ΣΕΜΦΕ forum

Mιας και αυτές τις μέρες πιάσαμε τις Στατιστικές Πολιτικές Έρευνες, θέλω να αναφερθώ και σε αυτήν την απάτη που λέγεται "παράσταση νίκης". Θεωρώ ότι είναι από τις πιο ύπουλες μόδες της σημερινής στατιστικής πολιτικής.

Γνωρίζετε καλά (τουλάχιστον για την Ελλάδα, αλλά λογικά και παντού έτσι γίνεται) ότι το "κλίμα νίκης/ήττας" επηρεάζει σημαντικά τον κόσμο στο πως και τι θα ψηφίσει. Κι αυτό γιατί ο κόσμος ως επί το πλείστον δεν ψηφίζει με ιδεολογικά κριτήρια, αλλά με αποφατική διάθεση τιμωρίας ή συμπάθειας. Αυτό, σε συνδυασμό με την ψυχολογική προτίμηση του καθενός να είναι με το μέρος ενός νικητή (ή εν δυνάμει νικητή), τελικά οδηγεί σε ενίσχυση του δικομματισμού.

Έχετε ένα μικρό κόμμα, π.χ. το ΚΚΕ, τον Καρατζαφέρη ή τον Λεβέντη ή τον Τσοβόλα. Κάποιοι άνθρωποι για τους λόγους τους θα γούσταραν να ψηφίσουν έναν από τους παραπάνω. Αλλά μέσα τους ξέρουν ότι δεν είναι παιχνίδι η ψήφος. Τι σημαίνει "παιχνίδι"; Πως αν κανείς δεν ψηφίσει ανάμεσα στους εν δυνάμει νικητές (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ), τότε "πετάει" την ψήφο του! Και την "πετάει" γιατί απλώς τα υπόλοιπα (μικρά) κόμματα στη Βουλή δεν έχουν φωνή. Και είναι λογικό να μην έχουν, αν σκεφτείτε το εκλογικό μας σύστημα.

Στην "πρόθεση ψήφου", λοιπόν (δηλ. τι θα ψηφίζανε οι ίδιοι) βάζουν π.χ. Λεβέντη. Και μέσα τους αισθάνονται ωραία που κάνανε το πρώτο βήμα στο να ψηφίσουν ελεύθερα. Και μετά έρχεται η παγίδα: "παράσταση νίκης", δηλ. "Ποιος νομίζετε ότι θα κερδίσει;". Και εκεί μπαίνει ξανά στο τριπάκι της νίκης. Θυμάται πως ούτε ο ίδιος πιστεύει ότι αυτός που θα ψηφίσει θα βγει νικητής. Και αυτό λειτουργεί ενάντια στη συνειδητή επιλογή του, και την κάνει ψυχολογική/εκβιαστική.

Ανέκαθεν τα πολιτικά πρόσωπα προσπαθούσαν να δημιουργήσουν τεχνητό κλίμα νίκης ή ήττας στον κόσμο. Για να τους ενθαρρύνουν να ψηφίσουν ένα κόμμα ή να τους αποθαρρύνουν από το να ψηφίσουν ένα άλλο. Σε όλες τις εκλογές. Θυμάμαι π.χ. στις φοιτητικές εκλογές ΠΑΣΠίτες να μυξοκλαίνε ότι δεν θα εκλεγούν και να ζητιανεύουν ψήφους. Στις Δημοτικές ανθρώπους να λενε στους μισούς "ρε συ, δε θα βγούμε, μην κάνεις καμιά βλακεία και ψηφίσεις κανάν άλλον" και στους υπόλοιπους που λειτουργούσαν ψυχολογικά ανάποδα "ρε μην άγχεσαι, δεν πάει πεταμένη η ψήφος, θα βγούμε". Στις εθνικές τα ίδια.

Τα δυο κόμματα, πλέον, δεν χρειάζεται να προσπαθούν να πιέσουν ψυχολογικά το εκλογικό σώμα ώστε να παραμείνει κολλημένο στις δυο "μοναδικές επιλογές του", γιατί έχουν βάλει το ίδιο το σώμα (ή ένα αντιπροσωπευτικό του δείγμα) να το κάνει! Πείτε μου ποιος θα πει "θα βγει το ΚΚΕ"; Κανένας! Ούτε καν ο ΚΝΕίτης. Ο ΚΝΕίτης, όμως, είναι "κολλημένος" και θα το ψηφίσει τελικά το ΚΚΕ, όπως και το υπόλοιπο 5% "κολλημένων" ΚΝΕιτών (μην αρχίσουμε, καταλαβαίνετε πως το εννοώ). Οι υπόλοιποι, όμως, που έχουν σιχαθεί τα δυο κόμματα, και παρόλα αυτά επιμένουν να βρίσκουν διαφορές ανάμεσά τους, σκέφτονται: "Ωχ θα βγει η ΝΔ... θα ψήφιζα αριστερά, αλλά αφού δεν πρόκειται να βγει, καλύτερα ΠΑΣΟΚ παρά ΝΔ", ή "Όχι πάλι ΠΑΣΟΚ! Πόσο βλάκας είναι ο Έλληνας; Τέρμα, ψηφίζω ΝΔ".

Εν ολίγοις έχουν φτιάξει έναν ψυχολογικό εκβιαστικό φαύλο κύκλο του κόσμου προς τον κόσμο, ο οποίος ευνοεί ακριβώς και μόνο τον δικομματισμό. Με την ευγενική χορηγία της στατιστικής!

το ιδιο το εκλογικο συστημα ομως λιγο εως πολυ δεν επιβαλλει αυτον τον τροπο σκεψης???
σε μια απλη αναλογικη ακομα και αυτος που καταφερνει να έχει 1% θα εχει στην βουλη των 300, 3 βουλευτες...

Αυτό σχολίασα παραπάνω. Πως προκειμένου  να έχεις νικητές και χαμένους, πρέπει να έχεις εκείνους που τα παίρνουν όλα (όχι τον γνωστό "Χαμένο" ) και εκείνους που δεν παίρνουν τίποτα. Μόνο που εκτός του εκλογικού νόμου, με τέτοια τερτίπια βάζεις τον κόσμο στο τρυπάκι την ίδια ώρα που λέει τι θα ψηφίσει να πει ο ίδιος πως δεν πιστεύει αυτό που ψηφίζει. Και κατόπιν στην τηλεόραση να δει ότι κανένας ουσιαστικά δεν πιστεύει ότι θα βγει κάποιος άλλος πλην των δυο.

Εκλογικός νόμος και ψυχολογία σε στατιστικό πακέτο...

η καθιερωση ομως μιας απλης αναλογικης κρυβει και καποιες παγιδες,ναι ειναι πιο δικαιη....αλλα σε μια απλη αναλογικη θα ειναι παρα πολυ δυσκολο να δημιουργηθει αυτοδυναμη κυβερνηση(βλεπε σταθερη κυβερνηση)αρα πολιτικη ασταθεια εκλογες καθε τοσο επειδη οι εκαστοτε συνασπισμοι δεν θα τα βρισκουν μεταξυ τους....μπορει οπως ειναι το συστημα στην ουσια να μην εχουμε βουλη...αφου το πρωτο κομμα κανει οτι θελει......(κοινοβουλευτικες δικτατοριες) πρεπει να βρουμε μια χρυση τομη ειναι πολυ λεπτο το θεμα

Αν είχαμε απλή αναλογική, θα είχε περάσει στο πετσί των πολιτικών ότι πρέπει να τα έχουν καλά με τους συμμάχους και θα λειτουργούσαν τα πράγματα δημοκρατικότερα. Συμμαχίες και συνασπισμοί θα έσπαζαν μόνο τα πρώτα χρόνια εφαρμογής του νέου συστήματος μέχρι να πιάσουν το νόημα οι "μεγάλοι". Συν τοις άλλοις, θα είχαμε μια πραγματική αριστερά που θα γ****σε και όχι το ΠΑΣΟΚ...

Ποιος όμως έχει τον πρώτο λόγο για την αλλαγή του πολιτικού συστήματος; ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Οπότε, ούτε να το σκέφτεστε για απλή αναλογική...

αν και δεν ειμαι φιλος της δημοκρατιας αυτης τησ μοφης και για λογους απλα και μονο για να προχωρησει η κουβεντα θα προτεινα το εξεις

πως σας φαινεται αν η βουλη (η εκλεγμενη με απλη λογικη) ηταν αυτη που εξελεγε τους βουλευτες* , και οχι μια "σταθερη" κυβερνηση???




*λογω ταχυτητας εγραψα για βουλευτες ενω ηθελα να πω για υπουργους...    :oops:

Τι εννοείς; Να άρεις την εκτελεστική εξουσία; Αυτό θεωρώ όχι μόνο ότι δεν γίνεται (ούτως ή άλλως αυτά που λέμε δεν γίνονται), αλλά δεν θα έπρεπε να γίνεται. Όπως λέει και το ρεμάλι, θεωρώ ότι μετά από κάποια χρόνια πολιτικής αστάθειας (ενδεχομένως όμοιας με εκείνη που οδήγησε στο πραξικόπημα παλιότερα), κάποια στιγμή ο κόσμος καθώς και οι πολιτικοί θα αποκτήσουν τη στοιχειώδη ωριμότητα ώστε να κάνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις.

Αλλά ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, ακόμα και με κάποιες υποχωρήσεις, το κυβερνητικό έργο (είτε είναι ενός κόμματος είτε συνασπισμού δυο ή τριών) δεν μπορεί να εκτελείται ή να αποφασίζεται αποσπασματικά.

Εν ολίγοις, η αρχική ιδέα του κόμματος θεωρώ ότι είναι αντικειμενικά αναγκαία. Στις βουλευτικές εκλογές (που στην περίπτωση που αναφέρεις θα είχαν τελείως διαφορετική μορφή) κανείς ψηφίζει ιδεολογικά και όχι προσωπικά. Και μέσα σε κάθε ιδεολογικό χώρο (τον οποίο θα έπρεπε να προωθεί κάθε κόμμα) είναι λογικό να υπάρχουν περιορισμοί προς τα μέλη (δηλ. τους βουλευτές). Η λεγόμενη "πειθαρχία", στο βαθμό που δεν πλήττει την πολυφωνία.

Αν αναδείξεις τους 300 "πιο αγαπητούς" ή τους 300 "πιο ικανούς" κατά την άποψη του κόσμου, τότε θα έχεις 300 προσωπικές εκτιμήσεις και διαφοροποιήσεις στα εθνικά ζητήματα. Αποτέλεσμα: Ενδεχομένως άλλο πνεύμα θα διακατέχει τις κινήσεις στην οικονομία, άλλο στην παιδεία, άλλο στη ναυτιλία.

Ένα κράτος δεν μπορεί να διοικηθεί από 300 ή 500 άτομα (ακόμη κι αν είναι "σοφοί") που λένε το μακρύ τους και το κοντό τους. Δεν μου φαίνεται σωστό...