Φάκελοι, κουρτίνες, βαλίτσες και λεφτά. Πολλά λεφτά...

[drcypher]

Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου, αλλά η Ελληνική τηλεόραση έχει γεμίσει τηλεπαιχνίδια τύχης που μοιράζουν αφειδώς (?) δεκάδες χιλιάδες ευρώ, "πλούσια δώρα", κτλ., ταυτόχρονα με θέαμα και συγκινήσεις. Το βασικό, όμως, κοινό χαρακτηριστικό των παιχνιδιών αυτών είναι η διαπραγμάτευση, το παζάρι αν θέλετε, με εκείνον που έχει τα χρήματα, μέσω του παρουσιαστή, ώστε τελικά μοιάζουν όλα τους να είναι ρέπλικες των υπολοίπων και αντίστροφα. Σταθερό υπόστρωμα οι ωραίες, ημίγυμνες γκόμενες που παίζουν συνήθως το ρόλο αγγελιαφόρου ή χρηματαποστολής.

Το "μεγάλο Πα(ντ)ζάρι" με τα κουτιά, τις κουρτίνες, το ζονκ, και τον Σαρδανάπαλο Μικρούτσικο, το "Super Deal(er)" με τις βαλίτσες και τον Τραπεζίτη, το "(κ)Λεφτά στα τυφλά" με τα φακελάκια, τον Μπάτλερ και την ξανθιά Ελευθερία, καθώς και ένα σωρό άλλα που πληρούν παρόμοιες προδιαγραφές.

Παντού δώρα και λεφτά, παζάρια και αλισβερίσια, διακανονισμοί των διοργανωτών με ένα ασήμαντο μέρος των ημερήσιων κερδών (μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ) και απλών ανθρώπων που στην "φτώχεια" τους το αντιμετωπίζουν σαν δοκιμασία ικανοτήτων και όχι παιχνίδι τύχης. Ο παίκτης πλέον έχει κοντά του συγγενείς και φίλους που θα του σταθούν στη διαδικασία κατά την οποία περνάνε από μπροστά του τεράστιες ποσότητες χρημάτων (με τα δικά του standards), οι οποίες κατά κανόνα σύντομα (και παρά τις προσπάθειες που νομίζει ότι καταβάλλει) θα "εκφυλιστούν" σε λίγα ευρώ ή κάποιον κακομούτσουνο Ζονκ.

Φυσικά το πανηγύρι δεν μπορούσε να αφήσει απ' έξω τους τηλεθεατές, οι οποίοι εκτός από την αγωνία συμπάθειας που νιώθουν προς τον παίκτη, πρέπει να έχουν ένα μερίδιο συμμετοχής στα κέρδη προκειμένου να τιμήσουν την εκπομπή με το τηλεκοντρόλ τους. Έτσι κόβεται ένα κονδύλι και γι' αυτούς τους αφανείς ήρωες που γεμίζουν τα ταμεία των παραγωγών, είτε από τα τελικά κέρδη του ίδιου του παίκτη (γυφτιά), είτε από ξεχωριστό κεφάλαιο που με γενναιοδωρία οι συντελεστές της εκπομπής έχουν δεσμεύσει για το κοινό τους. Είναι αυτονόητο πως ακόμα και αυτά τα "δώρα" προς τους θεατές είναι μόνο ένα μικρό τμήμα από το κέρδος της παραγωγής από την τηλεθέαση και τα τηλέφωνα συμμετοχής στις κληρώσεις.

Όλη αυτή η δοκιμασία ή πρόκληση όπου καλείται να "αντεπεξέλθει" ο παίκτης (δηλ. ο χορός των εκατομμυρίων καθώς και οι ελκυστικές γλάστρες που τον πλαισιώνουν) συχνά μου φαίνεται σαν ειρωνική εκμετάλλευση που αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Είναι σαν να έχεις πάρει ένα ξαπλωμένο από την πείνα παιδάκι της Αφρικής και να περιφέρεις από πάνω του χαβιάρι, κάνοντάς το να πιστέψει πως είναι τόσο κοντά του, ώστε εξαρτάται απ' αυτό αν θα το πιάσει ή όχι. Και κατά πάσα πιθανότητα στο τέλος το παιδάκι θα πάρει μισό κομμάτι ψωμί και μια τζούρα δημοσιότητας.

Αυτό, λοιπόν, που πάντοτε με απασχολούσε είναι το εξής: Έχει ποτέ αναρρωτηθεί κανείς που βρίσκουν αυτοί οι τύποι όλα αυτά τα λεφτά; Το θεωρούν φυσιολογικό; Έχει νιώσει κανένας την κοροϊδία σε επίπεδο οργής που κάποιος κερατάς κάνει τον ανοιχτοχέρη λεφτά, μοιράζοντας χρηματικά ποσά που στην κακομοιριά μας θεωρούμε αστρονομικά; Όλο αυτό μοιάζει σε κανέναν άλλον με την κακοήθη έννοια και εφαρμογή της λεγόμενης "φιλανθρωπίας" μεγαλοαπατεώνων προς εκείνους από τους οποίους κλέψανε εκείνα τα αγαθά, μέρος των οποίων δείχνουν ακομπλεξάριστα και όλο κοινωνική ευαισθησία να αναδιανέμουν; Και μιλώντας για αναδιανομή, δεδομένου ότι όλα αυτά τα show καθώς και τα λεφτά που μοιράζουν είναι νόμιμα (φαντάζομαι φορολογούνται κιόλας), πως σας φαίνεται η ιδέα ενός κράτους που εγκρίνει ως φυσιολογική την συγκέντρωση τόσων εκατομμυρίων ευρώ στα χέρια τηλεοπτικών παραγωγών;

Τόσος πλούτος, κι αντί κανείς να νιώσει τουλάχιστον περίεργα ως προς το πώς και γιατί έχει συγκεντρωθεί εκεί που συγκεντρώθηκε και από ποιους απομακρύνθηκε, παρακαλάει να του στάξουν λίγα ευρώ, σε τυχαία ποσότητα, αλλά με τρόπο που τον κάνει να αισθάνεται πως τα κέρδισε με την "αξία" του... Ποιος έχει πραγματικά όρεξη να δουλέψει μπροστά στην προοπτική να κληρωθεί ως παίκτης στο Super Deal?

Ποιες είναι οι δικές σας σκέψεις;

[skywalker]

ego leo na xothoume sto koino me ena telaro laxanika kai na arxisoume na petame ntomates

[pao132003]

Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου

ιδέα σου είναι

[theos]

Διαφωνώ κάθετα. Στα τηλεπαιχνίδια αυτά όντως πλουτίζουν οι παραγωγοί, αλλά πολύ συχνά, πάαρα πολύ συχνά, πλουτίζει και ο παίχτης.

Στο deal πάρε παράδειγμα, οι μισοί παίχτες κερδίζουν πάνω από 15000 ευρώ. Στο πιο μεγάλο παζάρι αν δεν είσαι άπληστος και δεν πας να τα πάρεις όλα άνετα κερδίζεις 10000 ευρώ, ποσά διόλου ευκαταφρόνητα.

Τώρα, για το λεφτά στα τυφλά θα συμφωνήσω. Σπάνια δίνονται μεγάλα ποσά γιατί ο μπάτλερ πάντα τους κοροϊδεύει.

Μάλλον δεν έχεις παρακολουθήσει πολλές φορές (και καλά έκανες), γι'αυτό το λες. Κατά τη γνώμη μου είναι μια διμερής εκμετάλλευση. Ο παίχτης εκμεταλλεύεται την παραγωγή και η παραγωγή τον παίχτη και συνήθως φεύγουν και οι 2 πλουσιότεροι. Το μόνο ίσως "κορόιδο" (και εγώ μέσα σε αυτούς) είναι το κοινό που δεν κερδίζει τίποτα.

ΥΣΤ: Τα παιχνίδια είναι νομιμότατα και το κράτος παίρνει ένα τεράστιο ποσοστό από αυτά που κερδίζει ο παίχτης. (Αυτό είναι λίγο πο@#τιά γιατί δεν αναφέρεται ρητά πουθενά σε εμάς τους τηλεθεατές)

[Entropia]

Ω, ναι, I know exactly what you're talking about..

Τα συναισθήματα και οι νευρικές αντιδράσεις ποικίλλουν κατά την παρακολούθηση αυτού του είδους των παιχνιδιών..Ξεκινάς κράζοντας, αναλυείς την κοινωνικοπολιτική διάστασή τους και, στο τέλος, πιάνεις τον εαυτό σου να παρακαλάει ενδόμυχα να μην ανοίξει ο αγρότης απ' τα Τρίκαλα το κουτί με τις 200.000 ευρώ.
Είσαι με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, έτοιμος να το αλλάξεις, να, τώρα θα βάλεις ΝΕΤ -έχει Κούλογλου σήμερα, αλλά..να..
-ο τζογαδόρικος εαυτός φαίνεται να ελέγχει το συγκεκριμένο δάχτυλο. Κι όσο το παζάρι προχωράει αρχίζεις να εκφράζεσαι, εσύ δε θα έκανες αυτή τη μ@λ@κία, θα διάλεγεις εκείνη την προσφορά κλπ..Ε, είναι πλέον αργά. Ο αγρότης απ'τα Τρίκαλα είναι στο κέντρο της πίστας, γύρω του χορεύουν εκατομμύρια, η ορχήστρα του καναλιού παίζει με τον τηλεπαραγωγό στο μπουζούκι, κι εσύ ..ε, εσύ πρώτο τραπέζι πίστα, χτυπάς παλαμάκια και σκέφτεσαι: Άντε. στο επόμενο τραγούδι είναι η σειρά μου..θα τους δείξω εγώ πώς  χορεύεται το ευρωζεμπέικικο!

ΥΓ: Ως μανιώδης καταναλώτρια ταινιών, δεν μπορώ παρά να κάνω μια σινεφιλική αναφορά για το θέμα. Στο Εξομολογήσεις ενός Επικίνδυνου Μυαλού αποτυπώνει ο George Clooney (αχ, το μωρό μου, σκέφτεται κιόλας!) με φοβερό κυνισμό τα παρασκήνια των τηλεπαιχνιδιών.
Στο τέλος της ταινίας ο γέρος πια τηλεπαρουσιαστής και δημιουργός πολλών  trash τηλεπαιχνιδιών λέει: 'Τώρα τελευταία μου έχει καρφωθεί μια φοβερή ιδέα για ένα νέο τηλεπαιχνίδι. Παίκτες θα είναι τρεις γέροι. Θα τους δίνουμε από μια καραμπίνα και θα διηγούνται την ιστορία της ζωής τους - τι ήθελαν να κάνουν και τι τελικά έκαναν. Νικητής θα είναι αυτός που δε θα αυτοκτονήσει στο τέλος.'

[Skliraios]

θα πω κατι πολυ απλο,απλα μην τα βλεπετε....απο αυτους που τα παρακολουθουν πλουτιζουν.....οσο μεγαλυτερη τηλεθεαση τοσο ακριβοτερες διαφιμησεις.......απλο πολυ απλο λα λα η λολα!!!!!!και θα πω και κατι αλλο, αναρωτιωμαστε για τα λεφτα στα τηλεπαιχνιδια ... τα λεφτα στο ποδοσφαιρο? το τραγουδι ?το σινεμα?οτι ειναι συνυφασμενο με την διασκεδαση της μαζας εχει πολλα λεφτα και μιλαμε για πολλα λεφτα.....νομιζω το πιασατε το υπονοουμενο......δε χρειαζεται να βαλω υποτιτλους

[Velazquez]

'Τώρα τελευταία μου έχει καρφωθεί μια φοβερή ιδέα για ένα νέο τηλεπαιχνίδι. Παίκτες θα είναι τρεις γέροι. Θα τους δίνουμε από μια καραμπίνα και θα διηγούνται την ιστορία της ζωής τους - τι ήθελαν να κάνουν και τι τελικά έκαναν. Νικητής θα είναι αυτός που δε θα αυτοκτονήσει στο τέλος.'

ΓΑΜΑΤΟΟΟ!
Αν και λέω να το εφαρμόσω με μερικές παραλλαγές:
θα το κάνω με φοιτητές που θα λένε ποσα μαθήματα πέρασαν στηγ ΔΙΠΛΗ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ....