Η ταξικότητα της αταξίας (ή πως άρχισα να drcypher-ιζω)

[O_Xamenos]

Θα προσπαθήσω να κάνω μια μικρή ανάλυση χρησιμοποιώντας ως μέσω πειθούς παραδείγματα από την καθημερινή μου ζωή, αν και ξέρω πως ο εμπειρισμός δεν βγάζει πάντα σε ορθά συμπεράσματα, και ίσως να μην βγάζει ποτέ.

Όλοι σας έχετε έρθει αντιμέτωποι με την καταστολή της μανούλας σας, μπαμπάκα σας, αδερφού-ης σας, συντρόφου σας, συγκάτοικου σας κ.ο.κ όταν αυτοί έρχονται από την πλευρά τους αντιμέτωποι με την αταξία που έχετε προκαλέσει σε ένα δωμάτιο (λέγε με  υπνοδωμάτιο). Η απειλή είναι άμεση: δεν θα σου ξανασυγυρίσω ποτέ, να σηκωθείς να φύγεις και άλλα τέτοια χαριτωμένα.

Αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν είναι πως η αταξία του χώρου στον οποίο ζει ο καθένας είναι το αποκορύφωμα της τάξης και της οργάνωσης!

Όταν διαβάζω –ακόμα και για λίγο- συνηθίζω να μην επιστρέφω το βιβλίο στην βιβλιοθήκη μου αλλά να το ακουμπάω στο πάτωμα, και μάλιστα ανοιχτό! Αυτό είναι μια ύπουλη τακτική που την κάνω εσκεμμένα και όχι γιατί βαριέμαι να στρίψω στην καρεκλά (σ.σ. καρέκλα με ροδάκια) μου και να το εναποθέσω στην βιβλιοθήκη που βρίσκεται ακριβώς από πίσω μου.

Το ανοιχτό βιβλίο στο πάτωμα είναι μιας μορφής σελιδοδείκτης, έτσι ποτέ δεν ξεχνάω σε ποια σελίδα είμαι! Ενώ με το να το έχω στο πάτωμα και να το βλέπω μου υπενθυμίζει πως έχω αφήσει μια εκκρεμότητα, δηλαδή ότι πρέπει να συνεχίσω να διαβάζω και άλλο!

Αν το επέστρεφα εκεί από όπου το πήρα αφενός μεν θα ξέχναγα την σελίδα στην οποία έχω σταματήσει και αφετέρου θα ξέχναγα να διαβάσω, τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον!

Το ζήτημα των χρημάτων είναι ένας ακόμα λόγος αψιμαχίας!

«Βγάζεις το παντελόνι σου και το πετάς και πέφτουν όλα τα λεφτά σου στο πάτωμα, και είσαι ακατάστατος και τι παιδί μεγάλωσα εγώ και είσαι ίδιος με τον πατέρα σου και δεν θα προκόψεις ποτέ με το μυαλό που κουμαντάρεις και μήπως παίρνεις ναρκωτικά- είσαι ομοφυλόφιλος;» τσιρίζει η μανούλα, όμως δεν ξέρει πως αυτό έχει την δική του σημασία! Όταν τα χρήματα είναι στο πάτωμα αποκτούν την ιδιότητα της εύκολης μέτρησης! Γιατί να βάλεις το χέρι στην τσέπη, να βγάλεις τα ψιλά, να αρχίσεις να τα μετράς στην παλάμη και να τα ξαναβάλεις στο παντελόνι; Γιατί τόσο χάσιμο χρόνου; Τα πετάς στο πάτωμα και από ψηλά μπορείς να τα μετρήσεις πολύ εύκολα! Κι αυτό είναι και ένας έλεγχος της όρασής σου και μάλιστα δωρεάν!Ο οφθαλμίατρος πληρώνεται για να σε βάζει να μετράς αριθμούς από μακριά.

Επίσης μερικά από τα κέρματα μπορούν να πέσουν σε σημεία που δεν τα βλέπεις (για να τα μετρήσεις) και έτσι έρχεσαι σε μια πρώτη επαφή με την έννοια της αποταμίευσης! Ύστερα από έναν, δυο, τρεις μήνες που μπορεί να είσαι ρέστος και ταπί λες: δεν κάνω καμιά έρευνα κάτω από το κρεβάτι μπας και υπάρχει κανένα φράγκο; Και σαν θαύμα ανακαλύπτεις καμία 10αρια €! Είναι η απόλυτη μέθοδος αποταμίευσης! Άσε που κανένας κλεφτής δεν θα σκεφτεί να κοιτάξει κάτω από το κρεβάτι για τις οικονομίες σου αλλά θα πάρει τον κουμπαρά και θα φύγει!

Τρίτο ζήτημα που τίθεται συνήθως είναι τα «ρούχα στο πάτωμα»! Καλή μου μανούλα αφού δεν μου έχεις πάρει χαλί ή μοκέτα για το δωμάτιο, μου δεν πρέπει να βρω έναν τρόπο να ζεσταθώ;;; Ταυτόχρονα τα ρούχα στο πάτωμα (ειδικά αν είναι πολύχρωμα) δίνουν μια εντελώς διαφορετική αισθητική στον χώρο! Παράλληλα καλλιεργείται η φαντασία και η δημιουργικότητα αφού μπορείς να φτιάξεις όπως θες το κατάδικό σου χαλί χωρίς να έχεις τις απαραίτητες γνώσεις υφαντουργικής- χρήσης αργαλειού ή οτιδήποτε παρόμοιο!

Σαν τέταρτο σημείο θέλω να θίξω την συσσώρευση άπλυτων πραγμάτων… ειτε αυτά είναι ρούχα, είτε είναι εσώρουχα, είτε είναι ποτήρια ή πιάτα! Για τα είδη ένδυσης πρέπει να γνωρίζεις ότι είσαι ο μόνος που ξέρει ποσά χρειάζεται και ποσά όχι! Για παράδειγμα έχεις 10 μποξεράκια στα ντουλάπια σου. Αυτό σημαίνει πως μπορείς να έχεις στα άπλυτα 9 μποξεράκια μέχρι την ημέρα που θα τα πας και θα τα βάλεις στο πλυντήριο! Γιατί κάθε μέρα που αλλάζεις εσώρουχο να τρέχεις στο πλυντήριο, να το γεμίζεις με εσώρουχα τα οποία θα φτάσουν στον απαραίτητο αριθμό για πλύση, έτσι κι αλλιώς, την ίδια ακριβώς χρονική στιγμή που ο αριθμός των εσώρουχων της οικογένειας θα είναι ικανοποιητικός για να γίνει πλύση τέτοιου είδους; Όσων αφορά τα πιάτα και τα ποτήρια πρέπει να ξέρουν οι πολυαγαπημένοι σου συγκάτοικοι (είτε γονείς είναι αυτοί είτε σύντροφοι) ότι είσαι και εσύ μέλος του νοικοκυριού και προφανώς ξέρεις πότε έχει ανάγκη στο σπίτι για επιπλέον ποτήρια και ποτέ όχι!

Τέλος τα πεταγμένα πράγματα ,αριστερά & δεξιά, συνιστούν τον καλύτερο τρόπο τακτοποίησης των προσωπικών σου αντικειμένων! Ανά πάσα στιγμή ξέρεις πως τα κλειδιά σου είναι κάτω από την πολυθρόνα, η ταυτότητα κάτω από το χαλί, η τσάντα βρίσκεται πίσω από τον καναπέ κλπ. Ενώ όταν επεμβαίνει το χέρι της μαμάς όλα αυτά τα πράγματα, που μέχρι τότε ήξερες που βρίσκονται, χάνονται! Ψάχνεις να βρεις τα κλειδιά σου κάτω από την πολυθρόνα και εκείνη τα έχει βάλει στην μολυβοθήκη, και που να πάει το μυαλό σου, κακομοίρη, ότι είναι εκεί αφού εσύ δεν τα έβαλες ποτέ και στο κάτω κάτω της γραφής δεν είναι εκέι η θέση τους! Στην καλύτερη, με αρκετή δόση κωλοφαρδίας τα βρίσκεις, αλλά αργείς στο ραντεβού σου, μια πιο μετριοπαθείς περίπτωση είναι να ξυπνήσεις την γειτονία με τις αγριοφωνάρες σου με αποτέλεσμα να υποστείς και τις ανάλογες συνέπειες και η χειρότερη περίπτωση να κοιμηθείς αγκαλιά με τον σκύλο ή στο χαλάκι της εξώπορτας.

Μην μασάτε λοιπόν στην προπαγάνδα που θέλει τα πράγματα σε μια τάξη μέσα στο σπίτι! Η καλύτερη τάξη είναι η ελεγχόμενη αταξία! Εκεί που τα πράγματα αναπαύονται ακριβώς στο σημείο όπου δημιουργήθηκαν για να αναπαύονται !Μην καταπιέζετε τους εαυτούς σας!

Οι σκέψεις μου είναι σαν τα συρτάρια μου και δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ!

[el_greco]

Utmost respect... εκεί με τα σώβρακα έχασα τη μπάλα βέβαια για λίγο, κατά τα άλλα παραμένω άφωνος και σέβομαι. Σέβομαι πολύ.

Κάποιος έπρεπε να τα πει όλα αυτά!

[Wizard]

Θα έρθω κι εγώ να συμφωνήσω με τον φίλτατο συναγωνιστή Χαμένο!!!
Έχω χάσει άπειρα πράγματα απλά επειδή "Σου τα τακτοποίησα!!! Δεν είναι δυνατόν να τα έχεις πεταμένα εδώ κι εκεί! Δεν είμαι υπηρετριά σου εγώ!!!"
-Και ποιος σου είπε να γίνεις? Μια χάρα τα είχα εκεί...

Το θέμα είναι άλλο.....

Έρχεσαι να τα πεις αυτά και στη μάνα μου? Το έχω προσπαθήσει και το μόνο που κατάφερα είναι να γυρνάω μέχρι πρωίας στα σκυλάδικα...
Τι νομίζατε? Ότι ήθελα και έβγαινα??


Υ.Γ. Όντως drcypherίζεις, αλλά your cause is just!!! Δεν γράφεις για μύγες και κουνούπια! Γράφεις για το βάσανο όλων εμάς που κατά συνείδηση "τακτοποιούμε" τα πράγματά μας όπως μας βολεύει.

[O_Xamenos]

η ιδεα με τα σωβρακα ειναι σχετικα απλη

η καθε πλυση απαιτει να γεμισει ο πλυντηριο με ρουχα του ιδιου ειδους (τα χρωματιστα ξεχωριστα απο τα λευκα, τα μαλλινα σε διαφορετικη θερμοκρασια με τα ευαισθητα κλπ)
το ιδιο ισχυει και με τα εσωρουχα! ετσι λοιπον μεχρι να  φτασει ο αριθμος των εσωρουχων της οικογενειας σε επιπεδο ωστε να γινει η πλυση εσυ μπορεις να τα συσσωρευεις μεσα σε μια ντουλαπα και να τα βαλεις τοτε ολα μαζι μεσα στο πλυντηριο...

[Wizard]

Ή το πλυντήριο να είναι μόνο τα δικά σου, οπότε δε χρειάζεται να ακολουθείς όλους τους υπόλοιπους στον προγραμματισμό

Ε ρε μ!@# που γράφει ο άνθρωπος μπας και νυστάξει...

[O_Xamenos]

@Wizard

εχω κανει απειρες φορες αυτην την συζητηση με την μανουλα μου
με οποιον τροπο και αν προσπαθησα να της το πω επεσα σε λουπα (ατερμωνα βρογχο)

[O kanenas]

Εγώ θα διαφωνήσω με τον Xameno και θα χρησιμοποιήσω κι εγώ μια προσωπική εμπειρία, η οποία είναι πρόσφατη και ακόμα εξελίσσεται.

Που λέτε, εδώ και έναν μήνα ένας φίλος μου είναι στο νοσοκομείο. Το παιδί αυτό είναι Σπαρτιάτης και σπουδάζει στο Ρέθυμνο. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι δεν έχει σπίτι στην Αθήνα ούτε αυτός, ούτε η οικογένειά του. Γι'αυτόν τον λόγο, φιλοξενώ εγώ τον αδελφό του και μαζί μ'αυτόν διάφορους φίλους του από επαρχία, που έρχονται κατά καιρούς στην Αθήνα για να τον δουν.

Και ενώ, πριν αρχίσει η ιστορία με το νοσοκομείο, όταν έμενα σπίτι μόνη μου, το διατηρούσα σε μια ακατάστατη κατάσταση αλλά σχετικά ανεκτή, όταν ήρθε όλος αυτός ο κόσμος, το σπίτι έγινε... (θα συγκρατηθώ και δεν θα πω τι ακριβώς εγινε το σπίτι, αλλά πιστεύω καταλάβατε).
Ανοίγεις την πόρτα και το πρώτο πράμα που σου'ρχεται είναι το ντουμάνι απ'την υπερβολική καπνίλα, πας να κάνεις το πρώτο σου βήμα για να μπεις μέσα και συνειδητοποιείς ότι δεν έχει χώρο να πατήσεις ή, αν έχει λίγο χώρο, καταλαβαίνεις ότι ο δρόμος είναι πιο καθαρός από το πάτωμα, θες να κάτσεις στον καναπέ και μέχρι να τα καταφέρεις πρέπει πρώτα να μετακινήσεις ένα σωρό από ρούχα και να κάτσεις προσεκτικά μην πέσει κάτω ο πύργος που έφτιαξες και πάνε κι αυτά για πλύσιμο, θες να πιεις νερό και πρέπει πρώτα να πλύνεις. Καλά, ας μην αναφερθώ για το τι γίνεται στην τουλέτα.  :twisted:

Και η κατάσταση αυτή δεν αποφεύγεται! Τις πρώτες μέρες καθάριζα κάπως και λυνόταν το θέμα. Πράλληλα, παρακαλούσα για λίγο σεβασμό στον χώρο που ζω αλλά και σε μένα, αλλά δεν γινόταν τίποτα. Μέσα σε 5 λεπτά το σπίτι επανερχόταν στην αρχική του τρισάθλια και ελεηνή κατάσταση.

Χθες που ήρθε ένα συγκεκριμένο παιδί, το σπίτι έφτασε στο αποκορύφωμα και τα νεύρα μου μαζί! Ούτε ο πιο βρωμιάρης δεν θα άντεχε να μείνει, έστω για 5 λεπτά, σε τέτοιο χώρο. Τα'παιξα και άρχισα να διώχνω κόσμο. Και τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να το έχω κάνει από πολύ πιο νωρίς. Κάθομαι και ανέχομαι τον τρόπο ζωής του κάθε ανεύθυνου και καθόλου συνεργάσιμου ή αλληλέγγυου μ@λ@κ@.

OK, περισσότερο το έγραψα όλο αυτό για να ξεσπάσω κάπου μιας και βρήκα σχετικό τόπικ. Πρέπει να πάω για ομαδική ψυχοθεραπεία (δεν θελω σχόλια...)

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι και η ακαταστασία είναι καλή, αρκεί να μην ξεπερνά τα όρια (και τα όρια είναι διαφορετικά για τον καθένα) και αρκεί να έχει δημιουργηθεί από σένα και μόνο από σένα. Διαφορετικά, χάνεις την μπάλα και πραγματικά δεν ξέρεις τι βρίσκεται πού και πόσους άθλους πρέπει να περάσεις μέχρι να φτάσεις στον στόχο σου (απλά πράματα, πχ να πιεις νερό, να φας, να κατουρήσεις, να κάτσεις κλπ). Ο καθένας μαθαίνει να ζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο στο σπίτι του. Καλό είναι να μην τον μεταφέρει σε άλλα σπίτια.

ΥΓ: Αυτά που περιγράφω, γαμώτη μου, δεν είναι υπερβολές.

[Skliraios]

ειμαι και εγω θυμα αυτης της βιαιης καταπατησης των εγω-τα-θελω-εκει δικαιοματων μου,δεν ειμαι ιδιατερα ακαταστατος( για παραδειγμα ολο το καλοκαιρι που ειμουν μονος,το σπιτι δεν ειχε και μεγαλη διαφορα,πολυ μικρη θα ελεγα) ,αλλα παντα υπαρχουν ενα σετ πεταμενα ρουχα -παπουτσια-καλτες,το γραφειο ειναι παντα γεματο με πραγματα,αλλα ολα συμαζεμενα ακαταστατα.και ερχεται η αγαπημενη μου μανουλα και αρχιζει τα ...γνωστα,το μονο που θα πω ειναι οτι την παρασκευη εγινα θηριο,σπασανε τα νευρα μου,εψαχνα να βρω ενα χαρτι που ηθελα απο την τραπεζα,θυμονουν που το ειχα αλλα καποιος εβαλε το χερι του!!!!!με αποτελεσμα να μην το βρισκω,οι γονεις μου λειπουν ταξιδι και εγω θελω το χαρτι μουυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυυ,




HeartDoc: Έκοψα μερικά "υ" γιατί χαλούσαν την διάταξη της σελίδας. Ουυυυυ...  :P

[sparc]

Προσωπικά χρειάστηκα 10 ολόκληρα χρόνια να φτάσω στο σημείο να καταλάβει η αγαπητή μανούλα μου ότι ο χώρος μου είναι χώρος Μου και δεν ανήκει στο υπόλοιπο κοινόχρηστο σπίτι, έλυσα δλδ το θέμα της "τακτοποίησης".
Από ότι φαίνεται όμως, θα χρειαστώ άλλα τόσα χρόνια για να καταλάβει τι θα πει ιδιωτικότητα και προσωπική ευθύνη, θα πλήνεις όταν θέλω να πλήνεις και τα ρούχα μου είναι βρώμικα όταν εγώ θα πω ότι είναι βρώμικα και όχι μετά από πέντε λεπτά φορέματος (με το ρολόι) επειδή δε μυρίζει πλέον λεβάντα! Για παράδειγμα, έρχονται επισκέψεις και βάζω μία καθαρή μπλούζα μόνο για 5 λεπτά να πάω στο σαλόνι να πω ένα γεια! Όταν τη βγάλω μετά θεωρείται βρώμικη και πρέπει να πάει στο πλυντήριο όπου θα συσωρευτεί με άλλα ρούχα για καμιά βδομάδα; Δεν μπορώ να την κρατήσω στην καρέκλα για να την βάλω και αύριο να πάω στο περίπτερο;

Και μια κακία: ο σκύλος μου χρειάστηκε μόνο δεκαπέντε λεπτά για να μάθει να μου ζητάει άδεια για περάσει την νοητή διαχωριστική γραμμή ξύλο-μάρμαρο μεταξύ της ανοιχτής πόρτας μου και του χωλ. Δεν κάνω πλάκα, σταματούσε με προσοχή να μην πατήσει στο ξύλο, με κοίταγε στα μάτια (ή περίμενε υπομονετικά αν έκανα κάτι και δεν του απαντούσα) και αν του έλεγα όχι έφευγε.

[ManOzzY]

Πείτε τα χρυσόστομοι!

Άλλη αξία έχει να μπαίνεις στο δωμάτιο, να πετάς τη κάλτσα στο τοίχο και να κολλάει η κάλτσα στο τοίχο.
Πείτε μου, πρόκειται ποτέ να χάσεις αυτή τη κάλτσα;

Το προαναφερθέν φαινόμενο μπορεί να εφαρμοστεί και στο ταβάνι αλλά είναι για τους πολύ εκπαιδευμένους.

Επιστημονικά λέγεται "Κάλτσα σταλαχτίτης"!

Πέραν της πλάκας όμως και η μπίχλα έχει τα όριά της. Προσωπικά είμαι υπέρ της τάξης αρκεί να μη φτάνει σε εκνευριστικά επίπεδα. Νταξ, αν αφήσεις το άδειο ποτήρι του ουίσκι στο τραπεζάκι δίπλα από το καναπέ και το μαζέψεις την άλλη μέρα... ε, δεν έγινε και τίποτα!

[el_greco]

ουίσκι; που; αρφ αρφ....

[theos]

Αυτά που λέτε δεν είναι τίποτα!!!! Εγώ έχω ένα υπέροχο δωμάτιο. Ρούχα πεταμένα δεξιά και αριστερά, βιβλία παντού(στο πάτωμα, στο γραφείο στο κρεβάτι) χαρτιά παντού, cd σε κάθε γωνιά του δωματίου κλπ.

Όπως καταλαβαίνετε όμως, εγώ ξέρω όλα που βρίσκονται και μπορώ να τα βρω όλα αμέσως. Παρ'ολο που επικρατεί ένας χαμός ξέρω που ακριβώς βρίσκεται το κάθετι

Όταν ήμουν μικρότερος οι γονείς μου χρησιμοποιούσαν διάφορα ύπουλα μέσα για να με αναγκάσουν να γίνω τακτικός όπως κι αυτοί. Μου έλεγαν π.χ. ότι αν δεν φτιάξω το δωμάτιο μου δεν θα πάρω λεφτά ή ότι δεν θα βγω έξω. Το αποτέλεσμα? Αναγκαζόμουν να το "τακτοποιήσω" και μετά δεν θυμόμουν που έβαλα τι.

Τώρα που μεγάλωσα κάπως (χεχεχε) τέτοιου είδους εκβιασμοί δεν περνάνε μιας και οι γονείς μου δεν μου δίνουν ούτε ευρώ. Παρ'όλα  αυτά με πρήζουν κάθε λίγο και λιγάκι λέγοντας μου ότι δεν μπορώ να ζω μέσα σε ένα τέτοιο μπουρδέλο.

Όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Όσο το δωμάτιο μου είναι λειτουργικό και αρέσει σε μένα και μπορώ να το χρησιμοποιώ με άνεση, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Δεν τίθεται θέμα καθαριότητας, μόνο θέμα ακαταστασίας. Από το να το τακτοποιήσω και να μην μπορώ να βρίσκω τα πράγματα μου μετά, καλύτερα να είναι ακατάστατο αλλά λειτουργικό!!

[Neo]

Χμμ... Ωραία όλα αυτά περί δημιουργικού χάους κτλ. αλλά θα έρθω να κάνω το Διάβολο (και όχι το δικηγόρο του).

Τα πρώτα τρία χρόνια της φοιτητικής μου ζωής έμενα μόνος μου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ασχοληθώ με πράγματα (δευτερεύουσας σημασίας όπως φαίνεται για τους περισσότερους) όπως η τάξη, η καθαριότητα και η μαγειρική.

Έχοντας ένα σπίτι 45τμ με ένα χώρο 15τμ που είναι μέχρι και σήμερα το δωμάτιό μου, καταλαβαίνετε ότι λίγο αν έφευγε η αταξία από τα πειτρεπτά όρια, δεν θα μπορούσα καν να μπω στο δωμάτιο. Κάποιοι παππούδες έχουν έρθει στο σπίτι και ξέρουν πώς είναι.

Κάθε Σάββατο λοιπόν, έμπαινα σε [noikokyra-mode], έβαζα το φακιόλι μου, και τακτοποιούσα, ξεσκόνιζα, καθάριζα. Γιατί; Γιατί το σπίτι ήταν ιδανικό για τις "κρασοκατανύξεις" που κάναμε με τις παρέες. Στο κέντρο, σε προσβάσιμο με ΜΜΜ σημείο, με γείτονες που δεν ήταν ιδιοκτήτες οπότε δε μου τα ζάλιζαν κτλ. Μετά όμως από κάθε "κρασοκατάνυξη", το σπίτι γινόταν "μην πω πώς"...

Ιδιαίτερα μισώ τους ανθρώπους που κολλάνε τσίχλες στα τασάκια, αλλά και αυτούς που σβήνουν τα τσιγάρα μέσα στο ποτήρι.. Δευτερευόντως δε, τους ανθρώπους που κάνουν ζημιές (κάποιος θα καθαρίσει και αυτός θα είμαι ΕΓΩ).

Η ψύχωση που έχω με την κουζίνα ΜΟΥ, έχει το σκεπτικό, ότι αν αφήσω τα πιάτα στο νεροχύτη, όλες οι μύγες από Γκύζη, Πολύγωνο και Κυψέλη θα έρθουν να συγκατοικήσουμε. Το ίδιο και με τη μπίχλα στο δωμάτιό μου, που βλέπει σε έναν ακάλυπτο: Θα φέρει όλα τα ποντίκια από τις προαναφερθείσες περιοχές.

Όμως... Μου αρέσει όταν διαβάζω να έχω τα βιβλία μου εκεί που διαβάζω. Θα συμφωνήσω λοιπόν ως προς την αταξία στα βιβλία, δεν μπορώ να καταλάβω όμως γιατί πρέπει τα άπλυτα να μένουν στο δωμάτιο κτλ. Με απλούς όρους, αν στο σπίτι μου, που μπαίνει ήλιος μόνο το καλοκαίρι στο 16.00-17.00, που για να είναι ανεκτή η κάπνα που δημιουργώ Εγώ-Το-Φουγάρο είναι ανοικτές οι μπαλκονόπορτες χειμώνα-καλοκαίρι, πάω εγώ και αφήσω μέσα τα άπλυτα, θα γίνει χαμός.

O_Xamenos, πραγματικά δεν θέλω να έρθω στο δωμάτιό σου

Κι επειδή είπα ότι σε αυτή τη συζήτηση είμαι ο Διάβολος, συνεχίζω...

Αντιλαμβάνεστε ότι προσπαθούσα να είναι το σπίτι καθαρό και σε τάξη (δεδομένου ότι είναι αρκετά παλιό και με πολλά προβλήματα).

Όταν ήρθε ο αδερφός μου στην Αθήνα, αρχίσαν τα ευτράπελα...

Τα πιάτα δεν τα έπλενε, τα ρούχα του τα πέταγε όπου να' ναι, το σπίτι όλο ήταν γεμάτο με πράγματά του και φυσικά επειδή δεν θυμόταν ποτέ πού άφησε τα πράγματά του, ερχόταν και έπαιρνε τα δικά μου.

Δεν θέλω να σχολιάσω το πρόβλημα της τάξης στο ντουλάπι της κουζίνας, γιατί πραγματικά με απασχολεί εδώ και πάρα πολύ καιρό το πώς θα το λύσω. Ο τύπος είναι άθλιος συγκάτοικος και ορισμένες φορές με έχει κάνει να βγώ έξω από τα όριά μου (όχι ότι είναι και δύσκολο βέβαια).

Οι ελπίδες μου αναπτερώθηκαν όταν ήρθε φέτος και η αδερφή μου. Επειδή το σπίτι ήταν μικρό και 3 άτομα σε 15τμ ήταν πλήθος, πήγε να συγκατοικήσει με 2 φίλους του από το Ρέθυμνο που σπουδάζουν στην ΑΘήνα.Κι ενώ το σπίτι είχε μπει σε μια τάξη και η αδερφή μου ήταν πιο πολύ στο στυλ το δικό μου όσον αφορά τις δουλειές και την τάξη, ξαφνικά ένα απόγευμα που ξεκουραζόμουν διαβάζοντας, μπήκε ο μικρός από την πόρτα, όπως τα τανκς στο Πολυτεχνείο!!!

Έμεινα μ@λ@κας... Ήθελα να πιστεύω ότι ήρθε για να πάρει κάποια βιβλία που είχε αφήσει εδώ...

Αλλά όχι. Ήταν πολύ καλό για να είναι αλήθεια...

Επέστρεφε πίσω! Τον έφερε ο συγκάτοικός του με το αμάξι και κουβαλούσαν πράγματα... Η όλη φάση της συγκατοίκησης είχε διαρκέσει 20 μέρες περίπου. Αργότερα, το ίδιο βράδυ, όταν τον ρώτησα γιατί έφυγε, μου είπε:

"Ε, τι θες ρε μ@λ@κ@; Αφού είχε ο άλλος το σκύλο και γέμιζε το σπίτι τρίχες". Τον ίδιο σκύλο που είχε φέρει αυτός εδώ για κάνα μήνα και εγώ ακόμα βρίσκω τρίχες.
Ισχυρίστηκε ότι τους είχε πει να καθαρίζουνε το σπίτι κάθε τρεις μέρες.

Όμως, προφανώς αυτό δεν γινόταν... Καθάριζε μόνο ο αδερφός μου... Ο οποίος στα 2,5 χρόνια της συγκατοίκησής μας, δεν έχει πιάσει ποτέ σκούπα!!!

Τι θέλω να πω; Ναι εντάξει. Τώρα, δεν σας πολυπειράζει η αταξία και η βρωμιά. Γκρινιάζει η (κατά τα άλλα στριμμένη) μαμά, αλλά καθαρίζει κιόλας για να βρωμίζετε ζωάκια. Άμα μένατε μόνοι σας όμως, θα καταλαβαίνατε την αξία της καθαριότητας και ίσως να μπαίνατε στον κόπο να αφήσετε τις λοιπές σημαντικές ασχολίες σας και να κάνετε καμιά δουλειά.

Γι' αυτό μισώ όσους σπουδάζουν με τους γονείς τους. Επειδή (με ελάχιστες εξαιρέσεις) δεν έχουν πιάσει ποτέ σκούπα, δεν έχουν πιάσει ποτέ το AZAX για τα τζάμια, δεν έχουν κάνει ποτέ "Ποπίτσα", αλλά κατά τα άλλα τους αρέσει η μπίχλα.

Θέλετε να συζητήσουμε και για μαγειρική; Ανοίξτε κάποιος ένα topic. Αν και θεωρώ ότι πρέπει να δημιουργηθεί μια κατηγορία για να μιλάμε για τη φοιτητική ζωή και τέτοια. Θα σας γράψω και συνταγές...

Με συγχίσατε πάλι κωλόπαιδα!!!

[sweet-fairy]

Θες να πεις ότι μισείς και μένα που αφήνω τις τσίχλες μου στο τασάκι?Αφού δεν καπνίζω,γιατί να μην το χρησιμοποιήσω αλλιώς????
Πρακτικότητα θα πει καλέ μου...  :)  :)

Αν δεν ήμουν κι εγώ το καλό κοριτσάκι να σε βοηθάω και τότε,θα είχες πάθει εγκεφαλικό!!!!!  Ζήτω λοιπόν τα "καλά κοριτσάκια" που πότε-πότε γίνονται κ π.........................!!!!!  Παλιοκόριτσα εννοώ,πού πήγε πάλι το μυαλό σας άτακτα αγόρια???? Γι'αυτό όμως σας πάω...

[O_Xamenos]

@neo:πως φαινεται πως ενας ανθρωπος μεγαλωνει....

χαχαχα!!!
επειδη ως γνωστον ειμαι αρχικαπιταλας και μενω στα βορεια προαστια της αθηνας στο σπιτι μου εχω σχετικα αυτονομο χωρο...μενω στην σοφιτα οπου μοιαζει με γκαρσονιερα...και καθαριζω μονος μου το μπανιο....αντε τωρα!με εθιξες!!!επισης ξερω και εγω να μαγειρευω....