ΣΕΜΦΕ forum

Πάγωσε η τσιμινιέρα

συναυλία ΟΑΚΑ 1985

Στίχοι: Φώντας Λάδης
Μουσική: Μάνος Λοΐζος
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Πάγωσ' η τσιμινιέρα
κι απ' έξω από την πύλη
εργάτες μαζεμένοι συζητάνε
Προχώρησε η μέρα
με δαγκωμένα χείλη
σηκώνουν τα πανό και ξεκινάνε

Πέντε καμιόνια στείλαν
στου φεγγαριού τη χάση
και γύρισαν γεμάτα απεργοσπάστες
Γεμάτα ξαναφύγαν
κανείς δε θα περάσει
κάλλιο να πάμε όλοι μετανάστες

Πέρασε ένας μήνας
οι μηχανές σκουριάζουν
και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε
στους δρόμους της Αθήνας
φέιγ βολάν μοιράζουν
εργάτες κι υποστήριξη ζητάνε


Μπορεί κάποιος να κάνει μία ανάλυση των στίχων?
Τα 5 καμιόνια φεύγουν από το εργοστάσιο και πάνε στην πορεία?? Οι απεργοσπάστες που είναι?
Και να γράψει αν ξέρει σε ποιους αγώνες αναφερόταν, αν είχε γραφτεί για κάτι συγκεκριμένο.Ή ανήκει απλά στα αριστουργήματα του Λοιζού?

Πολύ φοβάμαι Νίκο ότι η πρώτη εκτέλεση δεν ήταν του Νταλάρα... Την άκουσα κάπου (Ελληνοφρένεια αν δεν κάνω λάθος) σε πιο παλιά εκτέλεση.

Λοιπόν:
τα πέντε καμιόνια φεύγουν απο το εργοστάσιο, εφοδιάζονται με απεργοσπάστες και γυρίζουν στο εργοστάσιο όπου θα δουλέψουν. έξω από το εργοστάσιο βράσκονται οι εργατες που απεργούν και οι οποιοι εμποδίζουν για ευνοητους λόγους τους απεργοσπάστες να δουλέψουν. όσο για αυτό που ρωτάς σε ποιους αγώνες αναφέρεται, ο δισκος αυτός -τα τραγούδια μας- ασχολείται με τις κοινωνικες, οικονομικές και πολιτικές αδικίες και διεκδικήσεις την περίοδο της μεταπολίτευσης στην ελλάδα. (βγήκε το 1976) ( το γνωστό "λοιωνουν τα νιάτα μας στη βιοπάλη, με τα κομμάτια μας βγαίνει το ατσάλι", εντάσσεται σε αυτό το δίσκο). τώρα δεν ξέρω αν αφορμάται συγκεκριμένης απεργίας και ποια είναι αυτή, αλλά δε νομίζω πως έχει και πολύ σημασία.. ελπίζω να σε κάλυψα.

DIONYSIA έγραψε:τώρα δεν ξέρω αν αφορμάται συγκεκριμένης απεργίας και ποια είναι αυτή, αλλά δε νομίζω πως έχει και πολύ σημασία.. ελπίζω να σε κάλυψα.

Η αλήθεια είναι πως μετά από κάποιες επαναλήψεις μιας διαδικασίας, μιλάμε για κοινωνική κατάσταση που χαρακτηρίζει συνολικά μια ιστορική περίοδο όπως και τους ανθρώπους που ζουν μέσα σε αυτή. Εν γένει οι καλλιτέχνες (τουλ. σε αυτού του είδους τα κομμάτια) εμπνέονται από την συνολική κατάσταση αλλά αντλούν την αφορμή από ένα μεμονωμένο γεγονός, το οποίο εν τέλει δεν διαφέρει και πολύ από όλα τα υπόλοιπα στις ουσιαστικές του παραμέτρους.

Αντίστοιχα, σήμερα, θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα χιπ-χοπ, χαρούμενο, αστεΐστικο ή ειρωνικό τραγουδάκι για το χάλι των φοιτητικών αγώνων με το τουρλουμπούκι και την ασυδοσία, τις καταλυτικές επεμβάσεις μιας αυθαίρετης ντουντούκας και την γενικότερη απώλεια νοήματος και στόχου. Σε όποια πορεία και να πάτε θα δείτε π.χ. τους ΚΝΕίτες να ξεκινάνε σε άλλη ώρα και τόπο από όλους τους υπόλοιπους, θα δείτε φοιτητές να πλακώνονται μεταξύ τους, θα δείτε εγκάθετους ή αυθόρμητους μπαχαλάκηδες να παίζουν ξύλο με τους μπάτσους και τους φοιτητές, πεταμένα πανώ με ονόματα φοιτητικών συλλόγων που περιφέρονται ως λάφυρα από παρατάξεις, κερδισμένα σε εξευτελισμένες διαδικασίες μετά από αμφιθεατρικά/ακαδημαϊκά γκαρίσματα και κλωτσομπούνια, κλπ..

Το παράδειγμα δεν είναι απλώς άσχετο και προβοκατόρικο. Το επέλεξα ώστε να αντιδιαστείλουμε μια κοινωνική αναστάτωση που φαινόταν να είχε πολιτικό χρώμα, συνοχή και στόχο προς την σημερινή κατάσταση στην οποία έχουμε μικρές ομάδες υποκινούμενες από ακόμα λιγότερους ιδιοτελείς καιροσκόπους που επικαλούνται εκείνες τις εποχές (σαν να έχουν σχέσεις πνευματικής ή κοινωνικής ή αγωνιστικής ιδιοκτησίας μαζί τους) για να προβαίνουν σε ματαιότητες και συχνά σε καφρίλες.

Όταν ο αγώνας που όλοι αυτοί διαφημίζουν θα γίνει με τους όρους που φέρνουν αποτέλεσμα στις τρέχουσες συνθήκες, όταν θα αγκαλιαστεί από τον κόσμο, όταν ιστορικά θα χαρακτηρισθεί ως δίκαιο (πριν ακόμα περάσει η εποχή του, αλλά και αργότερα), τότε και η τέχνη θα δώσει ό,τι καλύτερο έχει στην υπηρεσία του, όπως έκανε και άλλοτε. Μέχρι τότε απλώς θα σαχλαμαρίζουμε με ιδεολογικά προσχήματα και ξεπερασμένα τσιτάτα.

Ισως να'ναι λιγο ασχετο αλλα μου θυμισες (dr) το Gangsters Paradise απο Coolio (? νομιζω)