Η μελαγχολία των Αποχωρήσεων

[skywalker]

Καθε φορα που ειναι να φυγω απο καπου ειτε αυτο το καπου ειναι ενα μερος ειτε ειναι μια κατασταση ειτε οτιδηποτε αλλο νιωθω μια μελαγχολια η οποια δεν ειναι παντα το ιδιο συναισθημα αλλαζει αναλογα με την κατασταση απο την οποια αποχωρω.

Τα συμπτωματα ειναι ενα σφιξιμο στο στομαχι η και πιο πανω και ενα αισθημα καταθλιψης στη συνεχεια που η ειναι παροδικο η διαρκει αρκετα.

Περιστασεις που παθαινω κατι τετοιο μπορει να ειναι απο το απλοτερο πχ να φυγω απο λαμια για αθηνα αλλα και αρκετα πολυπλοκοτερες καταστασεις οπως ο αποχωρισμος ενος φιλικου προσωπου η οτιδηποτε αλλο.

Ειμαι ο μονος που αισθανεται ετσι σε τετοιες καταστασεις(να το ψαξω δηλαδη)ή νιωθει και καποιος αλλος παρομια συναισθηματα?Αν ναι θα ηθελα να τα μοιραστει μαζι μου και με την κοινοτητα...

Παντως γενικα αυτο το αισθημα μελαγχολιας δεν ειναι παντοτε κακο.Το να αποχωρεις απο μια κατασταση ισως να σημαινει και ενα καινουργιο ξεκινημα η οτιδηποτε αλλο

[HeartDoc]

Πωπω.. φαντάσου να δουλεύεις στο check in στο αεροδρόμιο! Εκεί να δεις αναχωρήσεις! (κρύο ε; )

Τέσπα, για να σοβαρευτώ, φίλε, συμφοιτητή και καμένε συμφορουμίτη, μπορεί να χωρίσαμε ένα δειληνό με δάκρυα στα μάτια, αλλά δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα στο forum.

Θα ακουστεί donkeyish (γαϊδουρινό ) αλλά γιατί να σκας ρε man? Εξάλλου κάθε φορά που αποχωρίζεσαι κάτι (οτιδήποτε κι αν είναι), κάτι νέο βρίσκεις...

Θες να πάμε για χειρόφρενα να τα ξεχάσεις όλα;  :twisted:  :lol:  :twisted:

[Neo]

Αποστόλη, τα πράγματα θα ήταν πιο ξεκάθαρα αν μας έλεγες την απάντηση στην εξής ερώτηση:

"Η κατάσταση στην οποία αναφέρεσαι φοράει σουτιέν;"

[sweet-fairy]

Σουτιέν φοράνε κ τα τραβέλια..!!!  Άρα δεν νομίζω πως η ερώτησή σου ήταν απόλυτα σωστή...

[HeartDoc]

"Η κατάσταση στην οποία αναφέρεσαι φοράει σουτιέν;"

Θ-Ε-Ο-Σ!

αλλά και...

Σουτιέν φοράνε κ τα τραβέλια..!!!

Έλιωσα!  :ROFL2:  :ROFL2:  :ROFL2:

[skywalker]

γενικα ενα θεμα επιασα.Αμαν ντε.μ'αρεσει που εγω μετα εκτροχιαζω τα topics.


Η αληθεια βρισκεται στην αναλυση

[(Emp)pu]

Εντάξει, skywalker σίγουρα δεν είσαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι για διάφορες καταστάσεις. Για παράδειγμα και ποιος δε νιώθει μια μελαγχολία όταν τελειώνει το σχολείο και γνωρίζει ότι θα αποχωριστεί αυτό που για 12 χρόνια αποτελούσε την καθημερινότητά του. Όταν γνωρίζει ότι πιθανότατα κάποιους από τους γνωστούς και φίλους του θα τους βλέπει πλέον πολύ σπάνια...  
Να σκεφτείς οι μεγάλοι αθλητές (και στην ηλικία και στην αξία), όταν έρχεται η ώρα να αποχωρήσουν από την ενεργό δράση, δυσκολεύονται τόσο να τα καταφέρουν, ώστε έχουν δημιουργηθεί ειδικά κέντρα τα οποία προσφέρουν ψυχολογική υποστήριξη σε τέτοιους αθλητές και γενικώς προσπαθούν να τους βοηθήσουν σε αυτό το νέο ξεκίνημα της ζωής τους.

Οπότε μην ανησυχείς...  

[O_Xamenos]

αχου το βρε.... ειναι ενας ευαισθητουλης γουτσου γουτσου

[skywalker]

ενα σοβαρο τοπικ δεν θα κανεις.... θα σου πω εγω....

[Skliraios]

λαθος skywalker η αληθεια δε βρισκεται στην αναλυση...
η αληθεια βρισκεται στους sex pistols!!!!!!

[skywalker]

Τωρα τη να σου πω.Θα σου απαντησω παραλασοντας ενα ρητο του drswiffer(οπου εμφανιζεται εξαφανιζετε η σκονη και ετσι )

οι μονες γκομενες που δεν θα σε παρατησουν ποτε ειναι η πρεζα και η αναλυση.

Για αυτο ασε τους sex pistols και ακου το cocaine του Clapton {elfa}

[O_Xamenos]

σκαυ αγορι μου... πρεπει να μαθεις να καφρουλιαζεις οταν βλεπεις τους γυρω σου να στεναχωριουνται

[O kanenas]

Ο κολλητός μου έφυγε με ευθανασία, ένα κομμάτι του όμως θα συνεχίσει να ζει μέσα από μένα. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από το παρελθόν, από τις όμορφες αναμνήσεις που άφησε σε όλους όσους αγαπούσε και μέσα από τις εμπειρίες που ζήσαμε μαζί του. Κρατάω όλα τα θετικά που μου’ χει προσφέρει.

Ένα από τα τελευταία του βράδια, πριν μας πάρει ο ύπνος, μου’ λεγε ότι έχει την περιέργεια να δει πώς θα’ μαστε οι φίλοι του μετά από 20 χρόνια. Συζητάγαμε για το πόσο ωραία θα ήταν, αν μετά τον θάνατό του μπορούσε από ψηλά να μας κοιτάζει, να βλέπει πώς εξελίσσεται η ζωή μας. Κι αν κάποιος από μας πεθάνει, να τον συναντήσει και να αγναντεύουν μαζί από ψηλά τους υπόλοιπους. Είναι τόσο γλυκιά αυτή η σκέψη, που μερικές φορές είναι αδύνατον να μην την πιστέψεις…

Θα πάμε στην παραλία να πετάξουμε τις στάχτες του. Φέτος σίγουρα θα κάνω τουλάχιστον ένα ακόμα μπάνιο εκεί. Θα τον νιώσω να μ’ αγκαλιάζει ολόκληρη όταν θα κάνω μακροβούτια. Η θάλασσα θα είναι ο Γιώργος μου. Ο Γιώργος που αγάπησα… και που αγαπάω.

Νιώθω ότι θα μου λείπει για πάντα, ότι για πάντα θα θέλω να τον ξαναδώ ή να του ξαναμιλήσω, έστω και για λίγο. Θα τον θυμάμαι για πάντα. Σκέφτομαι ότι όλα τα όμορφα πράγματα κάποτε τελειώνουν, αλλά αυτό έληξε απότομα, δεν ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Θέλω κι άλλο Γιώργο…

Παρόλ’ αυτά, συνεχίζω να νιώθω τυχερή που τον γνώρισα και χαίρομαι που του στάθηκα, που προσπαθούσα να τον ξαλαφρώσω από τον πόνο και το βάρος του αγώνα για ζωή, ακόμα κι αν κατά τα τέλη δεν τα κατάφερνα τόσο καλά.

Θέλω να το φωνάξω παντού, να το μάθουν όλοι, ότι χάσαμε έναν άνθρωπο γεμάτο αγάπη.



R.I.P.

[dj manos]

Εντάξει, skywalker σίγουρα δεν είσαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι για διάφορες καταστάσεις. Για παράδειγμα και ποιος δε νιώθει μια μελαγχολία όταν τελειώνει το σχολείο και γνωρίζει ότι θα αποχωριστεί αυτό που για 12 χρόνια αποτελούσε την καθημερινότητά του. Όταν γνωρίζει ότι πιθανότατα κάποιους από τους γνωστούς και φίλους του θα τους βλέπει πλέον πολύ σπάνια...  

Καλα,σορρυ ρε μεγαλε κιολας,αλλα εσυ οταν ησουν 18 (!!) χρονων μελαγχολουσες που εφευγες απο την τριτη λυκειου;Θα μας τρελανεις;Εγω παλι γουσταρα τρελα που εφευγα απο το Λυκειο και πηγαινα στο Πανεπιστημιο γιατι ενιωθα οτι μεγαλωνα,οτι αντρωνομουν!

λαθος skywalker η αληθεια δε βρισκεται στην αναλυση...
η αληθεια βρισκεται στους sex pistols!!!!!!

Εεετσι!

οι μονες γκομενες που δεν θα σε παρατησουν ποτε ειναι η πρεζα και η αναλυση.

Εγω πιστευω κατι αλλο...Η μονη γκομενα που δε θα σε παρατησει ποτε ειναι η χουφτα σου!Ασε που μπορεις να την γ@μη$εις και οτι ωρα θες και οχι ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ!! (ελπιζω να μην παρακολουθουν το site φεμινιστριες!)

Ο κολλητός μου έφυγε με ευθανασία, ένα κομμάτι του όμως θα συνεχίσει να ζει μέσα από μένα. Θα συνεχίσει να ζει μέσα από το παρελθόν, από τις όμορφες αναμνήσεις που άφησε σε όλους όσους αγαπούσε και μέσα από τις εμπειρίες που ζήσαμε μαζί του. Κρατάω όλα τα θετικά που μου’ χει προσφέρει.

Ένα από τα τελευταία του βράδια, πριν μας πάρει ο ύπνος, μου’ λεγε ότι έχει την περιέργεια να δει πώς θα’ μαστε οι φίλοι του μετά από 20 χρόνια. Συζητάγαμε για το πόσο ωραία θα ήταν, αν μετά τον θάνατό του μπορούσε από ψηλά να μας κοιτάζει, να βλέπει πώς εξελίσσεται η ζωή μας. Κι αν κάποιος από μας πεθάνει, να τον συναντήσει και να αγναντεύουν μαζί από ψηλά τους υπόλοιπους. Είναι τόσο γλυκιά αυτή η σκέψη, που μερικές φορές είναι αδύνατον να μην την πιστέψεις…

Θα πάμε στην παραλία να πετάξουμε τις στάχτες του. Φέτος σίγουρα θα κάνω τουλάχιστον ένα ακόμα μπάνιο εκεί. Θα τον νιώσω να μ’ αγκαλιάζει ολόκληρη όταν θα κάνω μακροβούτια. Η θάλασσα θα είναι ο Γιώργος μου. Ο Γιώργος που αγάπησα… και που αγαπάω.

Νιώθω ότι θα μου λείπει για πάντα, ότι για πάντα θα θέλω να τον ξαναδώ ή να του ξαναμιλήσω, έστω και για λίγο. Θα τον θυμάμαι για πάντα. Σκέφτομαι ότι όλα τα όμορφα πράγματα κάποτε τελειώνουν, αλλά αυτό έληξε απότομα, δεν ολοκλήρωσε τον κύκλο του. Θέλω κι άλλο Γιώργο…

Παρόλ’ αυτά, συνεχίζω να νιώθω τυχερή που τον γνώρισα και χαίρομαι που του στάθηκα, που προσπαθούσα να τον ξαλαφρώσω από τον πόνο και το βάρος του αγώνα για ζωή, ακόμα κι αν κατά τα τέλη δεν τα κατάφερνα τόσο καλά.

Θέλω να το φωνάξω παντού, να το μάθουν όλοι, ότι χάσαμε έναν άνθρωπο γεμάτο αγάπη.



R.I.P.

Συλλυπητηρια...

[papagalakos]

Έχω ένα παπάκι, να μου κάνει πα, να μου κάνει πα-πα-πα
Κι ένα κουνελάκι που όλο μου κουνάει, που όλο μου κουνάει τ’ αυτιά.


Και δεν μου καίγεται καρφί, αν εσύ περνάς και δεν μου ξαναμιλάς. (δις)


Ίσως να ξανάρθεις, όταν θα ‘χω πια, όταν θα ‘χω πια χαθεί
Κι ή θα μ’ έχουν κάψει, ή θα έχω μα... ή θα έχω μαραθεί.


Κι ας μη σου καίγεται καρφί, κι ας συνήθισες, κι ας συνήθισες κι εσύ. (δις)