Για έναν άλλο κόσμο...
Δημοσιεύτηκε: Παρ Μάιος 07, 2010 1:36 am
Τι ωραία που θα είναι στον κομμουνισμό...
Όχι, αλήθεια!
Τι, δεν με πιστεύετε;!...
Μα κοίτα τι απλό που είναι.
Ο κομμουνισμός θα έχει μια πολύ σημαντική διαφορά με το σύστημα που ξέρουμε σήμερα. Θα είναι όλα τσάμπα!
Θα έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε και κανείς δεν θα θέλει κάτι που έχει ο δίπλα κι αυτός δεν θα μπορεί να το έχει.
Κανείς δεν θα χρειάζεται να αποθηκεύσει δεύτερο ψωμί για αύριο με την ανησυχεία ότι μπορεί να μην έχει.
Θα ξυπνάς το πρωί και θα πηγαίνεις στο φούρνο όπου θα παίρνεις το ψωμί που σου αρέσει.
Θα δουλεύουμε όλοι πολύ λιγότερες ώρες. Θα παράγουμε όσα χρειαζόμαστε χωρίς να αναλωνόμαστε στην υπερπαραγωγή που υπάρχει σήμερα. Παράλληλα θα αξιοποιούμε στο μέγιστο την τεχνολογία.
Θα διαμορφωθεί μια τελείως διαφορετική κουλτούρα.
Πλέον για το μάζεμα των σκουοπιδιών δεν θα είναι καταναγκασμένος για μια ζωή ένας άνθρωπος. Θα είναι μια κοινωνική υποχρέωση που θα αναλαμβάνει μια φορά στο τόσο ο καθένας.
Τα πάντα θα είναι αποτέλεσμα της σκέψης ότι είμαστε όλοι μέλη της κοινωνίας. Έτσι μοιραζόμαστε τις αγκαρίες και τα οφέλη. Θα συνεργαζόμαστε.
Θα προσφέρουμε τα πάντα δωρεάν σε όποιον τα χρειάζεται. Έτσι σε κάθε στιγμή για έναν άνθρωπο θα δουλεύουν όχι πολλοί, αλλά όλοι οι άνθρωποι! Κι αυτό θα γίνεται για όλους τους ανθρώπους!
Τα κτήρια και οι πόλεις δεν θα έχουν τη σημερινή άσχημη όψη. Επειδή το κόστος δεν θα έχει πια έννοια, κάθε κτήριο, κάθε πόλη, κάθε παγκάκι θα χτίζεται με τα καλύτερα υλικά, με κέφι και μεράκι.
Επειδή δεν θα περνάμε όλη μας τη ζωή δουλεύοντας θα έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας. Θα έχουμε πολύ περισσότερη διάθεση για ζωή, για δημιουργία! Η φαντασία και η τέχνη θα μπορούν να εκφραστούν ελέυθερα!
Ταξίδια, διάβασμα, σκέψη, ταινίες, συζητήσεις, προσωπικές σχέσεις...
Έτσι, με φαντασία και δημιουργηκότητα οι πόλεις θα έχουν όψη καλιτεχνική. Δεν θα είναι μηχανιστηκά συγκροτήματα, μα έργα τέχνης.
Μεγάλοι δρόμοι και χαμηλά κτήρια. Που, εκτός από όμορφα, σε συνδυασμό με τα πάρκα και τα δάση που θα υπάρχουν παντού θα προσφέρουν καθαρό αέρα και δροσιά.
Μιας και είπα δάση. Πριν λίγα χρόνια είχαμε αρκετές δεκάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές που καίγαν το πανελλήνιο... Πόσο εύκολα θα μπορούσαν να είχαν σωθεί όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι... Και όλοι οι προηγούμενοι. Και οι επόμενοι.
Πέρα από τα λεφτά που δίνονται σε πολεμικό εξοπλισμό και που θα μπορούσαν να πάνε στη πυρόσβεση. Απλά αν σκεφτεί κανείς όλα τα πολεμικά αεροπλάνα ξαφνικά πυροσβεστικά...
Εξάλου στον κομμουνισμό δεν θα υπάρχουν πόλεμοι.
Πόλεμος είναι η επέκταση αγορών, η προστασία συμφερόντων, το κέρδος. Μα όλα αυτά δεν θα έχουν νόημα σε μια τέτοια κοινωνία.
Η επιστήμη θα απελευθερωθεί από τα επιχειρηματικά της καθήκοντα. Ξαφνικά θα καλπάζει προς όπου θέλει, και καμία γνώση δεν θα μένει πλέον στα συρτάρια ενός γραφείου, στις καταχωρήσεις ενός, μα στα μάτια όλων.
Όσο το σκέφτομαι τόσο καταλαβαίνω ότι το κυριότερο, το πιο όμορφο και πιο δημιουργικό απ' όλα σε μια τέτοια πραγματικότητα είναι η συνεργασία όλων των ανθρώπων, χωρίς συμφέροντα, για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος.
Για το καλύτερο δυνατό εκπαιδευτικό σύστημα, για τον πιο σωστό τρόπο να γίνει ένα έργο. Για το ο,τιδήποτε. Η ιδέα ότι είμαστε όλοι μαζί, και κανένας δεν έχει να εποφεληθεί από την αποτυχία του διπλανού.
Αυτή είναι δηλαδή η ιδανική κοινωνία, για τους ελεύθερους ανθρώπους. Κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν αυτό που πραγματικά είναι.
Ας σκεφτούμε αφαιρετικά, τη Γη πριν τον άνθρωπο. Και τώρα ας βάλουμε πάνω τον άνθρωπο, απαλαγμένο από το σύγχρονο “πολιτισμό”. Και ας τον εξοπλίσουμε τώρα με όλη την επιστημονική γνώση. Ακόμα ας τον εφοδιάσουμε με όσα αρχικά τον ξεχώρισαν απ' τα ζώα.
Μια ιδανική κοινωνία για ελεύθερους ανθρώπους...
Και τι απογοήτευση όταν συνειδητοποιείς ότι δεν θα το ζήσεις ποτέ αυτό...
Σαν ένα παιδί που του πρόδωσαν όσα του είχαν υποσχεθεί.
Όχι, αλήθεια!
Τι, δεν με πιστεύετε;!...
Μα κοίτα τι απλό που είναι.
Ο κομμουνισμός θα έχει μια πολύ σημαντική διαφορά με το σύστημα που ξέρουμε σήμερα. Θα είναι όλα τσάμπα!
Θα έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε και κανείς δεν θα θέλει κάτι που έχει ο δίπλα κι αυτός δεν θα μπορεί να το έχει.
Κανείς δεν θα χρειάζεται να αποθηκεύσει δεύτερο ψωμί για αύριο με την ανησυχεία ότι μπορεί να μην έχει.
Θα ξυπνάς το πρωί και θα πηγαίνεις στο φούρνο όπου θα παίρνεις το ψωμί που σου αρέσει.
Θα δουλεύουμε όλοι πολύ λιγότερες ώρες. Θα παράγουμε όσα χρειαζόμαστε χωρίς να αναλωνόμαστε στην υπερπαραγωγή που υπάρχει σήμερα. Παράλληλα θα αξιοποιούμε στο μέγιστο την τεχνολογία.
Θα διαμορφωθεί μια τελείως διαφορετική κουλτούρα.
Πλέον για το μάζεμα των σκουοπιδιών δεν θα είναι καταναγκασμένος για μια ζωή ένας άνθρωπος. Θα είναι μια κοινωνική υποχρέωση που θα αναλαμβάνει μια φορά στο τόσο ο καθένας.
Τα πάντα θα είναι αποτέλεσμα της σκέψης ότι είμαστε όλοι μέλη της κοινωνίας. Έτσι μοιραζόμαστε τις αγκαρίες και τα οφέλη. Θα συνεργαζόμαστε.
Θα προσφέρουμε τα πάντα δωρεάν σε όποιον τα χρειάζεται. Έτσι σε κάθε στιγμή για έναν άνθρωπο θα δουλεύουν όχι πολλοί, αλλά όλοι οι άνθρωποι! Κι αυτό θα γίνεται για όλους τους ανθρώπους!
Τα κτήρια και οι πόλεις δεν θα έχουν τη σημερινή άσχημη όψη. Επειδή το κόστος δεν θα έχει πια έννοια, κάθε κτήριο, κάθε πόλη, κάθε παγκάκι θα χτίζεται με τα καλύτερα υλικά, με κέφι και μεράκι.
Επειδή δεν θα περνάμε όλη μας τη ζωή δουλεύοντας θα έχουμε χρόνο για τον εαυτό μας. Θα έχουμε πολύ περισσότερη διάθεση για ζωή, για δημιουργία! Η φαντασία και η τέχνη θα μπορούν να εκφραστούν ελέυθερα!
Ταξίδια, διάβασμα, σκέψη, ταινίες, συζητήσεις, προσωπικές σχέσεις...
Έτσι, με φαντασία και δημιουργηκότητα οι πόλεις θα έχουν όψη καλιτεχνική. Δεν θα είναι μηχανιστηκά συγκροτήματα, μα έργα τέχνης.
Μεγάλοι δρόμοι και χαμηλά κτήρια. Που, εκτός από όμορφα, σε συνδυασμό με τα πάρκα και τα δάση που θα υπάρχουν παντού θα προσφέρουν καθαρό αέρα και δροσιά.
Μιας και είπα δάση. Πριν λίγα χρόνια είχαμε αρκετές δεκάδες νεκρούς από τις πυρκαγιές που καίγαν το πανελλήνιο... Πόσο εύκολα θα μπορούσαν να είχαν σωθεί όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι... Και όλοι οι προηγούμενοι. Και οι επόμενοι.
Πέρα από τα λεφτά που δίνονται σε πολεμικό εξοπλισμό και που θα μπορούσαν να πάνε στη πυρόσβεση. Απλά αν σκεφτεί κανείς όλα τα πολεμικά αεροπλάνα ξαφνικά πυροσβεστικά...
Εξάλου στον κομμουνισμό δεν θα υπάρχουν πόλεμοι.
Πόλεμος είναι η επέκταση αγορών, η προστασία συμφερόντων, το κέρδος. Μα όλα αυτά δεν θα έχουν νόημα σε μια τέτοια κοινωνία.
Η επιστήμη θα απελευθερωθεί από τα επιχειρηματικά της καθήκοντα. Ξαφνικά θα καλπάζει προς όπου θέλει, και καμία γνώση δεν θα μένει πλέον στα συρτάρια ενός γραφείου, στις καταχωρήσεις ενός, μα στα μάτια όλων.
Όσο το σκέφτομαι τόσο καταλαβαίνω ότι το κυριότερο, το πιο όμορφο και πιο δημιουργικό απ' όλα σε μια τέτοια πραγματικότητα είναι η συνεργασία όλων των ανθρώπων, χωρίς συμφέροντα, για την επίτευξη του καλύτερου δυνατού αποτελέσματος.
Για το καλύτερο δυνατό εκπαιδευτικό σύστημα, για τον πιο σωστό τρόπο να γίνει ένα έργο. Για το ο,τιδήποτε. Η ιδέα ότι είμαστε όλοι μαζί, και κανένας δεν έχει να εποφεληθεί από την αποτυχία του διπλανού.
Αυτή είναι δηλαδή η ιδανική κοινωνία, για τους ελεύθερους ανθρώπους. Κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν αυτό που πραγματικά είναι.
Ας σκεφτούμε αφαιρετικά, τη Γη πριν τον άνθρωπο. Και τώρα ας βάλουμε πάνω τον άνθρωπο, απαλαγμένο από το σύγχρονο “πολιτισμό”. Και ας τον εξοπλίσουμε τώρα με όλη την επιστημονική γνώση. Ακόμα ας τον εφοδιάσουμε με όσα αρχικά τον ξεχώρισαν απ' τα ζώα.
Μια ιδανική κοινωνία για ελεύθερους ανθρώπους...
Και τι απογοήτευση όταν συνειδητοποιείς ότι δεν θα το ζήσεις ποτέ αυτό...
Σαν ένα παιδί που του πρόδωσαν όσα του είχαν υποσχεθεί.
