drcypher έγραψε: "πως είναι δυνατόν να ενοχλούνται οι περισσότεροι με τις καταλήψεις και τελικά να υπερψηφίζονται;".
Αυτό δεν είναι και θέμα διδακτορικής διατριβής (ίσως διπλωματικής μόνο :Ρ)
Να αναφέρω πως το βλέπω, κυρίως στον εαυτό μου και σε όσους γνωρίζω. Παίρνω το θάρρος να γενικεύσω:
Καταρχάς, όλοι έχουμε το λαμόγιο λίγο μέσα μας. Την αναβλητικότητα, τη φυγοπονία. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, παραδέχομαι ενοχή πρώτος πρώτος. Τολμώ να πω χαρακτηρίζει λίγο εμάς τους Έλληνες. Αυτό μπορεί να υλοποιείται σαν αδράνεια να πάμε στη συνέλευση και γενικότερα στον αγώνα με δικαιολογίες του τύπου "έχει καπνό, έχει φασαρία, δεν γίνεται τίποτα, κάνουν ότι θέλουν τα κομματόσκυλα, και να μαζευτούμε 100 θα φέρουν 110, πρέπει η ΔΑΠ να υποστηρίξει την ΕΔΡΑ ή το αντίθετο και αυτό δεν γίνεται, είναι χάος, έχω διάβασμα, θα πάω για καφέ, θα πάω γυμναστήριο, προσπάθησα 1-2 φορές αλλά δεν καταφέραμε τίποτε, πρέπει να κατεβάσουμε ανεξάρτητο και πιο συγκαταβατικό πλαίσιο κλπ". Μπορεί επίσης να υλοποιείται και σαν ήπιας μορφής αδιαφορία για τις σπουδές, του τύπου, "ας χαθεί το εξάμηνο, ας χαθεί η εξεταστική, χρειάζομαι λίγη ξεκούραση, θα διαβάσω μόνος κλπ" ή ακόμα εντονότερα "ότι θέλει ας γίνει, πάμε για μπάνιο, ας πάμε για καφέ κλπ".
Για κάποιους από μας είναι και η απογοήτευση, το ότι δεν έχουμε ελπίδα σαν μονάδες, και το ότι δεν μαζευόμαστε. Λέμε, "κάναμε το καθήκον μας", "προσπαθήσαμε (στοιχειωδώς μεν) να οργανώσουμε κάτι στην πρώτη συνέλευση του χρόνου αλλά δεν ήταν αρκετό, παραιτούμαι...". Σημειωτέον, η έλλειψη οργάνωσης και κατάρτισης ενός σωστού και πιο μετριοπαθούς σχεδίου αντίδρασης (για να καλύψουμε και όσους αντιτίθενται λίγο ή πολύ στην αναθεώρηση και το νόμο) μας οδήγησε στο άλλο άκρο (υποστήριξη ΔΑΠ) για να αντιμετωπίσουμε το ένα άκρο (μακρά κατάληψη).
Άλλοτε λέμε άστε τους εκείνους να αποφασίσουν ότι θέλουν, δεν με ενδιαφέρει. Ακόμα λέμε το κορυφαίο αφού έχω έτσι συμφοιτητές που θέλουν να κλείνουν τη σχολή δεν ασχολούμαι.
Πιστεύω κάτι λίγο από τα πιο πάνω χαρακτηρίζει τον καθένα μας. Τουλάχιστον τους μη ακραίους και κατά τι φανατισμένους. Με τέτοιες ιδέες υπάρχουν και υποστηρικτές (σε ολόκληρο ή σε μέρος), αντίθετοι και αδιάφοροι ως προς το νομοσχέδιο. Όπως και να έχει, μένουμε αδρανείς και αρκούμαστε στο να κλαίουμε σε δημόσιες συζητήσεις (Εδώ δεν κατηγορώ κανένα εκτός από τον εαυτό μου).
Για τα στατιστικά φαίνεται τελικά θα είναι πιο σωστό να λέμε ότι η πλειοψηφία αδιαφορεί. Από αυτή την μεγάλη μερίδα όμως λυπάμαι που δεν μπορεί κανένας να ισχυριστεί αν με την αποχή τους υποστηρίζουν την κατάληψη ή τα μαθήματα. Αυτό θα φαινόταν μόνο σε ψηφοφορία και αυτό είναι το όπλο των υποστηρικων της κατάληψης. Απλά εμείς ίσως δεν έχουμε την προσήλωση σε κάποιο σκοπό που χρειάζεται.
Καταθέτοντας τα όπλα, πλήρης αισχύνης, και να χαθεί το εξάμηνο θα καλύψω τα χαμένα μαθήματα και θα τελειώσω στα 5 χρόνια. Τέλος.
Υποβάλλω χωρίς δεύτερη ανάγνωση και προεπισκόπιση :Ρ