Ενδιαφέρον. Ίσως ακουστώ σαν κομματόπουλο (τη βαρέθηκα την άλλη λέξη), αλλά θα το ρισκάρω.
Σε εκείνη την ανοιχτή συζήτηση είχα την ευκαιρία να δω μαζεμένα περίπου 20 παιδιά που δεν είχαν σχέση με τα συνδικαλιστικά, να αυτοοργανώνονται και να ζητούν δίκαιες και "νομότυπες" αποφάσεις εκ μέρους των φοιτητικών παρατάξεων. Άκουσα, επίσης, και τον αντίλογο των παρατάξεων.
Είναι περιττό να επαναλάβω τις απόψεις μου για την κομματική μάστιγα της Ελληνικής κοινωνίας. Γι' αυτό θα παραμείνω στα σημεία τους, τα οποία κατ' εμέ, στέκουν.
Θεωρώ οποιαδήποτε απαρτία δικαιοδοτεί ένα 10% ή 20% ενός πληθυσμού, να λαμβάνει αποφάσεις που θα καθορίζουν τη ζωή του υπόλοιπου 80%, ειδικά όταν οι αποφάσεις βρίσκουν το 80% αντίθετο. Φυσικά αναφέρομαι στις Γενικές Συνελεύσεις, όπως επίσης και στην Ελληνική βουλή. Συγκρίνετε, λίγο, τις δυο καταστάσεις.
Κάθε 4 χρόνια ψηφίζουμε για Κυβέρνηση. Κάθε χρόνο για Δοιηκτικό Συμβούλιο Φοιτητικού Συλλόγου. Σε εθνικό επίπεδο καθορίζεται μια απαρτία για λήψη απόφασης ανάμεσα στους 300 βουλευτές, το σύστημα είναι έμμεσο. Στο Πανεπιστήμιο η απαρτία οριζεται με βάση εκείνους που συμμετείχαν στη διαδικασία των εκλογών, ενώ το σύστημα είναι άμεσο.
Αυτοί οι 120 φοιτητές αποφάσισαν να κλείσουν τη σχολή. Εγώ διαφωνώ εν γένει με την κατάληψη. Είναι απλώς μη αποτελεσματικό και αναχρονιστικό μέτρο. Αλλά ας σταθούμε στο
γιατί οι 100 φοιτητές (βγάλε τους 20 που το κάνουν γιατί απλώς έτσι τους προστάξανε). Η απάντηση είναι προφανής: Γιατί 150 άλλοι προσπαθούν να επιφέρουν αλλαγές στην Παιδεία που θεωρούν ότι θα αποβούν καταστροφικές. Για το πτυχίο μας, το επίπεδο μόρφωσης, τις απαιτήσεις σπουδών, και όλα αυτά.
Αυτό το μείζον ζήτημα μιας 150αδας ανθρώπων που προσπαθούν να αλλάξουν τη ζωή μας στο κοινοβούλιο απασχόλησε μόλις 120 φοιτητές από τη σχολή μας. Παρόλα αυτά, όταν εμφανίστηκε ο κίνδυνος να μετατεθεί το εξάμηνο ή να πέσουμε στη γνωστή εξεταστική-εξπρές, πολλοί ήταν αυτοί που ένιωσαν πνιγμένοι από την αδικία και την παρατυπία των 120, και ζήτησαν τον λόγο.
Αναρρωτιέμαι: Όταν 120 συνάδελφοί σου αγωνιούν για αποφάσεις που θα επηρεάσουν όλους μας, και εσύ τους αφήνεις ακάλυπτους (τους γράφεις στα @@ σου), για ποιον λόγο να μην σε γράψουν και εκείνοι όταν την επόμενη μέρα εμφανιστείς στο ίδιο μέρος που ήταν κι αυτοί, για να σχολιάσεις πλέον όχι το ζήτημα καθ' εαυτό, αλλά το αν ήταν παράτυποι ή όχι;
Το μέλλον μας, δηλ., που πλέον επικαλούνται όλοι, περιορίζονται στο πότε και αν θα γίνει μια εξεταστική; Ή μήπως στο τι στα κομμάτια κάνουν αυτοί οι κερατάδες που κυβερνάνε;
Όλοι παραδέχτηκαν ότι η απόφαση είναι αντικαταστατική. Και πρώτη η ΠΚΣ. Και το συνόδευσαν (είτε εκπεφρασμένα, είτε υποννοώντας το) ότι δεν τους νοιάζει καν. Έχουν άραγε κανένα επιχείρημα; Για να δούμε...
Το μέτρο της απαρτίας διαμορφώνεται από την συμμετοχή στις εκλογές. Στις εκλογές που μας πέρασαν, συμμετείχε και η ΔΑΠ. Απέσπασε περίπου 200 ψήφους (ή παραπάνω). Αυτό σημαίνει ότι διαμόρφωσε σημαντικά την λεγόμενη "απαρτία", και μάλιστα προς τα πάνω. Θέτοντας, παράλληλα, υποψηφιότητα, δεσμεύτηκε να ασχοληθεί με τα κοινά και τα όργανα που σχετίζονται με αυτά: Γενικές Συνελεύσεις, Διοικητικά Συμβούλια, Όργανα Συνδιοίκησης.
Δεν γουστάρετε τις Γ.Σ.; Ούτε η ΔΑΠ; Καλά κάνετε... ούτε εγώ τις γουστάρω έτσι όπως κατάντησαν. Έκανα την προσπάθειά μου. Τι εισέπραξα; Γκρίνια και αποχή. Όπως σήμερα, όπως χτες, όπως πάντα. Και αποφάσισα ότι δεν αξίζει.
Αλλά η ΔΑΠ συνεχίζει. Και πως προσπαθεί να "φτιάξει" τις Γ.Σ..; Με το να απέχει απ' αυτές, αποδυναμώνοντάς τις. Εσείς πως προσπαθείτε να τις φτιάξετε; Με το να απέχετε απ' αυτές, και την επόμενη μέρα να διαμαρτύρεστε ότι ένα μάτσο φοιτητές αποφάσισαν να μας κλείσουν τη σχολή!
Αυτή τηνι στορία της "τεχνητής έλλειψης απαρτίας" την θεωρώ μεγάλη απάτη. Και κατά τη γνώμη μου, αν δε γουστάρεις να συμμετέχεις στις Γενικές Συνελεύσεις, να μην θέτεις εαυτόν υποψήφιο για ενασχόληση με τα κοινά. Από τη στιγμή που αποφασίζεις να σηκωθείς να φύγεις, παίρνεις μαζί σου και εκείνο το κομμάτι της απαρτίας που οφείλεται σε σένα.
Όταν κανείς επικαλείται τον νόμο ή τον τύπο, οφείλει να είναι ο ίδιος τίμιος. Ειδάλλως είναι καιροσκόπος. Εγώ ξέρω πως αν όλα αυτά τα χρόνια οι 20, 50, 100, 200 που διαφωνούν με τις αλλόγιστες καταλήψεις, τις κομματικές καφρίλες, κτλ. κτλ., κατέβαιναν στις Γ.Σ., σήμερα θα είχε εξαφανιστεί και το τελευταίο φίλαυτο ή ετερόκλητο προς το Ακαδημαϊκό γίγνεσθαι στοιχείο.
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την αυθαιρεσία που ζούμε όλα αυτά τα χρόνια σε επίπεδο Δήμου, Σχολής, Κράτους. Αφήνουμε την τύχη μας σε άλλους με μοναδική αξίωση να βγούμε την επόμενη να τους κράξουμε. Αλλά έτσι δεν γίνεται δουλειά.
Δεν σας υποχρεώνει κανένας να κατεβάσετε έναν άνθρωπο να μιλήσει και να πει "όχι στην κατάληψη". Εμένα προσωπικά ένα απλό "όχι στην κατάληψη" δεν θα με κάλυπτε, γιατί σημασία έχει να αναλυθεί το θέμα που οδηγεί στην κατάληψη, και να προταθεί μια εναλλακτική λύση. Και είμαι σίγουρος ότι ο περισσότερος κόσμος αυτό θα ήθελε.
Τι λέμε λοιπόν;
Όχι στη συμμετοχή στις Γ.Σ. (τα έχουν κάνει σκατά)
Όχι στις εκλογές (φταίνε τα κόμματα, βγάλτε οι άλλοι το φίδι από την τρύπα)
Όχι στην εκθεμελίωση κάθε υγιούς θεσμού σε αυτή τη χώρα (αλλά εγώ θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ/ΝΔ)
Όχι στην υποβάθμιση της παιδείας (αλλά ας κάνει η κυβέρνηση ό,τι γουστάρει)
Όχι στις καταλήψεις (αλλά εκείνη τη μέρα εγώ θα λείπω)
Όχι!
Ούτε ο Μεταξάς, συνάδελφοι... Αν έχετε φωνή και άποψη, να πάτε να την πείτε την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και όργανο. Έχω τα ίδια συναισθήματα για τα κόμματα, αλλά πλέον δεν ξέρω αν έχω χειρότερα για εκείνους που μια ζωή αδιαφορούν για τα σημαντικά και μείζονα, και ξαφνικά κραυγάζουν για 2 ώρες ή δυο βδομάδες μαθημάτων.
Το ζήτημα δεν είναι να μαζευτούμε να κρατήσουμε τη σχολή ανοιχτή. Αυτά είναι αστεία πράγματα, και είναι ντροπή μας να φέρουμε τέτοια νοοτροπία. Σημασία έχει να κρατήσουμε το μυαλό μας ανοιχτό, και να είμαστε παρόντες στα κέντρα λήψης αποφάσεων, σε κάθε περίσταση. Ειδάλλως είμαστε κουτοπόνηρα παρτάλια. Γιατί μπορεί να την φέρουμε στα ΕΑΑΚ 2-3 φορές, αλλά την ίδια ώρα θα μας την φέρνει η κυβέρνηση από πίσω.
Δεν φταίνε ούτε τα κόμματα, ούτε η κυβέρνηση, ούτε κανείς. Η αδιαφορία του καθενός μας φταίει. Γιατρέψτε πρώτα αυτή και μετά ξαναμιλάμε για τους άλλους
Υ.Γ.: Το κείμενο δεν πάει στο παιδί από πάνω. Πάει σε όλους εκείνους που ξαφνικά θυμήθηκαν τι σημαίνει συλλογικότητα και έσπασαν τη σιωπή τους με τρόπο μικρό, για πράγματα μικρά. Και νιώθω αμήχανα που θεωρώ για πρώτη φορά πως μέσα στην αυθαιρεσία τους, ακόμα και η ΠΚΣ και τα ΕΑΑΚ έχουν στην ουσία δίκιο. Και τους το δώσατε εσείς, όπως το δίνατε πάντα!
:star_wars:
). Επιπλέον, παρόλο που το κείμενο εχει νοηματικές ενότητες, η α-παραγραφική μορφή κάνει την ανάγνωση πολύ κουραστική, και πήρα την πρωτοβουλία 
