ΣΕΜΦΕ forum

Άλλος ένας χρόνος θα φύγει σε λίγες μέρες, και θα μας αφήσει όλους μεγαλύτερους, σοφότερους ίσως, άλλους ευχαριστημένους, άλλους δυσαρεστημένους.

Στις Αγγλοσαξωνικές κοινωνίες υπάρχει το έθιμο των New Year's Resolutions. Ο καθένας γράφει σε ένα χαρτάκι σκοπούς και επιδιώξεις για τη χρονιά που έρχεται, κυρίως με γνώμονα αλλαγές πράξεων, παραλείψεων και συμπεριφορών εν γένει της χρονιάς που φεύγει.

wikipedia έγραψε:A New Year's resolution is a commitment that an individual makes to a project or a habit, often a lifestyle change that is generally interpreted as advantageous. The name comes from the fact that these commitments normally go into effect on New Year's Day and remain until the set goal has been achieved, although many resolutions go unachieved and are often broken fairly shortly after they are set.

Πώς ήταν για τον καθένα από εσάς το 2006; Πετύχατε αυτά που θέλατε; Είστε ευτυχισμένοι; Είστε τουλάχιστον καλύτερα από ότι το 2005;

Τι θέλετε από το νέο χρόνο; Τι θα αλλάξετε επιτέλους επάνω σας για να είστε πιο ικανοποιημένοι από τον εαυτό σας και τις σχέσεις σας με τους άλλους ανθρώπους;



Μπείτε στο κλίμα των εορτών! Κάντε το δικό σας flashback και βάλτε τα δικά σας προσωπικά στοιχήματα, άσχετα αν δε θα σταθείτε στο ύψος τους... η πρώτη κίνηση είναι το παν!

Ενδιαφέρουσα η πάσα του Santa Bell ή Jingle Klaus (κατά forum el_greco)... Η πρωτοχρονιά (παρ'ό,τι συμβατική) είναι η δεύτερη μεγάλης κλίμακας και έντασης αφορμή αυτοκριτικής μετά την επέτειο των γενεθλίων.

Δεν είναι ούτε πρέπον ούτε ωφέλιμο να μπω σε κατάσταση στεγνής μιζέριας ή γκρίνιας (όπως δηλ. επιτάσσει η ετεροδιαμορφούμενη ψυχοσύνθεσή μου). Ένα μικρό σχολιάκι, όμως, θα το κάνω (που λέει κι ο πανούσης): Σε κάποια από τις πολλές πρόσφορες περιστάσεις βρέθηκα σε εκστατική και προφητική μέθη (προφανώς όχι των διαστάσεων Πυθείας ή Αποστόλων) και μου φανερώθηκε ο χρόνος "άφιξης" της πολυπόθητης ευτυχίας... μετά το απότομο ξενέρωμα το μόνο που θυμάμαι είναι πως το έτος ήταν 6ψήφιος αριθμός

Κατά τα πλέον πρόσφατα των 23 χρόνων που ζω, διαπιστώνω πως κάθε φαινομενικό βήμα προς την ανωριμότητα συνίσταται στην βαθύτερη και ειλικρινέστερη επιβεβαίωση της πραγματικής μου ανωριμότητας. Η ξεχωριστή και ταυτόχρονα διδακτική (υποτίθεται) εμπειρία του σφάλλειν με βρήκε και αυτόν τον χρόνο αγκαλιά με το (όχι και τόσο) προσωπικό μου Ευαγγέλιο με τίτλο "γηράσκω ουχί διδασκόμενος".

Είναι σχεδόν φυσική ανάγκη κανείς να υποπτίπτει σε ίδιας φύσης λάθη μέχρι να φτάσει λίγο πριν το σημείο στο οποίο θα κουραστεί να γελάει που την πάτησε για άλλη μια φορά με ομοίως αφελή ή βλακώδη τρόπο.

Διαπίστωσα, επίσης, ότι η αίσθηση της προδοσίας είναι απλώς ο (θερμοκέφαλα ίσως) συναισθηματικός τρόπος για να δικαιολογήσεις την αστοχία σου στην εκτίμηση και την αντίληψη της πασιφανούς πραγματικότητας. Την επόμενη φορά που θα πω "δε γαμιέται" θα φροντίσω να είμαι πιο προσεκτικός, γιατί τελικά είναι πολύ εύκολο να κλείνεις τα μάτια σου μπροστά σε εγκλήματα τα οποία κακώς θεώρησες πταίσματα. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν. Δεν γίνονται κακοί ή καλοί. Το μόνο που αλλάζει είναι το αν θα ανοίγεις ή θα κλείνεις τα μάτια και το στόμα... Και έχουν την κακή συνήθεια να ανοιγοκλείνουν ταυτόχονα. Ελπίζω την επόμενη φορά που θα πέσω από τα σύννεφα να μην προσπαθήσω να κοροϊδέψω τον εαυτό μου ότι θα'ναι η τελευταία. Γιατί δεν θα είναι...

Εύχομαι το 2007 να είναι σύντομο, το 2008 συντομότερο, κ.ο.κ., μπας και προλάβω αυτό το αλλόκοτο 6ψήφιο, μπας και προλάβω να δω τι είναι άραγε αυτή η ευτυχία. Ίσως να είναι όντως ο ήχος ενός μπουζουκιού που σιγοκλαίει, σε μια μοναχική βόλτα ένα καλοκαιρινό σούρουπο, σε ένα γαλήνιο τοπίο... ίσως, πάλι να είναι μια μεγάλη κουταλιά Merenda, που πάει κατ' ευθείαν στην ψυχή (όπως συνηθίζει να λεέι μια ψυχή).

Αν, τελικά, έμαθα κάτι όλα αυτά τα χρόνια, συμπερλαμβανομένου και του παρερχόμενου 2006, είναι μια ειλικρινής απόκριση (αλλά όχι απάντηση) σε όλα αυτά, αλλά και πολλά περισσότερα ερωτήματα: "ξέρω γω;"