Αντεκλογικό Μανιφέστο
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Σεπ 05, 2009 8:02 pm
Η κοινωνική οργή, η αδικία και η εκμετάλευση πρέπει με κάποιο τρόπο να ξεσπάσουν. Ο πιό ασφαλής για το πολιτικό σύστημα είναι μέσω των εκλογών.
Ένα μέσο για να ξεφουσκώσει η αγανάχτηση και να διαιωνιστούν τα αίτιά της.
Η καραμέλα της ιδέας δημοκρατίας στα χέρια του καπιταλισμού. Αυτό είναι. Γιατί η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα πολύ καλά θεμελιωμένο και δομημένο. Χρειάζεται όμως μια προυπόθεση για να λειτουργήσει, για να μπορέσει να σταθεί ως δημοκρατία, έστω αστική. Αντιπολίτευση. Αυτή είναι το άλωθί της, αυτή είναι η ζωογόνος πηγή της. Είναι η ύπαρξη αντιλόγου, δεδομένου ότι δεν θα ανατρέψει το παραμικρό. Αφενός γιατί είναι αδύνατον να φτάσει κανείς με αέρα αλλαγής στην κορυφή, αφετέρου γιατί και να φτάσει δεν θα καταφέρει το παραμικρό. Αυτό το λυσαλέο και βάναυσο σύστημα της εκμετάλευσης και της αδικίας είναι πολύ σκληρό για να αποχωρήσει με ένα απλό "Έχασα τις εκλογές".
Οι εκλογές υπάρχουν γιατί δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε. Αν δίναν την παραμικρή δυνατότητα αλλαγής πολύ απλά δεν θα υπήρχαν. Είναι απλά ένας ανέξοδος τρόπος να διατηρηθεί η εξουσία στα χέρια που είναι και σήμερα και ήταν και παλαιότερα.
Πολλά τα παραδείματα, πολύ η εμπειρία. Στο κάτω κάτω "Για το εθνικό καλό, Καραμανλής ή τανκς".
Οι εκλογές δεν αποτελούν καν καταμέτρηση δυνάμεων. Ούτε καν καταμέτρηση δυσαρεστημένων δεν είναι. Απλά αντιπαραθέτει ένα πρόγραμμα εφαρμογής του παρόντος με κάποια άλλα. Ένα πλήθος ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι, ως ψήφοι αποθηκευμένοι σε μια αποθήκη δεν λένε τίποτε. Δεν αποτελούν καμία δύναμη. Δεν έχουν την παραμικρή δυναμική. Αυτή βρίσκεται μαζί με τις δυνάμεις τις ικανές για ανατρωπή. Τις δυνάμεις που αμφισβητούν έμπρακτα το σύστημα και που μπορεί να είναι πολλές. Είναι αυτές του επαναστατικού δρόμου. Του μη συμβιβασμένου. Αυτές που προσφέρουν λύσεις, που επιβάλουν τις αλλαγές, που πάνε την ιστορία ένα βήμα πιο μπροστά. Οι επαναστατικές, που αντιπαρθέτουν το ξεπερασμένο με το νέο κι απ' τη σύγκρουση αυτών αναδεικνύουν το ιδανικό.
Μακριά από τα ψεύτικα λόγια και τις χάρτινες υποσχέσεις. Ο ένας καλύτερος από τον άλλο και τελικά στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι.
Ο λαός έχει τη δύναμη. Αρκεί να το πάρει απόφαση. Αρκεί να αποφασίσει να δώσει ένα τέρμα, να κινήσει, να βγεί στο δρόμο, στη σύγκρουση. Αυτή που πάντα ήταν η τελευταία του επιλογή, κι όμως, που πάντα τον έσωζε.
Δεν υπάρχει κανένας σωτήρας. Δεν υπάρχει κανένας δρόμος συνδιαλαγής με τη βαρβαρότητα. Για την ανθρωπιά, τη δικαιωσύνη και την ισότητα υπάρχει μόνο ένας δρόμος.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=1HR0tVN2t4g[/youtube]
Ένα μέσο για να ξεφουσκώσει η αγανάχτηση και να διαιωνιστούν τα αίτιά της.
Η καραμέλα της ιδέας δημοκρατίας στα χέρια του καπιταλισμού. Αυτό είναι. Γιατί η αστική δημοκρατία είναι ένα σύστημα πολύ καλά θεμελιωμένο και δομημένο. Χρειάζεται όμως μια προυπόθεση για να λειτουργήσει, για να μπορέσει να σταθεί ως δημοκρατία, έστω αστική. Αντιπολίτευση. Αυτή είναι το άλωθί της, αυτή είναι η ζωογόνος πηγή της. Είναι η ύπαρξη αντιλόγου, δεδομένου ότι δεν θα ανατρέψει το παραμικρό. Αφενός γιατί είναι αδύνατον να φτάσει κανείς με αέρα αλλαγής στην κορυφή, αφετέρου γιατί και να φτάσει δεν θα καταφέρει το παραμικρό. Αυτό το λυσαλέο και βάναυσο σύστημα της εκμετάλευσης και της αδικίας είναι πολύ σκληρό για να αποχωρήσει με ένα απλό "Έχασα τις εκλογές".
Οι εκλογές υπάρχουν γιατί δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτε. Αν δίναν την παραμικρή δυνατότητα αλλαγής πολύ απλά δεν θα υπήρχαν. Είναι απλά ένας ανέξοδος τρόπος να διατηρηθεί η εξουσία στα χέρια που είναι και σήμερα και ήταν και παλαιότερα.
Πολλά τα παραδείματα, πολύ η εμπειρία. Στο κάτω κάτω "Για το εθνικό καλό, Καραμανλής ή τανκς".
Οι εκλογές δεν αποτελούν καν καταμέτρηση δυνάμεων. Ούτε καν καταμέτρηση δυσαρεστημένων δεν είναι. Απλά αντιπαραθέτει ένα πρόγραμμα εφαρμογής του παρόντος με κάποια άλλα. Ένα πλήθος ανθρώπων, όσο μεγάλο κι αν είναι, ως ψήφοι αποθηκευμένοι σε μια αποθήκη δεν λένε τίποτε. Δεν αποτελούν καμία δύναμη. Δεν έχουν την παραμικρή δυναμική. Αυτή βρίσκεται μαζί με τις δυνάμεις τις ικανές για ανατρωπή. Τις δυνάμεις που αμφισβητούν έμπρακτα το σύστημα και που μπορεί να είναι πολλές. Είναι αυτές του επαναστατικού δρόμου. Του μη συμβιβασμένου. Αυτές που προσφέρουν λύσεις, που επιβάλουν τις αλλαγές, που πάνε την ιστορία ένα βήμα πιο μπροστά. Οι επαναστατικές, που αντιπαρθέτουν το ξεπερασμένο με το νέο κι απ' τη σύγκρουση αυτών αναδεικνύουν το ιδανικό.
Μακριά από τα ψεύτικα λόγια και τις χάρτινες υποσχέσεις. Ο ένας καλύτερος από τον άλλο και τελικά στο ίδιο καζάνι βράζουμε όλοι.
Ο λαός έχει τη δύναμη. Αρκεί να το πάρει απόφαση. Αρκεί να αποφασίσει να δώσει ένα τέρμα, να κινήσει, να βγεί στο δρόμο, στη σύγκρουση. Αυτή που πάντα ήταν η τελευταία του επιλογή, κι όμως, που πάντα τον έσωζε.
Δεν υπάρχει κανένας σωτήρας. Δεν υπάρχει κανένας δρόμος συνδιαλαγής με τη βαρβαρότητα. Για την ανθρωπιά, τη δικαιωσύνη και την ισότητα υπάρχει μόνο ένας δρόμος.
[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=1HR0tVN2t4g[/youtube]