Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις! Θεωρώ ότι τα περισσότερα από τα παραπάνω (και πολλά άλλα) συνδέονται με μικροαστικές αντιλήψεις, κόμπλεξ αποδοχής και τηλεοπτική πλύση εγκεφάλου. Να βάλω, λοιπόν, και εγώ κάποια στοιχεία.
nouvelle vague έγραψε:Πως ανεχεστε να πηγαινετε σε ενα μερος που το ντυσιμο σας αποτελει αντικειμενο λογοκρισιας και λογω αυτου μπορει ενας γοριλας να σας απαγορευσει την εισοδο;
Ο συγκεκριμένος γορίλας πλέον αποτελεί θεσμό ανάμεσα στους κλαμπάκηδες. Είτε είναι κάποιος μεγαλόσωμος που δέρνει, είτε κάποιος ομορφούλης που τον παίρνει, η κοινότητα των κλαμπερς τον αντιμετωπίζει με κάποιο σεβασμό, είτε το παραδέχονται είτε όχι. Είναι ο κλειδοκράτορας, εκείνος που φυλάει τις πύλες του κλαμπ, και ξεχωρίζει ποιοι θα γίνουν αποδεκτοί και ποιοι όχι.
Αυτό το φιλτράρισμα δίνει την αίσθηση σε όσους μπαίνουν μέσα ότι εν τέλει έχουν κάτι παραπάνω από εκείνους που δεν θα τα καταφέρουν. Η έκφραση "ήρθε ένας βλάκας με σπορτέξ και φυσικά έφαγε πόρτα" δίνει άλλον αέρα σε εκείνον που δεν έφαγε. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, μάλιστα, που ζουν και αναπνέουν για να μιλάνε για "dress code" και φυσικά για να επιζητούν την ύπαρξη και επιβολή του σε αυτούς τους "ναούς της διασκέδασης". Βασιλιάδες ανάμεσα στους αναξιοπαθούντες είναι εκείνοι που "ξέρουν τον πορτιέρη", οπότε για τα πρώτα 10 λεπτά (δηλ. μέχρι να μπουν στο κλαμπ) έχουν εξασφαλισμένες 1-2 γκόμενες.
Κατά τη γνώμη μου, η "πόρτα" (θα έπρεπε να) έχει άλλη λειτουργικότητα:
1. Αν το μαγαζί είναι γεμάτο, κάποιος θα πρέπει να αποτρέπει τους υποψήφιους κλάμπερς από στριμωξίδι μέχρι λιποθυμίας, το οποίο θα μετατρέψει την ενδεχόμενη διασκέδαση σε δοκιμασία του survivor όχι μόνο για εκείνους, αλλά και για όσους είναι ήδη μέσα. Άλλωστε λίγα από αυτά τα μέρη διαθέτουν κλιματισμό.
2. Αν προκύψει οποιαδήποτε αψιμαχία ή καβγάς μέσα στο μαγαζί, θα πρέπει να υπάρχει ο πορτιέρης (αυτή τη φορά ως φουσκωτός) για να τους πετάξει έξω και να μην κλιμακωθεί η φασαρία.
3. Κάποιος πρέπει να τρομάζει με την όψη του τα 13χρονα που σκοπεύουν να μπεκρουλιάσουν χωρίς τον κηδεμόνα τους
nouvelle vague έγραψε:Δε νιωθετε οτι σας κορο'ι'δευουν οταν σας ζητουν να πληρωσετε εξωφρενικα αντιτιμα για εισοδο-οσες φορες υπαρχει-και για ποτα που κανονικα κοστιζουν το 1/10;
Αν το καλοσκεφτείς, παντού πληρώνουμε πολύ περισσότερα χρήματα σε σχέση με την πραγματική αξία εκείνου που "αγοράζουμε". Όπως έχουμε ξανασχολιάσει, κατά κανόνα δεν πληρώνεις καν δεκαπλάσια τιμή για ένα ποτό. Πληρώνεις παραπάνω για ένα νοθευμένο ποτό.
Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στα club. Συμβαίνει και στα μπουζούκια, και σε όλα εκείνα τα μέρη που αποτελούν πόλους έλξης τεράστιων μαζών καταπιεσμένων νεοελλήνων που θέλουν να διασκεδάσουν δείχνοντας πόσα λεφτά έχουν για πέταμα.
Ας μην γελιόμαστε. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πουλάνε ουσιαστικά αέρα και πλουτίζουν. Σκεφτείτε μάλιστα (σε συνδυασμό με το παραπάνω) ότι συχνά πηγαίνεις να σκάσεις το 20αρικο για την είσοδο στο κωλομάγαζο και ο πορτιέρης δε σ' αφήνει γιατί δε φοράς καλό πουκάμισο. Και είναι σε μεγάλο βαθμό αυτό που τραβάει τον κόσμο-το "απαγορευμένο". Δεν ξέρω πόσο ανάποδα μπορεί να λειτουργήσει η ψυχολογία ορισμένων, ώστε να αναγάγουν σε στόχο ζωής το "εγώ θα πηγαίνω με ακριβά ρούχα στο κλαμπ και θα σκάω το 20αρικο μου χωρίς φόβο για πόρτα".
Οι πιο πορωμένοι έχουν σκεφτεί ή έχουν προσπαθήσει κάποια στιγμή στη ζωή τους να ανοίξουν δικό τους μαγαζί (κλαμπ, καφετέρια) ή να μπουν σε οποιαδήποτε θέση στο κύκλωμα (π.χ. να το παίζουν PR).
Είναι, όμως, να απορεί κανείς, αν αναλογιστεί ότι τελικά υπάρχουν 40-70 κλαμπ σε μια πόλη 5 εκατομμυρίων ανθρώπων που πλουτίζουν στιβάζοντας ορδές κοιμισμένων τον έναν πάνω στον άλλον, και τα υπόλοιπα είτε μαραζώνουν και κλείνουν είτε παραμένουν ως βιτρίνες για ξέπλυμα χρήματος. Σούπερ μάρκετ και η διασκέδαση, συνάδελφοι. Γιατί αν δεν το δείξει η τηλεόραση, το ραδιόφωνο ή το τάδε περιοδικό που εξηγεί στην νεολαία τι είναι φυσιολογικό να κάνει και τι όχι, τότε δεν υπάρχει.
Ελαφρυντικό σε όλα αυτά είναι το χαράτσι που πρέπει να πληρώνουν όλοι αυτοί οι "επιχειρηματίες" για προστασία είτε στην Ελληνική Αστυνομία είτε στους ιδιώτες μπαμπούλες, που κατά κανόνα προστατεύουν τα μαγαζιά... από τους εαυτούς τους.
nouvelle vague έγραψε:Δε σας ενοχλει η δυνατη μουσικη-σε σημειο που και να φωναζεις στο αυτι του διπλανου σου, εκεινος να μη σε ακουει;Οταν βγαινεις με μια παρεα πως διασκεδαζεις αν δεν μπορεις να μιλησεις;
Ούτε αυτό φαντάζει πλέον ιδιαίτερα παράλογο. Θα σου πω μερικά παραδείγματα:
1. Πόσες γυναίκες φοράνε ρούχα, παπούτσια, μακιγιάζ, κτλ. τα οποία τις κάνουν να υποφέρουν; Γιατί να το κάνει κανείς αυτό; Γιατί έτσι τραβάς την προσοχή ή εντάσσεσαι με επιτυχία σε ένα σύνολο που απαιτεί να είσαι έτσι. Ίσως η αναλογία είναι λίγο τραβηγμένη, αλλά όχι τελείως άστοχη.
2. Ποιος σου είπε ότι στο κλαμπ πας για να μιλήσεις ή για να ανταλλάξεις απόψεις; Τα βασικά όργανα είναι τα μάτια και τα χέρια. Βλέπεις και κάνεις χειρονομίες. Όπως και να'χει, ό,τι έχεις να πεις θα πρέπει να περιορίζεται σε σχόλια για την τάδε γκόμενα ή την μουσική που τα αυτιά σου είναι ακόμα σε θέση να προσλαμβάνουν. Και αυτά τα σχόλια μπορούν μια χαρά να γίνουν με παντομίμα.
3. Το ζήτημα της μουσικής έχει αρχίσει να γίνεται ενοχλητικό ακόμα και στις καφετέριες. Δεν ξέρω αν σου έχει τύχει μετά από καφετέρια να αισθάνεσαι σαν προπονητής σε γήπεδο ποδοσφαίρου. Μετά από τόση φωνή μέσα σε μιάμιση-δυο ώρες που θα κάτσεις εκεί μέσα, ίσα για να περάσεις δυο μηνύματα, δεν έχεις ανάκαρο να ξαναμιλήσεις για πολλές ώρες.
Δεν είναι τυχαίο πως στις καφετέριες αυτές (και στα κλαμπ, μην ξεφεύγουμε) ο περισσότερος κόσμος είτε θα έχει χυθεί σε κάποιον καναπέ και θα προσπερνά τις εικόνες που τον βομβαρδίζουν ως αφασικός, είτε θα στέλνει sms με το κινητό (στην καλύτερη περίπτωση στον ακριβώς διπλανό του, για να του πει κάτι που δεν θα ακουστεί προφορικά).
nouvelle vague έγραψε:Εκτος απο αυτους γουσταρουν να χορευουν-οι υπολοιποι χορευουν μπας και ριξουν κανα γκομενακι-οι υπολοιποι γιατι ειστε εκει μεσα;
Δεν υπάρχει λόγος. Αργά ή γρήγορα θα το καταλάβουν και θα σταματήσουν να πηγαίνουν
nouvelle vague έγραψε:Περα απο τα παραπανω που ειναι πιστευω αρκετα αντικειμενικα θα ηθελα να προσθεσω οτι προσωπικα σιχαινομαι τον κοσμο μεσα στα κλαπ.Ειναι ολοι ιδιοι, εντελως σφιγμενοι, χαιρετουν γνωστους που αντιπαθουν η τους ειναι αδιαφοροι, κοιτουν τσιτωμενοι και αγχωμενοι γυρω τους μπας και κοζαρουν κανα κοριτσακι το οποιο καθεται σα να εχει καταπιει μπαστουνι, μετραει ποσοι το εχουν κοιταξει και κατα πασα πιθανοτητα θα γυρισει αγαμητο σπιτι του, οπως και οι περισσοτεροι γαμπροι το βραδυ εκεινο..
Παραστατικότατος. Όπως προσπάθησα να εξηγήσω και παραπάνω, δεν είναι μια απλή κοινωνική περίσταση. Είναι κοινωνική συμπεριφορά, με όλες τις λεπτομέρειές τους. Υπάρχει συγκεκριμένη νοοτροπία, κριτήρια αποδοχής και απόρριψης, κώδικας συνεννόησης και φυσικά περιορισμένη γκάμα ενδεχόμενων εκβάσεων στο τέλος της νύχτας:
1. Θα έχεις βαρέσει ενέσεις από το ξενέρωμα
2. Θα έχεις πέσει λιπόθυμος από την κούραση και τον χορό
3. Θα πηδιέσαι σε κάποιοι αμάξι με το καινούριο γκομενά
nouvelle vague έγραψε:Επισης η μουσικη εκτος απο υπερβολικα δυνατη ειναι απο αδιαφορη ως αθλια.
Παρά τα παραπάνω, όμως (τα οποία είναι για εσωτερική, δική μας κατανάλωση), ειδικά στο θέμα "μουσική", περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Το οποίο, βέβαια, μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα υπόλοιπα. Για σκέψου το... Κάποιοι γουστάρουν να φτιάχνουν τα αμάξια τους, να τα στολίζουν με κιτς νέον και να πειράζουν τα πάντα τόσο που να μην μπορούν να ακούσουν ούτε τη σκέψη τους από το θόρυβο που βγάζει το διαβολομηχάνημα. Κάποιοι άλλοι τσακώνονται σαν nerd-κότες σχετικά με το ποιος έχει το καλύτερο pc ή laptop, ποιος τρέχει το καλύτερο λογισμικό και τρέχουν σε έναν μόνιμο αγώνα δρόμου για να αποδείξουν κάτι σε κάποιους άλλους.
Υπάρχουν ακόμα και άνθρωποι που έχουν κάνει την επιστήμη ζωή τους μόνο και μόνο για να έχουν κάτι να σκέφτονται όταν θα αισθάνονται μόνοι, και η απόρριψη που προκάλεσαν από ένα σύνολο θα αντισταθμίζεται από την "αναγνώριση" από 2-3 επίσης περιθωριοποιημένους που θα τους αναγνωρίζουν ως ίσους.
Με λίγα λόγια, μέσα σε ένα κλαμπ, αναλόγως με το σκαρί σου και την πλύση εγκεφάλου που έχεις επιτρέψει να σου γίνει από τα τρέντυ φιλαράκια σου και το MAD, στην τρίτη, τέταρτη φορά θα καταλάβεις αν είναι για σένα ή όχι. Και τότε απλώς θα αποφασίσεις αν θα ξαναπάς ή όχι.
Αν, τώρα, πρέπει να βρεθείς εκεί για κάποια περίσταση-υποχρέωση που σχετίζεται π.χ. με φίλο σου (μην είματε τελείως εγωιστές, αγάπα τους με τα ελαττώματά τους), βάλε από μια βραστή πατάτα κάτω από τις μασχάλες σου και κάνε υπομονή.
Ή ακόμα καλύτερα πάρε το ποτάκι σου και άραξε στις τουαλέτες: Έχει συνήθως καναπέ στον οποίο δεν κάθεται κανείς, μια εργαζόμενη (η καθαρίστρια) θα βρει άνθρωπο να πει μια κουβέντα όλη τη νύχτα, η μουσική είναι αισθητά πιο χαμηλή και φυσικά... όλες οι γκόμενες αργά ή γρήγορα θα παρελάσουν από μπροστά σου
Υ.Γ.1: Από τα πιο εύστοχα κομμάτια για το ύφος που συζητάμε, είναι το
"Πουτάνα γκλαμουριά" των Active Member. Διάβασε τους στίχους και θα καταλάβεις
Υ.Γ.2: Συγγνώμη για το πολύ μπλα μπλα, αλλά είχα καιρό να γράψω... άλλωστε πως αλλιώς θα έκανα ποδαρικό;
Υ.Γ.3: Για να μην παρεξηγηθούμε, θεωρώ ότι η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ στα μπουζούκια και στα ελληνάδικα. Γι' αυτό θα συνταχθώ με τους προλαλήσαντες: Καμιά ταβέρνα με μπουζουκάκι, σπίτι ή κανένα συνοικιακό μπαρ για καμιά ώρα.
:ROFL2: :ROFL2: :ROFL2: 
:thumbup: :thumbup: 
