Φάκελοι, κουρτίνες, βαλίτσες και λεφτά. Πολλά λεφτά...
Δημοσιεύτηκε: Δευ Ιαν 22, 2007 5:37 pm
Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά η Ελληνική τηλεόραση έχει γεμίσει τηλεπαιχνίδια τύχης που μοιράζουν αφειδώς (?) δεκάδες χιλιάδες ευρώ, "πλούσια δώρα", κτλ., ταυτόχρονα με θέαμα και συγκινήσεις. Το βασικό, όμως, κοινό χαρακτηριστικό των παιχνιδιών αυτών είναι η διαπραγμάτευση, το παζάρι αν θέλετε, με εκείνον που έχει τα χρήματα, μέσω του παρουσιαστή, ώστε τελικά μοιάζουν όλα τους να είναι ρέπλικες των υπολοίπων και αντίστροφα. Σταθερό υπόστρωμα οι ωραίες, ημίγυμνες γκόμενες που παίζουν συνήθως το ρόλο αγγελιαφόρου ή χρηματαποστολής.
Το "μεγάλο Πα(ντ)ζάρι" με τα κουτιά, τις κουρτίνες, το ζονκ, και τον Σαρδανάπαλο Μικρούτσικο, το "Super Deal(er)" με τις βαλίτσες και τον Τραπεζίτη, το "(κ)Λεφτά στα τυφλά" με τα φακελάκια, τον Μπάτλερ και την ξανθιά Ελευθερία, καθώς και ένα σωρό άλλα που πληρούν παρόμοιες προδιαγραφές.
Παντού δώρα και λεφτά, παζάρια και αλισβερίσια, διακανονισμοί των διοργανωτών με ένα ασήμαντο μέρος των ημερήσιων κερδών (μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ) και απλών ανθρώπων που στην "φτώχεια" τους το αντιμετωπίζουν σαν δοκιμασία ικανοτήτων και όχι παιχνίδι τύχης. Ο παίκτης πλέον έχει κοντά του συγγενείς και φίλους που θα του σταθούν στη διαδικασία κατά την οποία περνάνε από μπροστά του τεράστιες ποσότητες χρημάτων (με τα δικά του standards), οι οποίες κατά κανόνα σύντομα (και παρά τις προσπάθειες που νομίζει ότι καταβάλλει) θα "εκφυλιστούν" σε λίγα ευρώ ή κάποιον κακομούτσουνο Ζονκ.
Φυσικά το πανηγύρι δεν μπορούσε να αφήσει απ' έξω τους τηλεθεατές, οι οποίοι εκτός από την αγωνία συμπάθειας που νιώθουν προς τον παίκτη, πρέπει να έχουν ένα μερίδιο συμμετοχής στα κέρδη προκειμένου να τιμήσουν την εκπομπή με το τηλεκοντρόλ τους. Έτσι κόβεται ένα κονδύλι και γι' αυτούς τους αφανείς ήρωες που γεμίζουν τα ταμεία των παραγωγών, είτε από τα τελικά κέρδη του ίδιου του παίκτη (γυφτιά), είτε από ξεχωριστό κεφάλαιο που με γενναιοδωρία οι συντελεστές της εκπομπής έχουν δεσμεύσει για το κοινό τους. Είναι αυτονόητο πως ακόμα και αυτά τα "δώρα" προς τους θεατές είναι μόνο ένα μικρό τμήμα από το κέρδος της παραγωγής από την τηλεθέαση και τα τηλέφωνα συμμετοχής στις κληρώσεις.
Όλη αυτή η δοκιμασία ή πρόκληση όπου καλείται να "αντεπεξέλθει" ο παίκτης (δηλ. ο χορός των εκατομμυρίων καθώς και οι ελκυστικές γλάστρες που τον πλαισιώνουν) συχνά μου φαίνεται σαν ειρωνική εκμετάλλευση που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Είναι σαν να έχεις πάρει ένα ξαπλωμένο από την πείνα παιδάκι της Αφρικής και να περιφέρεις από πάνω του χαβιάρι, κάνοντάς το να πιστέψει πως είναι τόσο κοντά του, ώστε εξαρτάται απ' αυτό αν θα το πιάσει ή όχι. Και κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος το παιδάκι θα πάρει μισό κομμάτι ψωμί και μια τζούρα δημοσιότητας.
Αυτό, λοιπόν, που πάντοτε με απασχολούσε είναι το εξής: Έχει ποτέ αναρρωτηθεί κανείς που βρίσκουν αυτοί οι τύποι όλα αυτά τα λεφτά; Το θεωρούν φυσιολογικό; Έχει νιώσει κανένας την κοροϊδία σε επίπεδο οργής που κάποιος κερατάς κάνει τον ανοιχτοχέρη λεφτά, μοιράζοντας χρηματικά ποσά που στην κακομοιριά μας θεωρούμε αστρονομικά; Όλο αυτό μοιάζει σε κανέναν άλλον με την κακοήθη έννοια και εφαρμογή της λεγόμενης "φιλανθρωπίας" μεγαλοαπατεώνων προς εκείνους από τους οποίους κλέψανε εκείνα τα αγαθά, μέρος των οποίων δείχνουν ακομπλεξάριστα και όλο κοινωνική ευαισθησία να αναδιανέμουν; Και μιλώντας για αναδιανομή, δεδομένου ότι όλα αυτά τα show καθώς και τα λεφτά που μοιράζουν είναι νόμιμα (φαντάζομαι φορολογούνται κιόλας), πως σας φαίνεται η ιδέα ενός κράτους που εγκρίνει ως φυσιολογική την συγκέντρωση τόσων εκατομμυρίων ευρώ στα χέρια τηλεοπτικών παραγωγών;
Τόσος πλούτος, κι αντί κανείς να νιώσει τουλάχιστον περίεργα ως προς το πώς και γιατί έχει συγκεντρωθεί εκεί που συγκεντρώθηκε και από ποιους απομακρύνθηκε, παρακαλάει να του στάξουν λίγα ευρώ, σε τυχαία ποσότητα, αλλά με τρόπο που τον κάνει να αισθάνεται πως τα κέρδισε με την "αξία" του... Ποιος έχει πραγματικά όρεξη να δουλέψει μπροστά στην προοπτική να κληρωθεί ως παίκτης στο Super Deal?
Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις;
Το "μεγάλο Πα(ντ)ζάρι" με τα κουτιά, τις κουρτίνες, το ζονκ, και τον Σαρδανάπαλο Μικρούτσικο, το "Super Deal(er)" με τις βαλίτσες και τον Τραπεζίτη, το "(κ)Λεφτά στα τυφλά" με τα φακελάκια, τον Μπάτλερ και την ξανθιά Ελευθερία, καθώς και ένα σωρό άλλα που πληρούν παρόμοιες προδιαγραφές.
Παντού δώρα και λεφτά, παζάρια και αλισβερίσια, διακανονισμοί των διοργανωτών με ένα ασήμαντο μέρος των ημερήσιων κερδών (μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ) και απλών ανθρώπων που στην "φτώχεια" τους το αντιμετωπίζουν σαν δοκιμασία ικανοτήτων και όχι παιχνίδι τύχης. Ο παίκτης πλέον έχει κοντά του συγγενείς και φίλους που θα του σταθούν στη διαδικασία κατά την οποία περνάνε από μπροστά του τεράστιες ποσότητες χρημάτων (με τα δικά του standards), οι οποίες κατά κανόνα σύντομα (και παρά τις προσπάθειες που νομίζει ότι καταβάλλει) θα "εκφυλιστούν" σε λίγα ευρώ ή κάποιον κακομούτσουνο Ζονκ.
Φυσικά το πανηγύρι δεν μπορούσε να αφήσει απ' έξω τους τηλεθεατές, οι οποίοι εκτός από την αγωνία συμπάθειας που νιώθουν προς τον παίκτη, πρέπει να έχουν ένα μερίδιο συμμετοχής στα κέρδη προκειμένου να τιμήσουν την εκπομπή με το τηλεκοντρόλ τους. Έτσι κόβεται ένα κονδύλι και γι' αυτούς τους αφανείς ήρωες που γεμίζουν τα ταμεία των παραγωγών, είτε από τα τελικά κέρδη του ίδιου του παίκτη (γυφτιά), είτε από ξεχωριστό κεφάλαιο που με γενναιοδωρία οι συντελεστές της εκπομπής έχουν δεσμεύσει για το κοινό τους. Είναι αυτονόητο πως ακόμα και αυτά τα "δώρα" προς τους θεατές είναι μόνο ένα μικρό τμήμα από το κέρδος της παραγωγής από την τηλεθέαση και τα τηλέφωνα συμμετοχής στις κληρώσεις.
Όλη αυτή η δοκιμασία ή πρόκληση όπου καλείται να "αντεπεξέλθει" ο παίκτης (δηλ. ο χορός των εκατομμυρίων καθώς και οι ελκυστικές γλάστρες που τον πλαισιώνουν) συχνά μου φαίνεται σαν ειρωνική εκμετάλλευση που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Είναι σαν να έχεις πάρει ένα ξαπλωμένο από την πείνα παιδάκι της Αφρικής και να περιφέρεις από πάνω του χαβιάρι, κάνοντάς το να πιστέψει πως είναι τόσο κοντά του, ώστε εξαρτάται απ' αυτό αν θα το πιάσει ή όχι. Και κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος το παιδάκι θα πάρει μισό κομμάτι ψωμί και μια τζούρα δημοσιότητας.
Αυτό, λοιπόν, που πάντοτε με απασχολούσε είναι το εξής: Έχει ποτέ αναρρωτηθεί κανείς που βρίσκουν αυτοί οι τύποι όλα αυτά τα λεφτά; Το θεωρούν φυσιολογικό; Έχει νιώσει κανένας την κοροϊδία σε επίπεδο οργής που κάποιος κερατάς κάνει τον ανοιχτοχέρη λεφτά, μοιράζοντας χρηματικά ποσά που στην κακομοιριά μας θεωρούμε αστρονομικά; Όλο αυτό μοιάζει σε κανέναν άλλον με την κακοήθη έννοια και εφαρμογή της λεγόμενης "φιλανθρωπίας" μεγαλοαπατεώνων προς εκείνους από τους οποίους κλέψανε εκείνα τα αγαθά, μέρος των οποίων δείχνουν ακομπλεξάριστα και όλο κοινωνική ευαισθησία να αναδιανέμουν; Και μιλώντας για αναδιανομή, δεδομένου ότι όλα αυτά τα show καθώς και τα λεφτά που μοιράζουν είναι νόμιμα (φαντάζομαι φορολογούνται κιόλας), πως σας φαίνεται η ιδέα ενός κράτους που εγκρίνει ως φυσιολογική την συγκέντρωση τόσων εκατομμυρίων ευρώ στα χέρια τηλεοπτικών παραγωγών;
Τόσος πλούτος, κι αντί κανείς να νιώσει τουλάχιστον περίεργα ως προς το πώς και γιατί έχει συγκεντρωθεί εκεί που συγκεντρώθηκε και από ποιους απομακρύνθηκε, παρακαλάει να του στάξουν λίγα ευρώ, σε τυχαία ποσότητα, αλλά με τρόπο που τον κάνει να αισθάνεται πως τα κέρδισε με την "αξία" του... Ποιος έχει πραγματικά όρεξη να δουλέψει μπροστά στην προοπτική να κληρωθεί ως παίκτης στο Super Deal?
Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις;
