ΣΕΜΦΕ forum

Για εκείνους που είπαν όχι στα δεσμά:


Μάσκα δε φόρεσα ποτέ μου στη ζωή
κι είναι τα λόγια μου σωστά και μετρημένα
Είμαι ο άντρας σου μα τούτο το πρωί
χωρίζει ο δρόμος μου για πάντα από σένα

Φεύγω, λοιπόν, και μη με βλέπεις κι απορείς
δεν είμαι άνθρωπος εγώ να σε προδώσω
ξέρω σε πλήγωσα, μα να με συγχωρείς
με ένα στεφάνι μια καρδιά δεν θα σκοτώσω

Είναι που έχω το φιλί σου βαρεθεί
κι ούτε συγκίνηση καμιά για σένα νιώθω
εγώ γυρεύω κάτι άλλο στη ζωή
με αναστάτωση, με τρέλα και με πόθο

Επωδός

Δημητρής Μητροπάνος / Μάσκα δε φόρεσα

(Χασαποσέρβικος)

Για εκείνες που "θα μας στρώσουν"


Εμένα ανάσατησαν που λες
χαρές και πίκρες δυνατές
κι αν έχω ζήσει εγώ πολλά
Παράπονο δεν έχω... περπάτησα καλά!

Κι ήρθες εσύ και λες πως θα μ'αλλάξεις
για να'σαι πλάι μου χωρίς επιφυλάξεις
μα θα σου πω αυτά τα μετρημένα:
"Έχεις πολλά εσύ να μάθεις από μένα"

Εμένα γλέντησαν που λες
και αμαρτίες κι αρετές
και ξέρω πια το τι θα πει
"αγάπη", "μεγαλείο"... και "ψέμα" και "ντροπή"!

Επωδός

(Τσιφτετέλι)

Για τα αδιόρθωτα χαρτόμουτρα και πάσης φύσεως παπατζογαδόρους:


Ήρθαν τα μαντάτα σου
επάτησες τη γάτα σου
επήγες κι έπεσες μες στους ατσίδες
και σου τα τρώγανε οι παπατζήδες

Όπου κι αν πας, όπου κι αν πας
εδώ παπάς, εκεί παπάς

Σαν κορόιδο πιάστηκες
να τα χάσεις βιάστηκες
φύλαγαν στη γωνιά οι τσιλιαδόροι
και σου τα τρώγανε οι αβανταδόροι

Επωδός

Έτσι, αυτό το πάθημα
να σου γίνει μάθημα
αυτό που έπαθες μην το ξεχάσεις
κι απ' την Οδό Αθηνάς να μην ξαναπεράσεις

Επωδός


(Ζεϊμπέκικο)

Σε εκείνους που υπερβάλλουν, και λένε μεγάλα λόγια φανερώνοντας μικρές προθέσεις (ο "Θεός" να μας φυλάει!):


Λέγε με παλιόπαιδο
λέγε με αλήτη
κι όπως θες εσύ

Λέγε με παλιόπαιδο
λέγε με ξενύχτη
μέχρι και ληστή

Μα μη με λες αχάριστο
και παλιοεγωιστή

Για όσα έκανα για σένα
μη μου λες ευχαριστώ
Μα δεν μπορείς εσύ εμένα
να με λες αχάριστο

Λέγε με παλιόπαιδο
λέγε με αλήτη
μέχρι και ληστή
Μα μη με λες αχάριστο
και παλιοεγωιστή

Λέγε με παλιόπαιδο
λέγε με αλήτη
Λέγε με όπως θες

Πως με τα ξενύχτια μου
στο δικό μας σπίτι
άναψα φωτιές

Μα μη με λες αχάριστο
αγάπη μου αν θες

Επωδός


(Ζεϊμπέκικο)

Σ' εκείνους που δεν μαθαίνουν. Έχει ο καιρός γυρίσματα:


Γύρισες πάλι,
μα την πόρτα που χτυπάς θα βρεις κλειστή
Να συγχωρήσω
κι άλλα λάθη έχω πλέον κουραστεί

Δεν θέλω τίποτα
να ακούσω! Δε με νοιάζει τι θα πεις...
Χίλιες φορές
μ' έχεις πληγώσει, πρώτη φορά θα πληγωθείς

Όσο περίμενα ετούτη τη στιγμή
φούντωνε μέσα μου το πάθος για μια νίκη
Τόσες φορές είχα από σένα προδοθεί
δεν είναι εκδίκηση αυτή, μα Θεία Δίκη.

Γύρισες πάλι,
μα είναι άχρηστη η συγγνώμη που μου λες
Τα ίδια λάθη
στα συγχώρησα εγώ τόσες φορές

Δεν θέλω τίποτα
να ακούσω! Πρόβλημά σου αν μ' αγαπάς...
Να σε δεχτώ
μην περιμένεις. Εκεί που ήσουνα να πας

Επωδός


(Χασάπικο)

Για τα καλά μεθύσια και τα άσχημα ξενερώματα:


Μη μου τη χαλάς τη νύχτα...
μη μου τη χαλάς!
Πέσε δίπλα και κοιμήσου
και μη μου μιλάς!
Μη μου τη χαλάς τη νύχτα...
μη μου τη χαλάς!

Μη μου χαλάς τη νύχτα μου
κι είμαι ξενυχτισμένος
κι απ' τα πολλά που μου'κανες
μαζί σου θυμωμένος

Επωδός

Μη μου χαλάς τη ζάλη μου
κι είμαι πολύ πιωμένος
κι απ' το κακό σου φέρσιμο
μικρό μου θυμωμένος

Επωδός


(Ζεϊμπέκικο)

Στης ανάγκης τα θρανία και στης φτώχειας το σχολειό
μάθαμε την κοινωνία και τον πόνο τον παλιό

Παραπονεμένα λόγια έχουν τα τραγούδια μας
γιατί τ’ άδικο το ζούμε μέσα από την κούνια μας

Το σεργιάνι μας στον κόσμο ήταν δέκα μέτρα γης
Όσο πιάνει ένα σπίτι και ο τοίχος μιας αυλής

Παραπονεμένα λόγια.
Μουσική/Στίχοι: Μαρκόπουλος Γιάννης/Ελευθερίου Μάνος

Μην κλαις και μην λυπάσαι που βραδιάζει
Εμείς που ζήσαμε φτωχοί
Του κόσμου η βροχή δε μάς πειράζει
Εμείς που ζούμε μοναχοί

Τα σπίτια είναι χαμηλά
σαν έρημοι στρατώνες
Τα καλοκαίρια μας μικρά  
κι ατέλειωτοι χειμώνες    

Μην κλαις και μη φοβάσαι το σκοτάδι
Εμείς που ζήσαμε φτωχοί
Του κόσμου η απονιά δε μάς πειράζει
Θα έρθει και για μάς μια Κυριακή

είναι σκάρτη πάρτη φίλε στη χαρίζω
πριν να φύγω όμως σου υπενθυμίζω
εγώ σίγουρα να δεις θα βρω μιαν άλλη
μα το άχτι της απάνω σου θα βγάλει
εγώ σίγουρα να δεις θα βρω μιαν άλλη
μα το άχτι της απάνω σου θα βγάλει

σου πουλάει θησαυρό σου καίει το χάρτη
πίστεψε με η γυναίκα είναι σκάρτη
για χριστούγεννα θα φύγει θα 'ρθει μάρτη
είναι σκάρτη άκουσε μου είναι σκάρτη

είναι σκάρτη πάρτη δεν το συζητάω
το συναγερμό σου πάλι εγώ χτυπάω
να θυμάσαι πως θα ζεις στην αγωνία
πως στους άντρες της αρέσει η ποικιλία
να θυμάσαι πως θα ζεις στην αγωνία
πως στους άντρες της αρέσει η ποικιλία

Η οδύνη του να είσαι μ@#%$ας και να το συνειδητοποιείς


Για τα λόγια που δεν είπες πριν με χάσεις
δε σου ζήτησα το λόγο μια φορά
Η ζωή σου ήταν μόνο αντιφάσεις
η δική μου ήταν μόνο προσφορά

Μα εσύ ήσουν ένα λάθος στην πορεία μου
ένα τέλος τραγικό στην ιστορία μου
κι εγώ έσβηνα γραμμές και περιθώρια
ένας άντρας που αγαπούσε δίχως όρια

Όλα αυτά που ονειρεύτηκα για σένα
μοιάζουν τώρα μια εικόνα μακρινή
Η καρδιά σου μυστικά είχε κρυμμένα
η δική μου μόνο αγάπη αληθινή


(Για τεσσάρι μου κάνει αλλά ακούγεται περίεργα )

Στους παλιοχαρακτήρες (και τον Πόνο μαζί )


Ήρθες απόψε να με βρεις
παρέα να μου κάνεις
ομολογώ πως τις κακές
στιγμές μου δεν τις χάνεις

πάντα μου κάνεις συντροφιά
και πάντα μου θυμίζεις
πως σιδερένιες αντοχές
μπορείς και τις λυγίζεις

Πόνε μου απόφαση το πήρα
ότι έχεις πιαλοχαρακτήρα
και γι' αυτό συνέχεια με χτυπάς

Βάζεις το μαχαίρι στην πληγή μου
κι όταν βρεις αδύνατη στιγμή μου
τότε το καρφώνεις και γελάς

Ήρθες απόψε σαν σκιά
και κάθησες μαζί μου
και μου μιλάς και μου ξυπνάς
την κάθε ανάμνησή μου

Πάντα μου κάνεις συντροφιά
και πάντα μου θυμίζεις
πως σιδερένιες αντοχές
μπορείς και τις λυγίζεις


(Ζεϊμπέκικο)

Για τα αετόπουλο (καθώς δεν έχουν μνημονευθεί αρκετά στην ελληνική δισκογραφία):

Όταν ο αετός πετά
ο ίσκιος του πλανάται
άρχοντας πάνω απ' τα βουνά
όμως τη Γη φοβάται

Όταν ο αετός πετά
να μη ζηλέψεις τη θωριά του
Στο πέταγμά του αποζητά
χαμένο έρωτά του

Σα σημαδέψεις αετό
μη του λαβώσεις τα φτερά του
Σημάδεψέ τον στην καρδιά
πάρε μαζί τα όνειρά του

Στη Γη σαν πέσει ο αετός
πέφτει κι ουρανός μαζί του
τον στέλνει δώρο ο Θεός
για να σκεπάσει το κορμί του

Όταν ο αετός πονά
και τα φτερά χτυπάει
μι' αγάπη θα τον τυραννά
που έφυγε και πάει

Μέσα στα σύννεφα πετά
ψάχνει να βρει εκείνη
όμως στη Γη παραπατά
και την ψυχή του αφήνει


(Ζεϊμπέκικο, μουσική του Τόκα, με κάτι καμπάνες στο ρεφραίν. Αλλόκοτο αλλά μ' αρέσει)

Αφιερωμένο στον Ο.Τ.Ε.:


Πωλείται και το σπίτι μου
γιατί θυμίζει εκείνη...

Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο
με χιλιάδες αναμνήσεις φορτωμένο
Πωλείται και το δίνω όσο-όσο
φτάνει Θεέ μου από κείνη να γλιτώσω

Κι απόψε μες στο σπίτι
μου μονάχος τριγυρίζω
τον εαυτό μου τώρα πια
δεν τον αναγνωρίζω

Αφού αυτή δε νοιάζεται
πωλείται δεν χρειάζεται

Επωδός

Θα πάω σ' άλλη γειτονιά
που αυτή δεν τη φαντάζεται
και άλλη αγάπη τις χαρές
μαζί μου θα μοιράζεται

Αφού αυτή δε νοιάζεται
πωλείται δεν χρειάζεται

Επωδός


(Ζεϊμπέκικο)

Τι θέλεις απ' τα νιάτα μου
που είναι πικραμένα
δεν ξέρεις τι θα πεί καημός
τι θέλεις από μένα

Εγώ περπάτησα γυμνός
εγώ βαδίζω μόνος
μου 'γινε ρούχο ο σπαραγμός
και σπίτι μου ο πόνος

Δεν ξέρεις τι 'ναι παγωνιά
καρδιά που κλαίει τη νύχτα
όσα τραγούδια σου 'γραψα
στη κρύα νύχτα ρίχτα

Επωδός


(Χασάπικο)

Για τους... "πολλά βαρύ" :


Του άντρα του πολλά βαρύ
μην του μιλάτε το πρωί
Μην του μιλάτε το πρωί
του άντρα του πολλά βαρύ

Ο λόγος του συμβόλαιο
στην πιάτσα έχει βέτο
Το ούζο πίνει ανέρωτο
και τον καφέ του σκέτο

Επωδός

Ψηλά φτάνει το χέρι του
μα χαμηλά κοιτάζει
μ' αγάπη ξέρει να μιλά
μα ταπεινά αγκαλιάζει