll see you go together away…

You speak my name,
He speaks my words,
“she is an angel,
Him a creation,
Of the present that is spoken by fools”

So
Look at those rapes of emotions that bind me,
Your diagnose is blinding me…
I wish for a court yard full of stones…
For a hiding place from rules…

I wish for someone like you,
I wait for some peaces of truth,
In loneliness wondering and waiting…


Him shouting at me,
I’ll shout at you.
Heart of the evening bloom,
The morning comes and its gone too…

I do leave this place,
Often lately,
I know that I should stay,
But I hope I’ll die one of these days…

I’m running still,
In running roads of dreams…
Reminding me of you,
And your sudden glimpse…

I go to other places,
Alone than with constant company…
I see the smiles on paintings,
And shiny stars on reflecting waters…

I count the peoples sympathy,
And ask for a place of waiting…
As long as the witnesses apologize in court,
I’ll escape in a hat,
From the tee-cup man…

The murder is all exulted,
 And the truth is all raped…
I wait for my brother call,
And he reminds me that I’m a lonely-child…

So I stand alone,
In deep wondering and waiting…

I look out from the window,
Look at my love’s node…
The flight is out of time,
The ours in the wall seam pinned,
And you see that tinny rhyme,
Of deep  wondering and waiting,
Cannot be taught how to be plaid
To me…

Ξημέρωμα 10ης Αυγούστου.







Λέξεις να ανοίγουν τα νοήματά τους…
Λέξεις να στροβιλίζονται στο γλυκό αεράκι του απογεύματος…
Μα κανείς να μη μπορεί να με ακούσει…


Παλιά νοήματα μέσα στους αιώνες,
Περίμενε σαν το κερί που λιώνει από τη φωτιά,
Μέσα σε σκοτεινούς καθεδρικούς,
Κρυφτό με τις σκιές πίσω από τις κολώνες..
Ποιος να ακούσει τις φωνές μου…
Συζητήσεις με τα ταξιδιάρικα πουλιά…

Λέξεις να ανοίγουν τα νοήματά τους…
Λέξεις να στροβιλίζονται εκεί που δεν υπαρχει κανείς να ακούσει…
Μόνο το γλυκό αεράκι του απογεύματος…

Σήκωσε το βάρος μόνος σου,Κανείς δεν βοηθά ποτέ
ή μηπως νομίζεις πως υπαρχει κινούμενη πέτρα?
Κρύβεσαι στις λέξεις και νομίζεις πως μπορείς να δραπετευσεις,
Και ελπίζεις να ριζώσεις κάπου σαν τα δέντρα…
Μα πάλι στον δρόμο βρίσκεσαι προδομένος σαν και χθές…

Λέξεις να ανοίγουν τα νοήματα τους…
Λέξεις που με άκουσες να σου ψιθυρίζω με απέραντη αγάπη κάποτε…
Και τώρα κανείς ούτε συ τις ακούει…

Ελπίζω κάποτε να σηκώσω το πρόσωπό μου,
Και να είσαι εκεί…
Να απλώσω το χέρι μου,
Και η μορφή σου να μη το αρνηθεί…
 Να κοιτάξω πίσω την ζωή μου,
Και να γελάσω…
Να βγώ από τον δρόμο,
Και στην αγκαλιά σου να πλαγιάσω…







suzanna an mpeis telika kai ta deis steile m ena mail...

Ένα μειδίαμα και μια βαθειά εισπνοή…
Άφησε τον αέρα που ελπίζεις να σε ανακουφίσει,
Σαν την τελευταία σου αναπνοή…

Ξαπλωμένος κοιτώ πίσω στα μάτια την ζωή…
Αμφιβολίες και σιωπές το μοναχικό μυαλό μου έχουνε γεμίσει,
 Ευχές για να ξανακούσω την δικιά σου φωνή…

Χωρίς χρόνο η μέρα…
Γυρνώντας γύρω, γύρω στα ίδια εγκλήματα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Το ίδιο τέλος στα διαφορετικά ξεκινήματα.

Σαν άνεμος έρχεται η απάντηση στην κάθε κραυγή…
Ας μαζευτούν οι μοίρες να μου πουν τι έχουν αποφασίσει,
Και θα αφήσω τον εαυτό μου να λιώσει στα χέρια τους σαν κερί.

άνεμος που απομακρύνει τα κομμάτια μου κάθε στιγμή…
σπασμένα όνειρα και σκορπισμένη αγάπη με έχουν διαμελίσει,
οι δείκτες του ρολογιού, ξίφη που μου τρυπάνε το κορμί…

Χωρίς χρόνο η μέρα…
Γυρνώντας γύρω, γύρω στα ίδια εγκλήματα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Το ίδιο τέλος στα διαφορετικά ξεκινήματα.

Ναι…
Χωρίς χρόνο η μέρα…
Σε κοιτώ στα μάτια, δεν έχουν χώρο για μένα.
Πιστεύεις στη μέρα;
Ας κρατήσει για πάντα, η τελευταία που είδα εσένα.






sthn eirini...

A song for Suzann, a rather sad one…




I mean the sky,
When I speak for endless love…
I mean the sun,
When talking with birds…
I mean the clouds,
When telling stories at sleepy doves…

Well Suzann I mean you,
When I speak to people for sadness path…
I mean me when I talk for truth…
What the hell Suzann, dear friend,
Few can understand us from of all of them…
So gather some of the morning rain,
That on your cheeks is falling,
And brush away the pain,
Cause seam only us with sadness are dealing,
See the others being in rush and insane,
Sit back,
Always someone, somewhere,
To give you love is willing…

I mean the stars,
When I speak to you for a thousand eyes…
I mean the moon,
When I think of sadness…
I mean your heart,
When I m telling you…
You have still to live a thousand lives…..!