Τι είναι το Κοινωνικό Αγαθό;
Δημοσιεύτηκε: Τρί Ιαν 04, 2011 11:41 pm
Πηγή: Στο μεταξύ, σύμφωνα με πληροφορίες, το υπουργείο Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων ενδέχεται να προτείνει προς έγκριση από την αρμόδια επιτροπή, δύο ειδών εισιτήρια.
Το ένα θα κοστίζει 1,20 ευρώ και θα ισχύσει για μία μόνο διαδρομή και το άλλο θα κοστίζει 1,40 ευρώ και θα ισχύει για όλα τα μέσα και για χρονική διάρκεια μιάμισης ώρας.
Με αφορμή το παραπάνω, ήθελα να θέσω μεταξύ άλλων το θέμα του κατά πόσο τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι και πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό. Κατ' αρχάς, όποιος έχει κυκλοφορήσει αρκετά, μάλλον πρέπει να συμφωνεί στο ότι το να κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι, καθένας στο αυτοκίνητό του, παραλύει σχεδόν την κυκλοφορία, και κάνει τους δρόμους υπαίθριους θαλάμους αερίων. Κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο μέρες απεργιών των Μ.Μ.Μ., όπου όσοι πρέπει να κάνουν αποστάσεις καταφεύγουν σε αυτοκίνητο. Ακόμα πιο σημαντικό κατ' εμέ, το ότι με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μετακινείται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, που δεν έχει οικονομική δυνατότητα να κατέχει ή να χρησιμοποιεί συχνά αυτοκίνητο. Ακόμα περισσότερο με τα έξοδα που έχει και ανεβαίνουν συνεχώς, και το μισθό που δεν έχει και κατεβαίνει συνεχώς.
Και μέσα σε αυτήν την κατάσταση έρχεται ο κάθε αξιωματούχος (Υπουργός, Τροϊκανός, βασιλικός αξιωματούχος, Γκαουλάιτερ ή ό,τι άλλο) και υποστηρίζει πως με στόχο το "νοικοκύρεμα του Δημοσίου", πρέπει ένα προς ένα, όλα τα κοινωνικά αγαθά να μετατραπούν σε επιχειρήσεις, που όχι μόνο η καθεμία τους να είναι συνεχώς κερδοφόρα, αλλά και να την έχουν ιδιώτες, και από ιδιώτες να διοικείται και με γνώμονα το κέρδος να διοικείται.
Πέρα από τα όποια θεωρητικά σχήματα μπορούν να αντιπαρατεθούν εδώ, πράγμα που σαφώς και έχει μεγάλη σημασία, υπάρχει και τι νιώθει ο καθένας στο πετσί του. Προσωπικά, μερικά παραδείγματα είναι το τι μου κοστίζει κάθε μήνα ο ΟΤΕ και το ρεύμα, χωρίς να κάνω καμμία κατάχρηση, αλλά που ιδιωτικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς, σε αντιπαραβολή με το νερό, όπου με ένα δεκάρικο και κάτι το δίμηνο καλύπτω πλήρως τις ανάγκες μου. Το τι ποσά χρημάτων θα είχα σκάσει τόσα χρόνια για σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία αν δεν ήταν δωρεάν, πράγμα που προσπάθησαν να καταργήσουν τώρα στις διακοπές μέσα, και μαζί το σε τι άθλια κατάσταση είναι να κέντρα αποτοξίνωσης και τα συσσίτια για τους αστέγους. Τα καλά ιατρικά team στα δημόσια νοσοκομεία σε αντιπαραβολή με το πώς όταν δεν υπάρχει εγγυημένη δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους κάθε φορέας υγείας από τα ιδιωτικά νοσοκομεία μέχρι τις ασφαλιστικές και τις φαρμακευτικές εταιρείες ξεσαλλώνει σε ανατριχιαστικό βαθμό (βλ. "Sicko" του Michael Moore)
Δεν το λέω για να καταλήξω στο ότι η όποια κρατική παροχή είναι καταπληκτική και θεάρεστη επειδή είναι κρατική (άσε που δεν υπάρχει Θεός, αλλά αυτό (δεν) είναι άλλου παπά ευαγγέλιο). Όλα αυτά τα πράγματα και πολλά άλλα όμως υπήρχαν ως κρατικές παροχές με μια λογική ότι αποτελούν κοινωνικά αγαθά, και ότι υποχρέωση του κράτους είναι να τα παρέχει στο "σύνολο" (σύνολο για όλους εμάς αλλά σε όσους χρειάζεται για να ενσωματωθεί ο κόσμος και να μην κινδυνεύει το καθεστώς για το κεφάλαιο πρωτίστως και το κράτος ως μηχανισμό προστασίας αυτού). Υπήρχε όμως και απαίτηση να καλύπτονται μια σειρά πράγματα όπως η υγεία, η παιδεία και πολλά άλλα από τη λογική του κοινωνικού αγαθού.
Σήμερα που βλέπουμε όλα αυτά να περνάνε απροκάλυπτα στην επιχειρηματική σφαίρα και να υποτάσσονται στη λογική του αυγατίσματος των κερδών στις πλάτες μας, και βλέπουμε και τα αποτελέσματα όσο προχωρά η διαδικασία εδώ ή και σε χώρες του εξωτερικού που έχει ήδη προχωρήσει, τι κάνουμε;
Γιατί στο διάολο ακούμε από την ίδια την κυβέρνηση ότι σκοπεύει να συνεχίσει να νομοθετεί αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος, αδιαφορώντας δηλαδή για την όποια αντίθεση έχουν τα εκατομμύρια ανθρώπων στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι κυβερνά και δεν έχουμε αρχίσει ακόμα τους προειδοποιητικούς εξευτελισμούς (αν όχι προειδοποιητικές εκτελέσεις) πολιτικών και οικονομικών προσώπων;
Και για όσους πάνε να το θεωρήσουν αυτό ακραίο, θα θυμίσω τον εξής "ιστορικό διάλογο", όπου στο πρώτο κομμάτι μπορεί κανείς να αναγνωρίσει ατόφια την πολιτική άποψη της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας για το πώς διοικείται η κοινωνία:
Λουδοβίκος 14ος
- L 'État, c'est moi.
Λαός κατά τη Γαλλική επανάσταση
Το ένα θα κοστίζει 1,20 ευρώ και θα ισχύσει για μία μόνο διαδρομή και το άλλο θα κοστίζει 1,40 ευρώ και θα ισχύει για όλα τα μέσα και για χρονική διάρκεια μιάμισης ώρας.
Με αφορμή το παραπάνω, ήθελα να θέσω μεταξύ άλλων το θέμα του κατά πόσο τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είναι και πρέπει να είναι κοινωνικό αγαθό. Κατ' αρχάς, όποιος έχει κυκλοφορήσει αρκετά, μάλλον πρέπει να συμφωνεί στο ότι το να κυκλοφορούν πολλοί άνθρωποι, καθένας στο αυτοκίνητό του, παραλύει σχεδόν την κυκλοφορία, και κάνει τους δρόμους υπαίθριους θαλάμους αερίων. Κι αυτό φαίνεται ακόμα περισσότερο μέρες απεργιών των Μ.Μ.Μ., όπου όσοι πρέπει να κάνουν αποστάσεις καταφεύγουν σε αυτοκίνητο. Ακόμα πιο σημαντικό κατ' εμέ, το ότι με Μέσα Μαζικής Μεταφοράς μετακινείται το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, που δεν έχει οικονομική δυνατότητα να κατέχει ή να χρησιμοποιεί συχνά αυτοκίνητο. Ακόμα περισσότερο με τα έξοδα που έχει και ανεβαίνουν συνεχώς, και το μισθό που δεν έχει και κατεβαίνει συνεχώς.
Και μέσα σε αυτήν την κατάσταση έρχεται ο κάθε αξιωματούχος (Υπουργός, Τροϊκανός, βασιλικός αξιωματούχος, Γκαουλάιτερ ή ό,τι άλλο) και υποστηρίζει πως με στόχο το "νοικοκύρεμα του Δημοσίου", πρέπει ένα προς ένα, όλα τα κοινωνικά αγαθά να μετατραπούν σε επιχειρήσεις, που όχι μόνο η καθεμία τους να είναι συνεχώς κερδοφόρα, αλλά και να την έχουν ιδιώτες, και από ιδιώτες να διοικείται και με γνώμονα το κέρδος να διοικείται.
Πέρα από τα όποια θεωρητικά σχήματα μπορούν να αντιπαρατεθούν εδώ, πράγμα που σαφώς και έχει μεγάλη σημασία, υπάρχει και τι νιώθει ο καθένας στο πετσί του. Προσωπικά, μερικά παραδείγματα είναι το τι μου κοστίζει κάθε μήνα ο ΟΤΕ και το ρεύμα, χωρίς να κάνω καμμία κατάχρηση, αλλά που ιδιωτικοποιούνται με ταχύτατους ρυθμούς, σε αντιπαραβολή με το νερό, όπου με ένα δεκάρικο και κάτι το δίμηνο καλύπτω πλήρως τις ανάγκες μου. Το τι ποσά χρημάτων θα είχα σκάσει τόσα χρόνια για σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία αν δεν ήταν δωρεάν, πράγμα που προσπάθησαν να καταργήσουν τώρα στις διακοπές μέσα, και μαζί το σε τι άθλια κατάσταση είναι να κέντρα αποτοξίνωσης και τα συσσίτια για τους αστέγους. Τα καλά ιατρικά team στα δημόσια νοσοκομεία σε αντιπαραβολή με το πώς όταν δεν υπάρχει εγγυημένη δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους κάθε φορέας υγείας από τα ιδιωτικά νοσοκομεία μέχρι τις ασφαλιστικές και τις φαρμακευτικές εταιρείες ξεσαλλώνει σε ανατριχιαστικό βαθμό (βλ. "Sicko" του Michael Moore)
Δεν το λέω για να καταλήξω στο ότι η όποια κρατική παροχή είναι καταπληκτική και θεάρεστη επειδή είναι κρατική (άσε που δεν υπάρχει Θεός, αλλά αυτό (δεν) είναι άλλου παπά ευαγγέλιο). Όλα αυτά τα πράγματα και πολλά άλλα όμως υπήρχαν ως κρατικές παροχές με μια λογική ότι αποτελούν κοινωνικά αγαθά, και ότι υποχρέωση του κράτους είναι να τα παρέχει στο "σύνολο" (σύνολο για όλους εμάς αλλά σε όσους χρειάζεται για να ενσωματωθεί ο κόσμος και να μην κινδυνεύει το καθεστώς για το κεφάλαιο πρωτίστως και το κράτος ως μηχανισμό προστασίας αυτού). Υπήρχε όμως και απαίτηση να καλύπτονται μια σειρά πράγματα όπως η υγεία, η παιδεία και πολλά άλλα από τη λογική του κοινωνικού αγαθού.
Σήμερα που βλέπουμε όλα αυτά να περνάνε απροκάλυπτα στην επιχειρηματική σφαίρα και να υποτάσσονται στη λογική του αυγατίσματος των κερδών στις πλάτες μας, και βλέπουμε και τα αποτελέσματα όσο προχωρά η διαδικασία εδώ ή και σε χώρες του εξωτερικού που έχει ήδη προχωρήσει, τι κάνουμε;
Γιατί στο διάολο ακούμε από την ίδια την κυβέρνηση ότι σκοπεύει να συνεχίσει να νομοθετεί αδιαφορώντας για το πολιτικό κόστος, αδιαφορώντας δηλαδή για την όποια αντίθεση έχουν τα εκατομμύρια ανθρώπων στο όνομα των οποίων υποτίθεται ότι κυβερνά και δεν έχουμε αρχίσει ακόμα τους προειδοποιητικούς εξευτελισμούς (αν όχι προειδοποιητικές εκτελέσεις) πολιτικών και οικονομικών προσώπων;
Και για όσους πάνε να το θεωρήσουν αυτό ακραίο, θα θυμίσω τον εξής "ιστορικό διάλογο", όπου στο πρώτο κομμάτι μπορεί κανείς να αναγνωρίσει ατόφια την πολιτική άποψη της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας για το πώς διοικείται η κοινωνία:
Λουδοβίκος 14ος
- L 'État, c'est moi.
Λαός κατά τη Γαλλική επανάσταση
Εδώ καλά καλά δεν έχουμε να δώσουμε στην ήδη υπάρχουσα κατάσταση, και μας ξετινάζουν από παντού στις αυξήσεις!! Κ εσύ το φιλοσοφείς; 