Παρέμβαση στους Ηλεκτρολόγους
Δημοσιεύτηκε: Παρ Ιουν 08, 2012 12:45 am
Την Τεταρτη εγινε παρεμβαση με μικροφωνικη και μοιρασμα στους ηλεκτρολογους. Αιτια δυο καθηγητες που συμμετειχαν στο προγραμμα αναπτυξης λογισμικου των θερμικων καμερων που τοποθετηθηκαν στον Εβρο.
Το κειμενο που μοιραστηκε ειναι το παρακατω, και νομιζω ειναι πολυ καλο για εισαγωγη σε συζητηση.
"Καθαρή" επιστήμη,ακαδημαϊκή αγνότητα και ερευνητικό έργο ή με πιό απλά λόγια :
"φράγκα να βγαίνουν κι ας πεθάνει και κανένας ,δε τρέχει
και τίποτα...."
«Συγχαρητήριες επιστολές προς το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ,τους καθηγητές Ιωάννη Βασιλείου,Στέφανο Κόλλια
και την ερευνητική τους ομάδα,καθώς και στην ανάδοχο εταιρεία Ε. Αρίων ΑΒΕΕ- Δ.Ταγκαλάκης , απέστειλε ο Υπουργός
Προστασίας του Πολίτη ,Χρήστος Παπουτσής , για τη μελέτη ,την παρακολούθηση και κατασκευή του Επιχειρησιακού Κέντρου
Επιτήρησης Συνόρων με θερμικές κάμερες στη Νέα Βύσσα ,στο νομό Έβρου.Το έργο εντάσσεται στο σχεδιασμό ανάπτυξης ενός
ολοκληρωμένου αυτοματοποιημένου συστήματος επιτήρησης χερσαίων συνόρων. ...»
Από δελτίο τύπου του υπουργείου προστασίας του πολίτη.
Ορίστε λοιπόν η απάντηση σε όσους συκοφαντούν το δημόσιο πανεπιστήμιο ότι υστερεί σε έρευνες υψηλών προδιαγραφών. Γιατί ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη συμβολή του ΕΜΠ στο να σταματήσει αυτή η χώρα να είναι “ξέφραγο αμπέλι” ;
Για να σοβαρευτούμε, η δημόσια συζήτηση περί ισχυροποίησης του πλέγματος ασφαλείας στα
ελληνοτουρκικά σύνορα (βλέπε φράχτη στον Έβρο), έχει αποτελέσει τον τελευταίο χρόνο τον
μηντιακό “κράχτη” της νέας φάσης της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του κράτους. Και λέμε νέας
φάσης γιατί αυτή τη φορά στο παιχνίδι της υποδοχής και της διαχείρησης των μεταναστών εργατών
μπαίνει το ευρωπαϊκό στρατο-αστυνομικό σώμα ,ονόματι Frontex.
Ο ρόλος της Frontex συνίσταται σε δύο επίπεδα:
Πρώτον,το πολιτικό, που αφορά την ευρωπαική κάλυψη της ελληνικής εξωτερικής
πολιτικής ,εφόσον το μεταναστευτικό χρησιμοποιείται σα διαπραγματευτικό χαρτί με την Ε.Ε.
Δεύτερον, το πρακτικό, που επικεντρώνεται στην ορθολογικοποίηση και τον εκσυγχρονισμό της
συνοριακής φύλαξης. Έτσi, στις νάρκες ,τα συρματοπλέγματα και τους κατσαπλιάδες
συνοριοφύλακες, προστίθενται ο περίφημος φράχτης ,οι θερμικές κάμερες ανίχνευσης, τα μη
επανδρωμένα αεροσκάφη, ο “ανθρωπιστικός ” ευρωπαικός μισθοφορικός στρατός και λοιπά
θαύματα της εκσυγχρονισμένης καταστολής.
Γιατί δεν είναι μόνο ο φράχτης που θα εμποδίσει τους σύγχρονους κολασμένους να περάσουν
στην Ευρώπη ,αφού ολόκληρο το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα έχει αναδιαταχθεί έτσι ώστε η
χώρα να μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, απ' όπου το κεφάλαιο θα αντλεί
όποτε χρειάζεται φθηνή ή και δωρεάν εργατική δύναμη. Η πολιτική αυτή επισημοποιήθηκε με τον
κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ η οποία προβλέπει την υποχρεωτική επιστροφή των μεταναστών που
συλλαμβάνονται σε χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης στην πρώτη χώρα υποδοχής ,που είναι η Ελλάδα
στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και υλοποιείται με τα κέντρα κράτησης και την αυστηρή φύλαξη
των σημείων εξόδου (Πάτρα ,Ηγουμενίτσα) . Έτσι το ελληνικό κράτος εκμεταλλεύεται την
γεωπολιτική του θέση, αυτή τη φορά ως πρώτη χώρα εισόδου των μεταναστών στην Ευρώπη
εξαργυρώνοντάς τη σε χρήματα (πχ Ταμείο Εξωτερικών συνόρων της ΕΕ) και πολιτική στήριξη.
Τι σχέση έχει όμως το πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα το ΕΜΠ με τέτοιου είδους στρατιωτικοαστυνομικές
επιχειρήσεις?
Αρχικά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά το έργο των θερμικών καμερών στον Έβρο, αν άξιζε τέλος
πάντων τα λεφτά της Ε.Ε. και τον κόπο των κατά τη γνώμη μας όχι και τόσο αξιότιμων επιστημόνων-
καθηγητών-κτλ. Το συγκεκριμένο έργο λοιπόν είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση καμερών κάθε μια
από τις οποίες έχει ακτίνα με «βεληνεκές» 2 χιλιόμετρα και λειτουργεί υπό προϋποθέσεις, όπως ο
φάρος. Είναι περιστρεφόμενη και, μόλις οι αισθητήρες «συλλάβουν» κίνηση ενός ή περισσότερων
ατόμων, κλειδώνουν και παρακολουθούν κίνηση και διαδρομές. Επίσης το πρόγραμμα εξασφαλίζει τη
μεταφορά εικόνων και δεδομένων σε πραγματικό χρόνο στο κέντρο επιχειρήσεων στο αρχηγείο της
αστυνομίας στην Αθήνα.
Βλέπουμε λοιπόν πως η ΕΛ.ΑΣ εκτός από το να εισβάλει στο ΕΜΠ ξέρει και να συνεργάζεται μαζί
του.Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που το Πολυτεχνείο αναλαμβάνει την εκπόνηση ερευνητικού έργου
που εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα με στρατιωτικές και πολεμικές επιχειρήσεις. Φαίνεται πως η
«ανθρωπιστική» ερευνητική δραστηριότητα του ΕΜΠ αξιοποιείται και σε άλλα προγράμματα της
πολεμικής βιομηχανίας.
Η εμπλοκή του πανεπιστημίου με τον «σκληρό» καπιταλισμό δεν είναι ένα φαινόμενο που
εκδηλώθηκε ξαφνικά . Είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας μεταρρυθμίσεων –που ξεκινά
από τη μεταπολίτευση και μετά , κύριος στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η όσο το δυνατόν
καλύτερη σύνδεση του πανεπιστημίου (προγράμματα σπουδών, παροχή δεξιότητας-γνώσης άμεσα
εφαρμόσιμης στην παραγωγή) με την αγορά(ερευνητικά κέντρα, μεταπτυχιακά ,πρακτική άσκηση κτλ).
Ο κρατικός μηχανισμός και οι επιχειρήσεις δεν άργησαν να δουν πως η έρευνα ,όταν δεν ανατίθεται σε
ιδιωτικά ερευνητικά ινστιτούτα αλλά σε «δημόσια» πανεπιστημιακά ιδρύματα ,αποφέρει μεγαλύτερο
κέρδος. Αυτό γέννησε την ανάγκη για εύρεση εργατικού δυναμικού διατεθειμένο να εκπονήσει το
ερευνητικό έργο με ελάχιστα έξοδα για τους χρηματοδότες της έρευνας. Και το εν λόγω εργατικό
δυναμικό ,δεν είναι άλλο από όσους βρίσκονται στο μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών.
Συνοψίζοντας δεν θα πρεπε να αποτελεί έκπληξη ότι το πανεπιστημίο και ιδιαίτερα το ΕΜΠ έχει
καταστεί οργανικό κομμάτι του σκληρού πυρήνα του κράτους. Αυτό που θα πρεπε να μας
προβληματίσει έιναι η βαθύτατη άγνοια για την φύση του σύγχρονου πανεπιστημίου, αδυναμία που
χρεώνουμε και στον εαυτό μας. Οι ψευδαισθήσεις περί καθαρής επιστήμης και ασύλου διακίνησης
ιδεών ακόμα και αν κάποτε ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, έχουν εκλείψει. Όταν όμως
πανεπιστημιακοί εμπλέκονται ενεργά στην αντιμεταναστευτική πολιτική, συμπράττοντας με μπάτσους,
καραβανάδες , τις μαφίες και τον πολιτικό τους εκφραστή, την χρυσή αυγή, πρέπει να γίνει σαφές ότι η
εμπλοκή αυτή έχει ένα κόστος.
Το κειμενο που μοιραστηκε ειναι το παρακατω, και νομιζω ειναι πολυ καλο για εισαγωγη σε συζητηση.
"Καθαρή" επιστήμη,ακαδημαϊκή αγνότητα και ερευνητικό έργο ή με πιό απλά λόγια :
"φράγκα να βγαίνουν κι ας πεθάνει και κανένας ,δε τρέχει
και τίποτα...."
«Συγχαρητήριες επιστολές προς το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ,τους καθηγητές Ιωάννη Βασιλείου,Στέφανο Κόλλια
και την ερευνητική τους ομάδα,καθώς και στην ανάδοχο εταιρεία Ε. Αρίων ΑΒΕΕ- Δ.Ταγκαλάκης , απέστειλε ο Υπουργός
Προστασίας του Πολίτη ,Χρήστος Παπουτσής , για τη μελέτη ,την παρακολούθηση και κατασκευή του Επιχειρησιακού Κέντρου
Επιτήρησης Συνόρων με θερμικές κάμερες στη Νέα Βύσσα ,στο νομό Έβρου.Το έργο εντάσσεται στο σχεδιασμό ανάπτυξης ενός
ολοκληρωμένου αυτοματοποιημένου συστήματος επιτήρησης χερσαίων συνόρων. ...»
Από δελτίο τύπου του υπουργείου προστασίας του πολίτη.
Ορίστε λοιπόν η απάντηση σε όσους συκοφαντούν το δημόσιο πανεπιστήμιο ότι υστερεί σε έρευνες υψηλών προδιαγραφών. Γιατί ποιος μπορεί να αμφισβητήσει τη συμβολή του ΕΜΠ στο να σταματήσει αυτή η χώρα να είναι “ξέφραγο αμπέλι” ;
Για να σοβαρευτούμε, η δημόσια συζήτηση περί ισχυροποίησης του πλέγματος ασφαλείας στα
ελληνοτουρκικά σύνορα (βλέπε φράχτη στον Έβρο), έχει αποτελέσει τον τελευταίο χρόνο τον
μηντιακό “κράχτη” της νέας φάσης της αντιμεταναστευτικής πολιτικής του κράτους. Και λέμε νέας
φάσης γιατί αυτή τη φορά στο παιχνίδι της υποδοχής και της διαχείρησης των μεταναστών εργατών
μπαίνει το ευρωπαϊκό στρατο-αστυνομικό σώμα ,ονόματι Frontex.
Ο ρόλος της Frontex συνίσταται σε δύο επίπεδα:
Πρώτον,το πολιτικό, που αφορά την ευρωπαική κάλυψη της ελληνικής εξωτερικής
πολιτικής ,εφόσον το μεταναστευτικό χρησιμοποιείται σα διαπραγματευτικό χαρτί με την Ε.Ε.
Δεύτερον, το πρακτικό, που επικεντρώνεται στην ορθολογικοποίηση και τον εκσυγχρονισμό της
συνοριακής φύλαξης. Έτσi, στις νάρκες ,τα συρματοπλέγματα και τους κατσαπλιάδες
συνοριοφύλακες, προστίθενται ο περίφημος φράχτης ,οι θερμικές κάμερες ανίχνευσης, τα μη
επανδρωμένα αεροσκάφη, ο “ανθρωπιστικός ” ευρωπαικός μισθοφορικός στρατός και λοιπά
θαύματα της εκσυγχρονισμένης καταστολής.
Γιατί δεν είναι μόνο ο φράχτης που θα εμποδίσει τους σύγχρονους κολασμένους να περάσουν
στην Ευρώπη ,αφού ολόκληρο το στρατοαστυνομικό σύμπλεγμα έχει αναδιαταχθεί έτσι ώστε η
χώρα να μετατραπεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταναστών, απ' όπου το κεφάλαιο θα αντλεί
όποτε χρειάζεται φθηνή ή και δωρεάν εργατική δύναμη. Η πολιτική αυτή επισημοποιήθηκε με τον
κανονισμό Δουβλίνο ΙΙ η οποία προβλέπει την υποχρεωτική επιστροφή των μεταναστών που
συλλαμβάνονται σε χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης στην πρώτη χώρα υποδοχής ,που είναι η Ελλάδα
στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και υλοποιείται με τα κέντρα κράτησης και την αυστηρή φύλαξη
των σημείων εξόδου (Πάτρα ,Ηγουμενίτσα) . Έτσι το ελληνικό κράτος εκμεταλλεύεται την
γεωπολιτική του θέση, αυτή τη φορά ως πρώτη χώρα εισόδου των μεταναστών στην Ευρώπη
εξαργυρώνοντάς τη σε χρήματα (πχ Ταμείο Εξωτερικών συνόρων της ΕΕ) και πολιτική στήριξη.
Τι σχέση έχει όμως το πανεπιστήμιο και συγκεκριμένα το ΕΜΠ με τέτοιου είδους στρατιωτικοαστυνομικές
επιχειρήσεις?
Αρχικά ας δούμε λίγο πιο αναλυτικά το έργο των θερμικών καμερών στον Έβρο, αν άξιζε τέλος
πάντων τα λεφτά της Ε.Ε. και τον κόπο των κατά τη γνώμη μας όχι και τόσο αξιότιμων επιστημόνων-
καθηγητών-κτλ. Το συγκεκριμένο έργο λοιπόν είχε ως αποτέλεσμα την εγκατάσταση καμερών κάθε μια
από τις οποίες έχει ακτίνα με «βεληνεκές» 2 χιλιόμετρα και λειτουργεί υπό προϋποθέσεις, όπως ο
φάρος. Είναι περιστρεφόμενη και, μόλις οι αισθητήρες «συλλάβουν» κίνηση ενός ή περισσότερων
ατόμων, κλειδώνουν και παρακολουθούν κίνηση και διαδρομές. Επίσης το πρόγραμμα εξασφαλίζει τη
μεταφορά εικόνων και δεδομένων σε πραγματικό χρόνο στο κέντρο επιχειρήσεων στο αρχηγείο της
αστυνομίας στην Αθήνα.
Βλέπουμε λοιπόν πως η ΕΛ.ΑΣ εκτός από το να εισβάλει στο ΕΜΠ ξέρει και να συνεργάζεται μαζί
του.Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που το Πολυτεχνείο αναλαμβάνει την εκπόνηση ερευνητικού έργου
που εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα με στρατιωτικές και πολεμικές επιχειρήσεις. Φαίνεται πως η
«ανθρωπιστική» ερευνητική δραστηριότητα του ΕΜΠ αξιοποιείται και σε άλλα προγράμματα της
πολεμικής βιομηχανίας.
Η εμπλοκή του πανεπιστημίου με τον «σκληρό» καπιταλισμό δεν είναι ένα φαινόμενο που
εκδηλώθηκε ξαφνικά . Είναι αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας διαδικασίας μεταρρυθμίσεων –που ξεκινά
από τη μεταπολίτευση και μετά , κύριος στόχος της οποίας ήταν και παραμένει η όσο το δυνατόν
καλύτερη σύνδεση του πανεπιστημίου (προγράμματα σπουδών, παροχή δεξιότητας-γνώσης άμεσα
εφαρμόσιμης στην παραγωγή) με την αγορά(ερευνητικά κέντρα, μεταπτυχιακά ,πρακτική άσκηση κτλ).
Ο κρατικός μηχανισμός και οι επιχειρήσεις δεν άργησαν να δουν πως η έρευνα ,όταν δεν ανατίθεται σε
ιδιωτικά ερευνητικά ινστιτούτα αλλά σε «δημόσια» πανεπιστημιακά ιδρύματα ,αποφέρει μεγαλύτερο
κέρδος. Αυτό γέννησε την ανάγκη για εύρεση εργατικού δυναμικού διατεθειμένο να εκπονήσει το
ερευνητικό έργο με ελάχιστα έξοδα για τους χρηματοδότες της έρευνας. Και το εν λόγω εργατικό
δυναμικό ,δεν είναι άλλο από όσους βρίσκονται στο μεταπτυχιακό κύκλο σπουδών.
Συνοψίζοντας δεν θα πρεπε να αποτελεί έκπληξη ότι το πανεπιστημίο και ιδιαίτερα το ΕΜΠ έχει
καταστεί οργανικό κομμάτι του σκληρού πυρήνα του κράτους. Αυτό που θα πρεπε να μας
προβληματίσει έιναι η βαθύτατη άγνοια για την φύση του σύγχρονου πανεπιστημίου, αδυναμία που
χρεώνουμε και στον εαυτό μας. Οι ψευδαισθήσεις περί καθαρής επιστήμης και ασύλου διακίνησης
ιδεών ακόμα και αν κάποτε ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα, έχουν εκλείψει. Όταν όμως
πανεπιστημιακοί εμπλέκονται ενεργά στην αντιμεταναστευτική πολιτική, συμπράττοντας με μπάτσους,
καραβανάδες , τις μαφίες και τον πολιτικό τους εκφραστή, την χρυσή αυγή, πρέπει να γίνει σαφές ότι η
εμπλοκή αυτή έχει ένα κόστος.