τελειωμένος έγραψε:Ναι καλά τα λές(σε λίγο θα σε στείλω να δώσεις για μένα ανοσολογία) αλλά δεν καταλαβαίνω πώς αυτά στηρίζουν ότι:
Falgorn έγραψε:Στη φάση κοντά στην αρχή της σύλληψης το χειρίζονται ως μια οντότητα μεν (όχι και απόλυτα αυθύπαρκτη, επειδή είναι ακόμα κομμάτι της μητέρας), επειδή είναι ένας κυτταρικός όγκος ο οποίος είναι εν δυνάμει άνθρωπος, αλλά γενικά αποφεύγουν να το ορίσουν σαν ανθρώπινη οντότητα. Δεν έχει μια πλειάδα χαρακτηριστικών που χρειάζονται για να μιλήσει κανείς για ύπαρξη συνείδησης. Δεν είναι ανάγκη να είναι κανείς "φιλάργυρος εκτρωσάς" για να μην το θεωρεί άνθρωπο ακόμα.
Θεωρώ πώς όλη η διαδικασία του οργανισμού να υποδεχτεί τον ξένο, επιβεβαιώνει πως πρόκειται για έναν ξένο οργανισμό και όχι ένα κομμάτι του.
Χμμμ... Συμφωνώ σε αυτό. Το κατά πόσο θεωρείται ανθρώπινη οντότητα ήταν όντως λίγο άσχετο σε σχέση με τα υπόλοιπα που ανέφερα, αλλά το έβαλα γιατί μου πέρασε από το μυαλό το θέμα του δικαιώματος στον τερματισμό της εγκυμοσύνης, που συνδέεται κι αυτό με το όλο θέμα... (μπορεί να γίνει λίγο "μπαλαντέρ" το topic, αν τοποθετηθούνε κι άλλοι για αυτά που πιστεύουν...

)
τελειωμένος έγραψε:Βλάβες εγκεφαλικές που οδηγούν σε αλλαγή της συμπεριφοράς δεν νομίζω πως οδηγούν στο συμπέρασμα πως δεν υπάρχει πέρα από τον εγκέφαλο τίποτε άλλο. Εκτός βέβαια αν δεχτούμε πως ψυχή=συμπεριφορά, θέση που απόσο γνωρίζω την υποστηρίζουν πολλοι ψυχολόγοι (αλλιώς θα σπούδαζαν κάτι ανευ αντικειμένου).
Δεν οδηγούν σε αυτό το συμπέρασμα, δίκιο έχεις, αλλά οδηγούν στο συμπέρασμα ότι αν η "ψυχή" είναι τόσο στενά συνδεδεμένη με (και καθορίζεται από) τη μορφολογία του εγκεφάλου, δεν υπάρχει κάποιος λόγος να θεωρήσουμε πως έχει λόγο ύπαρξης. Το να απδώσουμε τις ανώτερες νοητικές λειτουργίες (συναισθήματα, λογική σκέψη, αφηρημένες έννοιες-σκέψεις κλπ) σε μια απροσδιόριστη οντότητα που λέγεται ψυχή και η οποία απλά υπάρχει και από την οποία εκπορευονται (ακούγεται λίγο εκκλησιαστικό, αλλά δεν έχω καλύτερη λέξη γι αυτή τη σχέση) αυτά, πιο πολύ μου φαίνεται σαν μια ρομαντική υπόθεση, που έχει μεν αισθητική και συναισθηματική αξία σαν ιδέα, αλλά δεν βοηθά στο να κατανοήσουμε τον κόσμο γύρω μας και μέσα μας...
Όσο για τη σχέση ψυχής-συμπεριφοράς: Γενικά, θεωρείται ότι από την ψυχή εκπορεύονται μια σειρά ανώτερων πνευματικών λειτουργιών του ανθρώπου. Όμως αυτές οι λειτουργίες (με μια μερική εξαίρεση στα συναισθήματα), μαθαίνονται κατά τη διάρκεια της ζωής, μέσω της αλληλεπίδρασης με άλλους ανθρώπους. Μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε λογικά, μαθαίνουμε να εκτιμούμε την αισθητική αξία των πραγμάτων, μαθαίνουμε να σκεφτόμαστε αφηρημένα, μαθαίνουμε να εκφράζουμε μια μεγαλύτερη ποικιλία συναισθημάτων και να εκτιμούμε τα συναισθήματα των άλλων. Δεδομένων αυτών όμως, αν προσπαθήσεις να ορίσεις την ψυχή μέσω των νοητικών λειτουργιών που πιστεύεις ότι εκπορεύονται από αυτήν (και ουσιαστικά όλη η ιδέα περί "ψυχής" έτσι αναπτύχθηκε), καταλήγεις ότι η ψυχή προϋποθέτει επίσης την αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους σε πολύ μεγάλο βαθμό. Γίνεται μια ιδέα πολύ λιγότερο αυθύπαρκτη.
τελειωμένος έγραψε:Σχετικά με την ψυχή των κλώνων, δέ νομίζω πως η διαδικασία από την οποία έχει προκύψει ένας άνθρωπος έχει να κάνει με τό άν έχει ψυχή ή όχι(σχετικά με τον χαρακτηρισμό ως καθαρά υλική διαδικασία). Όλα κατά μία έννοια είναι υλικές διαδικασίες(φυσιολογική & τεχνητή αναπαραγωγή).
Και πάλι όμως δεν καταλαβαίνω γιατί κάτι τέτοιο σηματοδοτεί την άρρηκτη σύνδεση σάρκας-ψυχής.
Μα το ίδιο το γεγονός ότι η αντιγραφή της σάρκας συνεπάγεται τη δημιουργία ψυχής δείχνει πως αυτά τα δύο είναι πάρα πολύ στενά συνδεδεμένα.
τελειωμένος έγραψε:Στα υπόλοιπα δεν πολυ-διαφωνώ, με μία παρατήρηση: Αν δεχτούμε ως υλική και μόνο οντότητα τον άνθρωπο, η θεσμοθέτηση δικαιωμάτων και λοιπών όπως ωραια ανέλυσες, νομίζω πως έχει ξεκάθαρα ατομικιστική βάση.
Όντως. Αλλά όσο προχωρούσε η ανθρώπινη εξέλιξη, οι αφηρημένες έννοιες μπόρεσαν να αποκτήσουν τη δική τους δυναμική, και οι διεκδικήσεις δε χρειαζόταν πλέον να είναι συνδεδεμένες με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης. Π.χ. η έκφραση αλληλεγγύης ή η ανιδιοτελής προσφορά σε μια κοινωνική ομάδα στην οποία δεν ανήκεις δεν βρίσκονται στο επίπεδο ενός ενστίκτου που αναπτύχθηκε για να δημιουργηθούν πιο στενές και σταθερές κοινωνικές σχέσεις ανάμεσα στα μέλη των ανθρώπινων ομάδων. Πρόκειται για ενέργειες που κάνει το άτομο επειδή έχει αποφασίσει να δρα με βάση μια αφηρημένη ιδέα (αλληλεγγύη). Από αυτό το σημείο και μετά, η διακδίκηση δε γίνεται πάνω σε ατομικιστική βάση...