Ανακοίνωση ΚΝΕ στην Πάτρα
Δημοσιεύτηκε: Σάβ Μάιος 01, 2010 2:48 pm
Το ακόλουθο κείμενο της ΚΝΕ είναι ανακοίνωση στη σχολή Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής της Πάτρας. Το περιεχόμενο αφορά το Artware Festival (http://www.artwarefestival.gr/) που είναι ένα πολιτιστικό φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε χρόνο απο την εν λόγω σχολή. Οι δραστηριότητες αφορούν γενικά μουσική, φωτογραφία, κινηματογράφο, graffiti κ.λπ. κ.λπ. (μπείτε στο link και δείτε) και γίνεται σε συνεργασία με την προεδρία της σχολής. Η ΚΝίτες αρνήθηκαν να κατεβάσουν τις αφίσες τους για να γίνει το φεστιβάλ, και έβγαλαν την ακόλουθη ανακοίνωση, χαρακτηρίζοντας το φεστιβάλ ως αναρχοαυτόνομο και ναρκοκουλτουρέ. Αξίζει να το διαβάσει κανείς, αφού είναι φοβερό να δει κανείς το τι μπορούν να βάλουν στο μυαλό τους αυτοί οι άνθρωποι. Ακολουθεί η βαρύγδουπη ανακοίνωση στυλ Γκέμπελς:
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΝΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ARTWARE
Με αφορμή την απαράδεκτη-λασπολογική-ξεδιάντροπα αντιΚΚΕ ανακοίνωση της ομάδας του «ανεξάρτητου» artware καταγγέλλουμε την προσπάθεια σπίλωσης της ΚΝΕ, των μελών της και των επιδιώξεών της και θέλουμε να ξεδιαλύνουμε τα παρακάτω.
Η εν λόγω ανακοίνωση του «ανεξάρτητου» artware παίρνει συγκεκριμένη πολιτική θέση απέναντι από την ΚΝΕ, προσάπτοντας της μάλιστα ανυπόστατες, ψευδείς κατηγορίες, λέγοντας πως η μη παραχώρηση των ταμπλό γίνεται για ψηφοθηρικούς-προεκλογικούς σκοπούς, για το κομματικό της αφιέρωμα κ.τ.λ., χωρίς να μπαίνει καν στη διαδικασία να αναφέρει (έστω για να το «παίξει» αντικειμενική) την επίσημη εξήγηση που δώσαμε. Κατηγορεί την ΚΝΕ ότι θέλει να «χρωματίσει» ένα φεστιβάλ μιας ομάδας φοιτητών, όχι του συλλόγου, όταν το ίδιο είναι τόσο «αυτόνομο», τόσο «απολιτικ», ώστε πέραν του ότι το κάθε μέλος αυτής της ομάδας έχει συγκεκριμένη πολιτική άποψη(ανεξάρτητα από το αν είναι σε παράταξη) ταυτόχρονα:
• Να προβάλλονται αφιερώματα στη «μεγάλη» αναρχοαυτόνομη, ειδικευμένη στη ναρκοκουλτούρα ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.
• Να τοιχοκολλούνται σκίτσα του Στάλιν που βιάζει κοριτσάκια-παιδάκια.
• Να απαγορεύει να αναδειχθούν τεράστιοι ποιητές της χώρας μας, όπως ο Ρίτσος αφού πέρυσι στα 100 χρόνια από τη γέννηση του αρνήθηκαν σε αίτημά μας να αφιερωθεί ένας μικρός χώρος γι αυτόν με την αιτιολογία ότι ήταν μέλος του ΚΚΕ, ενώ φέτος που θα γίνει αφιέρωμα πολύ αμφιβάλλουμε αν θα αναφερθεί έστω ότι η μεγαλύτερη έμπνευσή του ήταν ο κομμουνισμός, ότι ο Ρίτσος ανδρώθηκε και πέθανε με τον τιμημένο τίτλο του μέλους του ΚΚΕ.
• Να υιοθετεί την αστήριχτη-αντιεπιστημονική άποψη του κυρίαρχου συστήματος ότι η τέχνη είναι για την τέχνη, ξεκομμένη από την κοινωνία, ότι η προσωπική δημιουργία είναι ανώτερη από την κοινωνική.
Απαντώντας λοιπόν λέμε: Πρώτον, όσον αφορά τις εκλογές η θέση ΚΚΕ-ΚΝΕ για τις εκλογικές μάχες είναι συγκεκριμένη και δεν χαίρει παρερμηνειών, οι καλοθελητές του artware που την παρουσιάζουν όπως αυτοί θέλουν μάλλον εσκεμμένα την αγνοούν.
Εμείς κάθε τέτοιου είδους εκλογική μάχη τη βλέπουμε ως μία ακόμη ευκαιρία να ζυμωθεί πιο πλατιά το ζήτημα της εξουσίας, το ποια είναι η πραγματική αιτία των προβλημάτων τους .
Δεν τη βλέπουμε ξεκομμένα από την ενίσχυση της συνολικής πάλης που πρέπει και μπορεί να διαμορφώσει ο λαός μας και η νεολαία για την αλλαγή συσχετισμών μέσα στο κίνημα,για να διεκδικήσουν τη ζωή που τους αξίζει, για να ανατρέψουν τα δεσμά της εκμετάλλευσης , να στείλουν μήνυμα ενάντια στο συμβιβασμό και στη μοιρολατρία. Έτσι επιδιώκουμε ένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά ούτε είμαστε, ούτε θα γίνουμε ψηφοθήρες, γιατί απλά δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι πέρα από τα παραπάνω δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι οι εκλογές, δεν μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό υπέρ του λαού. Άλλοι βρίσκονται στο διαρκές κυνήγι της ψήφου γιατί θέλουν το λαό απονεκρωμένο χωρίς καμία ουσιαστική συμμετοχή στις εξελίξεις που τον αφορούν, μετρημένα «κουκιά» σε κάθε εκλογές, εγκλωβισμένους πελάτες με ρουσφέτια, βολέματα, σημειώσεις, project (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ, ΕΑΑΚ).
Δεύτερον, για την τέχνη η άποψή μας είναι επίσης ξεκάθαρη, είναι βασισμένη σε ότι πιο προοδευτικό συνέλαβε ο ανθρώπινος νους, στο μαρξισμό-λενινισμό. Συγκεκριμένα:
• Για εμάς η τέχνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεκομμένα από την οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, καθώς αυτοί είναι οι παράγοντες που την επηρεάζουν. Οι συνθήκες ζωής ενός καλλιτέχνη, οι δυσκολίες, τα προβλήματά του, οι εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες, διαμορφώνουν στο σύνολό τους τη δημιουργία του. Δεν υποτιμούμε τα προσωπικά βιώματα ενός καλλιτέχνη και πώς αυτά τον εμπνέουν(έρωτας, αγάπη, οικογένεια κ.τ.λ.) αλλά αν αυτά δεν δένονται αρμονικά με τα κοινωνικά, δεν γίνονται δηλαδή κοινωνική δημιουργία, το έργο μένει λειψό, ημιτελές.
• Κάθε καλλιτέχνης επιλέγει: ή θα υποστηρίξει και θα εκφράσει την πάλη του λάου του της εργατικής τάξης για καλύτερη ζωή ή θα επιλέξει να μείνει «ουδέτερος»-«απαθής» παίρνοντας έτσι το μέρος της τάξης που έτσι κι αλλιώς κυριαρχεί στην κοινωνία, στον πολιτισμό.
• Η στρατευμένη τέχνη, η τέχνη δηλαδή που συνειδητά στάθηκε στο πλευρό του λαού, της εργατικής τάξης, στο πλευρό του σοσιαλισμού, όχι γιατί το επέβαλε κάποιο κομματικό γραφείο, αλλά γιατί εμπνεύστηκε από τα κομμουνιστικά ιδανικά, σοσιαλιστικά ιδεώδη, τις θυσίες των κομμουνιστών (αντίσταση-εμφύλιος-εξορίες-πολυτεχνείο), προσέφερε κάποιους από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες στην ιστορία. Από τον Μπρεχτ, τον Αϊζενστάιν, τον Χικμέτ μέχρι τον Ρίτσο, το Βάρναλη, τον Κατράκη, το Λοΐζο.
• Οι καλλιτέχνες αυτοί δεν μπήκαν σε καλούπια, ήταν αυθεντικοί, δημιούργησαν τέχνη ανώτερη, ζωντανή μέχρι τις μέρες μας, γιατί συγκαταλέγεται στον πολιτισμό που αναδεικνύει τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του ως κυρίαρχες πιστεύει στο νέο, στο καινούριο, στο προοδευτικό, σε αυτό που επιβάλλουν οι νόμοι της εξέλιξης. Ακριβώς επειδή ήταν άνθρωποι του πνεύματος, θεώρησαν ύψιστο καθήκον να πάρουν θέση απέναντι στην βάρβαρη εκμετάλλευση και να μην μείνουν απλά θεατές.
Συμπερασματικά τα ταμπλό που έχουν δικαιωματικά δοθεί στην ΚΝΕ δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να προβάλλουν τις αξίες, τα ιδανικά της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, της ναρκοκουλτούρας και γενικότερα τέτοιων καταστροφικών για την τέχνη αντιλήψεων. Προτιμούμε να προβάλλουμε τον πολιτισμό που αρμόζει στον άνθρωπο του 21ου αιώνα, που αντιστοιχεί στις δυνατότητες του ανθρώπου και της κοινωνίας για ένα ποιοτικό άλμα, για πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ειδικά σε αυτή την περίοδο η τέχνη έχει επιτακτική υποχρέωση να μπει στην πρώτη γραμμή στις υπηρεσίες της εργατικής τάξης για την αναζωογόνηση του κινήματος απέναντι στη πιο σφοδρή επίθεση του κεφαλαίου.
Κλείνουμε με τα λόγια του μεγάλου ποιητή του λαού μας Γ. Ρίτσου:
«Το να έφευγα από τον κομμουνισμό θα ήταν σαν να έφευγα από την πατρίδα μου,
σαν να έφευγα από τη ζωή μου, σαν να έφευγα από τον κόσμο. Σαν να ήμουν πια τίποτα.»
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΚΝΕ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ARTWARE
Με αφορμή την απαράδεκτη-λασπολογική-ξεδιάντροπα αντιΚΚΕ ανακοίνωση της ομάδας του «ανεξάρτητου» artware καταγγέλλουμε την προσπάθεια σπίλωσης της ΚΝΕ, των μελών της και των επιδιώξεών της και θέλουμε να ξεδιαλύνουμε τα παρακάτω.
Η εν λόγω ανακοίνωση του «ανεξάρτητου» artware παίρνει συγκεκριμένη πολιτική θέση απέναντι από την ΚΝΕ, προσάπτοντας της μάλιστα ανυπόστατες, ψευδείς κατηγορίες, λέγοντας πως η μη παραχώρηση των ταμπλό γίνεται για ψηφοθηρικούς-προεκλογικούς σκοπούς, για το κομματικό της αφιέρωμα κ.τ.λ., χωρίς να μπαίνει καν στη διαδικασία να αναφέρει (έστω για να το «παίξει» αντικειμενική) την επίσημη εξήγηση που δώσαμε. Κατηγορεί την ΚΝΕ ότι θέλει να «χρωματίσει» ένα φεστιβάλ μιας ομάδας φοιτητών, όχι του συλλόγου, όταν το ίδιο είναι τόσο «αυτόνομο», τόσο «απολιτικ», ώστε πέραν του ότι το κάθε μέλος αυτής της ομάδας έχει συγκεκριμένη πολιτική άποψη(ανεξάρτητα από το αν είναι σε παράταξη) ταυτόχρονα:
• Να προβάλλονται αφιερώματα στη «μεγάλη» αναρχοαυτόνομη, ειδικευμένη στη ναρκοκουλτούρα ποιήτρια Κατερίνα Γώγου.
• Να τοιχοκολλούνται σκίτσα του Στάλιν που βιάζει κοριτσάκια-παιδάκια.
• Να απαγορεύει να αναδειχθούν τεράστιοι ποιητές της χώρας μας, όπως ο Ρίτσος αφού πέρυσι στα 100 χρόνια από τη γέννηση του αρνήθηκαν σε αίτημά μας να αφιερωθεί ένας μικρός χώρος γι αυτόν με την αιτιολογία ότι ήταν μέλος του ΚΚΕ, ενώ φέτος που θα γίνει αφιέρωμα πολύ αμφιβάλλουμε αν θα αναφερθεί έστω ότι η μεγαλύτερη έμπνευσή του ήταν ο κομμουνισμός, ότι ο Ρίτσος ανδρώθηκε και πέθανε με τον τιμημένο τίτλο του μέλους του ΚΚΕ.
• Να υιοθετεί την αστήριχτη-αντιεπιστημονική άποψη του κυρίαρχου συστήματος ότι η τέχνη είναι για την τέχνη, ξεκομμένη από την κοινωνία, ότι η προσωπική δημιουργία είναι ανώτερη από την κοινωνική.
Απαντώντας λοιπόν λέμε: Πρώτον, όσον αφορά τις εκλογές η θέση ΚΚΕ-ΚΝΕ για τις εκλογικές μάχες είναι συγκεκριμένη και δεν χαίρει παρερμηνειών, οι καλοθελητές του artware που την παρουσιάζουν όπως αυτοί θέλουν μάλλον εσκεμμένα την αγνοούν.
Εμείς κάθε τέτοιου είδους εκλογική μάχη τη βλέπουμε ως μία ακόμη ευκαιρία να ζυμωθεί πιο πλατιά το ζήτημα της εξουσίας, το ποια είναι η πραγματική αιτία των προβλημάτων τους .
Δεν τη βλέπουμε ξεκομμένα από την ενίσχυση της συνολικής πάλης που πρέπει και μπορεί να διαμορφώσει ο λαός μας και η νεολαία για την αλλαγή συσχετισμών μέσα στο κίνημα,για να διεκδικήσουν τη ζωή που τους αξίζει, για να ανατρέψουν τα δεσμά της εκμετάλλευσης , να στείλουν μήνυμα ενάντια στο συμβιβασμό και στη μοιρολατρία. Έτσι επιδιώκουμε ένα θετικό αποτέλεσμα, αλλά ούτε είμαστε, ούτε θα γίνουμε ψηφοθήρες, γιατί απλά δεν έχουμε καμία αυταπάτη ότι πέρα από τα παραπάνω δεν μπορούν να προσφέρουν κάτι οι εκλογές, δεν μπορούν να ανατρέψουν το σκηνικό υπέρ του λαού. Άλλοι βρίσκονται στο διαρκές κυνήγι της ψήφου γιατί θέλουν το λαό απονεκρωμένο χωρίς καμία ουσιαστική συμμετοχή στις εξελίξεις που τον αφορούν, μετρημένα «κουκιά» σε κάθε εκλογές, εγκλωβισμένους πελάτες με ρουσφέτια, βολέματα, σημειώσεις, project (ΠΑΣΠ, ΔΑΠ, ΕΑΑΚ).
Δεύτερον, για την τέχνη η άποψή μας είναι επίσης ξεκάθαρη, είναι βασισμένη σε ότι πιο προοδευτικό συνέλαβε ο ανθρώπινος νους, στο μαρξισμό-λενινισμό. Συγκεκριμένα:
• Για εμάς η τέχνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ξεκομμένα από την οικονομία, την πολιτική, την κοινωνία, καθώς αυτοί είναι οι παράγοντες που την επηρεάζουν. Οι συνθήκες ζωής ενός καλλιτέχνη, οι δυσκολίες, τα προβλήματά του, οι εξωτερικοί και εσωτερικοί παράγοντες, διαμορφώνουν στο σύνολό τους τη δημιουργία του. Δεν υποτιμούμε τα προσωπικά βιώματα ενός καλλιτέχνη και πώς αυτά τον εμπνέουν(έρωτας, αγάπη, οικογένεια κ.τ.λ.) αλλά αν αυτά δεν δένονται αρμονικά με τα κοινωνικά, δεν γίνονται δηλαδή κοινωνική δημιουργία, το έργο μένει λειψό, ημιτελές.
• Κάθε καλλιτέχνης επιλέγει: ή θα υποστηρίξει και θα εκφράσει την πάλη του λάου του της εργατικής τάξης για καλύτερη ζωή ή θα επιλέξει να μείνει «ουδέτερος»-«απαθής» παίρνοντας έτσι το μέρος της τάξης που έτσι κι αλλιώς κυριαρχεί στην κοινωνία, στον πολιτισμό.
• Η στρατευμένη τέχνη, η τέχνη δηλαδή που συνειδητά στάθηκε στο πλευρό του λαού, της εργατικής τάξης, στο πλευρό του σοσιαλισμού, όχι γιατί το επέβαλε κάποιο κομματικό γραφείο, αλλά γιατί εμπνεύστηκε από τα κομμουνιστικά ιδανικά, σοσιαλιστικά ιδεώδη, τις θυσίες των κομμουνιστών (αντίσταση-εμφύλιος-εξορίες-πολυτεχνείο), προσέφερε κάποιους από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες στην ιστορία. Από τον Μπρεχτ, τον Αϊζενστάιν, τον Χικμέτ μέχρι τον Ρίτσο, το Βάρναλη, τον Κατράκη, το Λοΐζο.
• Οι καλλιτέχνες αυτοί δεν μπήκαν σε καλούπια, ήταν αυθεντικοί, δημιούργησαν τέχνη ανώτερη, ζωντανή μέχρι τις μέρες μας, γιατί συγκαταλέγεται στον πολιτισμό που αναδεικνύει τον άνθρωπο και τις δυνάμεις του ως κυρίαρχες πιστεύει στο νέο, στο καινούριο, στο προοδευτικό, σε αυτό που επιβάλλουν οι νόμοι της εξέλιξης. Ακριβώς επειδή ήταν άνθρωποι του πνεύματος, θεώρησαν ύψιστο καθήκον να πάρουν θέση απέναντι στην βάρβαρη εκμετάλλευση και να μην μείνουν απλά θεατές.
Συμπερασματικά τα ταμπλό που έχουν δικαιωματικά δοθεί στην ΚΝΕ δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να προβάλλουν τις αξίες, τα ιδανικά της κυρίαρχης αστικής ιδεολογίας, της ναρκοκουλτούρας και γενικότερα τέτοιων καταστροφικών για την τέχνη αντιλήψεων. Προτιμούμε να προβάλλουμε τον πολιτισμό που αρμόζει στον άνθρωπο του 21ου αιώνα, που αντιστοιχεί στις δυνατότητες του ανθρώπου και της κοινωνίας για ένα ποιοτικό άλμα, για πέρασμα στο σοσιαλισμό. Ειδικά σε αυτή την περίοδο η τέχνη έχει επιτακτική υποχρέωση να μπει στην πρώτη γραμμή στις υπηρεσίες της εργατικής τάξης για την αναζωογόνηση του κινήματος απέναντι στη πιο σφοδρή επίθεση του κεφαλαίου.
Κλείνουμε με τα λόγια του μεγάλου ποιητή του λαού μας Γ. Ρίτσου:
«Το να έφευγα από τον κομμουνισμό θα ήταν σαν να έφευγα από την πατρίδα μου,
σαν να έφευγα από τη ζωή μου, σαν να έφευγα από τον κόσμο. Σαν να ήμουν πια τίποτα.»
