[Άρθρο] Φοιτητές που δεν γνωρίζουν τι θα πει μελέτη!

[pao132003]

σιγά το νέο θα μου πείτε, αλλά ας δούμε τι λένε οι έρευνες γι'αυτό...

Οι Ελληνες φοιτητές συνεχίζουν να παπαγαλίζουν τα μαθήματά τους, όπως έκαναν τα 12 προηγούμενα χρόνια. Ερευνα σε δευτεροετείς φοιτητές του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας δείχνει ότι κουβαλούν όλες τις κακές συνήθειες από το σχολείο. Αγωνιούν να αποστηθίσουν σωστά, δεν έχουν σύστημα στο διάβασμά τους, δεν γνωρίζουν πώς να ξεφύγουν από το στενό πλαίσιο του σχολικού βιβλίου αξιοποιώντας και άλλες πηγές γνώσης, δεν έχουν αναπτύξει κριτική σκέψη. Μόλις το 5% των φοιτητών μπορεί να διαβάζει πανεπιστημιακά βιβλία και άρθρα με γόνιμο τρόπο, ώστε τη γνώση που παίρνουν να την κατανοούν και να μπορούν να την εφαρμόσουν στην πράξη. Το 93,2% ελάχιστα αξιοποιεί για τη μελέτη του επιστημονικά βιβλία και άρθρα από τη βιβλιοθήκη ή το Διαδίκτυο. Μάλιστα, σχεδόν οι δύο στους τρεις μελετούν πρόχειρα αφού, όπως δήλωσαν, εντοπίζουν τις σημαντικότερες ιδέες των πανεπιστημιακών συγγραμμάτων διαβάζοντας επιλεγμένες σελίδες. Η παθογένεια του εκπαιδευτικού συστήματος αποδεικνύεται και στην εκμάθηση ξένων γλωσσών για την οποία οι ελληνικές οικογένειες σπαταλούν τεράστια ποσά: Ενώ οι περισσότεροι φοιτητές είχαν πτυχίο Αγγλικών πολύ υψηλού επιπέδου, σε τεστ που έδωσαν, το 93% βαθμολογήθηκε με 4 με άριστα το 10. Τα ευρήματα αυτά δείχνουν ότι η κατάσταση έχει φθάσει σε οριακό σημείο, καθιστώντας επιτακτική ανάγκη έναν ουσιαστικό διάλογο για αλλαγές στο ελληνικό σχολείο.

στο ίδιο μήκος κύματος και το παρακάτω άρθρο Η αποστήθιση βασιλεύει και στα ΑΕΙ

[papagalakos]

Ισχύει, αλλά όχι τόσο για σχολές όπως η δική μας, το ΦΜΣ, οι πολυτεχνιακές κ.λπ. κ.λπ.
Όταν το αντικείμενο είναι καθαρά επιστημονικό, π.χ. μαθηματικά, η αποστίθηση δεν παίζει κανένα ρόλο. Αν αποστιθήσεις ένα βιβλίο θα κουραστείς τόσο που τελικά θα το έχεις μάθεις κιόλας. Γι αυτό άλλωστε σε αυτές τις σχολές, αν δεν παρακολουθείς και δεν διαβάζεις κυρίως σε όλο το έτος, ένα μήνα πριν την εξεταστική δεν μπορείς να τα μάθεις, όπως γίνεται αντίθετα στη φιλοσοφική, στη νομική κ.α.
Αλλά και για τις σχολές που γίνεται, δεν φταίνε τόσο οι ίδιες οι σχολές. Όταν ένας φοιτητής μπαίνει στη σχολή με μεθοδολογία αποστίθηση, τότε η σχολή δεν μπορεί εύκολα να τον διδάξει τον ερευνητικό τρόπο σκέψης. Αυτό είναι δουλειά του σχολείου, που σκόπιμα καλιεργεί την αποστήθιση και την μη κριτηκή σκέψη.
Σκεφτείτε μόνο την τρίτη λυκείου. Έπρεπε να διαβάζουμε μόνο 6 μαθήματα. Τα υπόλοιπα δεν υπήρχαν. Σε ένα ολόκληρο σχολικό έτος, η ύλη μας ήταν 6 μαθήματα. Και τί μαθήματα. Ένα πλήρους αποστίθησης, ανάλογα με τη κατεύθυνση, ΑΟΔΕ, Βιολογία κ.λπ. (ή και περισσότερα). Η φυσική και τα μαθηματικά είχαν τόσο περιορισμένη έκταση που δεν μπορούσες να μελετήσεις παρά μόνο να μάθεις μεθοδολογίες επίλυσης προβλημάτων. Ε, μετά από τέσσερις μήνες διακοπές τις ξεχνάς κι αυτές.
Βέβαια το πρόβλημα δεν είναι στο τελευταίο σχολικό έτος. Είναι στα 11 προηγούμενα.
Ο δάσκαλος είναι η απόλυτη αυθεντία, η απόλυτη αλήθεια, δεν συνδιαλέγεται, παρά μόνο ζητά να μάθεις αυτά που σου λέει και να του τα πείς την επόμενη μέρα. Σου στερεί ακόμα και την αναζήτηση και την έρευνα. Σου δίνει μασημένη τροφή, σου λέει θα διαβάσεις από εδώ μέχρι εδώ, θα λύσεις αυτή κι αυτή την άσκηση, θα προσπεράσεις αυτό το κομάτι, το παραδίπλα είναι sos κ.λπ.
Είναι δυνατόν να μαθαίνεις ιστορία αποστιθήζοντας δύο σελίδες και χωρίς καν να συζητήσεις; Να μην υπάρχει ένα μάθημα φιλοσοφίας, ένα μάθημα πολιτικής επιστήμης; Ακόμα και οικονομία που είχαμε για μια χρονιά και Δίκαιο, κι αυτά στα μέτρα τους ήταν κομένα και ραμμένα. Κάτι γλυκανάλατες αναλύσεις, που εννοείται δεν μπορούσαμε να διαφωνήσουμε, σκόρπιες και τετριμένες πληροφορίες, καθαρά εγκυκλοπεδικές ίσα να ξέρουμε το πολίτευμα.
Γράφω κομένες και ραμμένες στα μέτρα τους, γιατί έτσι είναι. Όχι βέβαια για τους καθηγητές. Αυτοί είναι τα όργανα. Οι βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, πρόην ονειροπόλοι νέοι, που τους τσάκισε τα όνειρα αυτό το καθόλου εκμεταλευτικό, απολυταρχικό, αντιδημοκρατικό, ανελεύθερο, κι όμως τόσο βάρβαρο κι απάνθρωπο σύστημα.
Κομένες και ραμμένες για το σύστημα, γι αυτούς που είναι πάνω και που με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο θα παραμείνουνε πάνω.
Τί πιο ωραίο γι αυτούς απ' το να έχουν έναν λαό αμόρφωτο, αστοιχείωτο, υποταγμένο, να δέχεται ό,τι του λένε επειδή έτσι έχει συνηθήσει, έναν εργάτη-χαμάλη για τις δουλειές του ποδαριού, έναν εξειδηκευμένο επιστήμονα που θα ξέρει να κρατά τη βίδα κι έναν άλλο που θα ξέρει να τη βιδώνει.

Η ελευθερία είναι σκλαβιά
Ο πόλεμος είναι ειρήνη
Η άγνοια είναι δύναμη
Τζόρτζ Όργουελ

[Hengeo]

Δυστυχώς τα άρθρα έχουν δίκιο. Η έλλειψη κριτικής σκέψης φαίνεται σε όλους τους τομείς, όχι μόνο στον ακαδημαϊκό. Αυτό που δεν αναφέρουν όμως, είναι ότι και ο τρόπος εξέτασης-αξιολόγησης στα ΑΕΙ σε μεγάλο βαθμό ευνοεί την αποστήθιση. Ευτυχώς η πολλαπλή βιβλιογραφία ενθαρρύνεται, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Μου έχει τύχει κάμποσες φορές να κοπώ σε μάθημα επειδή θυμήθηκα λάθος έναν τύπο, και ας φαινόταν από όσα είχα γράψει στο υπόλοιπο θέμα (τεκμηρίωση, αιτιολόγηση, κ.λ.π.) ότι ξέρω το μάθημα, δεν είμαι ο άσχετος που έγραψε ότι να'ναι. Άρα λοιπόν οι αλλαγές είναι απαραίτητες παντού..

[CreamMcCracker]

Και εγώ μετά το 3ο έτος άρχισα να μαθαίνω να διαβάζω σωστά. Τα πρώτα έτη έπαιρνα ένα γκαρούτσο και το διάβαζα λες και ήταν μαθηματικά κατεύθυνσης 3ης λυκείου. Κατέληξα με ένα σωρό 5αρια σε πολλά εύκολα μαθήματα...

[CreamMcCracker]

[...]έναν εξειδηκευμένο επιστήμονα που θα ξέρει να κρατά τη βίδα κι έναν άλλο που θα ξέρει να τη βιδώνει[...]

Μήπως εννοείς τη λάμπα;

[papagalakos]

Τη βίδα εννοώ. Αυτό είναι ένα παράδειγμα που βγήκε από πολύ παλιά, όταν έγινε η διάσπαση του ενιαίου τμήματος μηχανικών σε ναυπηγούς, μηχανολόγους και πολιτικούς μηχανικούς. Αλλά νομίζω ότι και με τη λάμπα η ουσία παραμένει η ίδια. Μας θέλουν ολοκληρωτικά άχρηστους, ή καλύτερα, στο ελάχιστο χρήσιμους. Αναλώσιμους και φτηνούς.

[pao132003]

ένα ωραίο απόσπασμα από το βιβλίο "Να ζεις, να αγαπάς και να μαθαίνεις"

Σαν άτομα δεν πρέπει να αρκούμαστε στο να γίνουμε απλώς σαν τους άλλους. Πρέπει να πολεμήσουμε το σύστημα.Πάρτε για παράδειγμα τους καθηγητές των τεχνικών. (Δεν έχω τίποτε εναντίον των καθηγητών των τεχνικών. Τους λυπάμαι τους καημένους.) Θυμάμαι τις φορές που έρχονταν στην τάξη μου στο Δημοτικό κι είμαι σίγουρος ότι τους θυμόσαστε κι εσείς. Σας έδιναν ένα κομμάτι χαρτί, ο δάσκαλος ετοίμαζε τον πίνακα,κι εσείς περιμένατε γεμάτοι ενθουσιασμό. Θα ήταν η ώρα των τεχνικών. Είχατε μπροστά σας μια σειρά από κραγιόνια, δένατε τα χέρια σας και περιμένατε. Σε λίγο ερχόταν τρέχοντας μια ταλαίπωρη,εξαντλημένη γυναίκα,που βιαζόταν γιατί έπρεπε να διδάξει τεχνικά σε άλλες δεκατέσσερις τάξεις αυτή τη μέρα. Ορμούσε μέσα με το καπέλο της στραβοβαλμένο,λαχανιασμένη και ανάγγελε: "Καλημέρα, παιδία. Σήμερα θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο. "Ζήτω" ,έλεγαν τα παιδιά, "θα ζωγραφίσουμε ένα δέντρο!". Έπαιρνε λοιπόν ένα πράσινο κραγιόνι και σχεδίαζε αυτό το μεγάλο πράσινο πράγμα. Μετά του σχεδίαζε μία καφετιά βάση και λίγα χορταράκια. "Αυτό είναι ένα δέντρο", έλεγε. Και τα παιδιά το κοίταζαν καλά κι έλεγαν,"Αυτό δεν είναι δέντρο, είναι γλειφιντζούρι". Εκείνη όμως επέμενε και μοίραζε τα χαρτιά λέγοντας: "Τώρα ζωγραφίστε κι εσείς ένα δέντρο". Στην πραγματικότητα δεν εννοούσε "Ζωγραφίστε ένα δέντρο", αλλά "Ζωγραφίστε το δέντρο μου". Και όσο πιο γρήγορα καταλάβαινες τι ήθελε και κατάφερνες να μιμηθείς το γλειφιντζούρι και να της το δώσεις, τόσο πιο εύκολα έπαιρνες Α.

Υπήρχε όμως πάντα ο μικρούλης που ήξερε ότι αυτό δεν ήταν δέντρο, γιατί είχε δει τα δέντρα έτσι όπως δεν τα είχε ζήσει ποτέ η καθηγήτρια των τεχνικών. Είχε πέσει απο ένα δέντρο,είχε δαγκώσει ένα δέντρο,είχε μυρίσει ένα δέντρο,είχε καθήσει στα κλαδιά ενός δέντρου, είχε ακούσει τον άνεμο να περνάει μέσα από το φύλλωμα ενός δέντρου και ήξερε, πως το δικό της δέντρο ήταν γλειφιντζούρι. Έτσι έπαιρνε το μοβ και το πορτοκαλί και το μπλε και το ροζ και το πράσινο και γέμιζε τη σελίδα του και μετά σηκωνόταν και της το πήγαινε χαρούμενος. Η καθηγήτρια το κοίταζε και έλεγε: "Ω, Θεέ μου, εγκεφαλική βλάβη - να πάει σε ειδική τάξη".

Πόσος καιρός χρειάζεται για να καταλάβει κάποιος ότι αυτό που του λές στην πραγματικότητα είναι, "Για να σε περάσω,θέλω να μιμηθείς το δέντρο μου". Έτσι πηγαίνουν τα πράγματα από την πρώτη του Δημοτικού ώς τα σεμινάρια του Πανεπιστημίου. Εγώ διδάσκω σε σεμινάρια στο Πανεπιστήμιο. Είναι απίστευτο το πώς έχουν μάθει πια να παπαγαλίζουν τα παιδιά που έχουν φτάσει σ'αυτό το επίπεδο.Ρωτάτε αν σκέφτονται; Μην λέτε ανοησίες. Μπορούν να σου επαναλάβουν λέξη προς λέξη τα στοιχεία που τους δίνεις. Και δεν μπορείς να τα κατηγορήσεις αυτά τα παιδιά,γιατί έτσι έμαθαν. Τους λες: "Σκέψου δημιουργικά" και τους πιάνει φόβος. "Δεν το εννοεί πραγματικά αυτό, έτσι δεν είναι; "Τι συμβαίνει λοιπόν στη μοναδικότητα μας, τι συμβαίνει στο δέντρο μας; Όλη αυτή η μοναδικότητα χάνεται στον πάτο της θάλασσας. Όλοι είναι σαν όλους κι όλοι είναι ευτυχισμένοι. Ο Ρ. Ντ. Λαινγκ λέει: "Ικανοποιούμαστε όταν κάνουμε τα παιδιά μας ανθρώπους σαν κι εμάς: στερημένους, άρρωστους, τυφλούς,κουφούς, αλλά με υψηλό δείκτη νοημοσύνης"…

[τελειωμένος]

Μια φορά κι έναν καιρό, μαζεύτηκαν στο δάσος διάφορα ζώα κι αποφάσισαν να φτιάξουν ένα σχολείο.
Τα ζώα αυτά ήταν ένας λαγός, ένα σπουργίτι, ένας σκίουρος, ένα μπαρμπούνι κι ένα φίδι.
Σχημάτισαν το Διοικητικό Συμβούλιο του σχολείου, που έκανε την πρώτη συνεδρίαση και θα έφτιαχνε το πρόγραμμα των μαθημάτων.
Ο λαγός επέμενε ότι πρέπει να μπει στα μαθήματα το τρέξιμο.
Το μπαρμπούνι επέμενε να περιληφθεί στο πρόγραμμα το κολύμπι.
Το σπουργίτι πρότεινε στο σχολείο να διδάσκεται το πέταγμα και ο σκίουρος θεωρούσε απολύτως αναγκαίο να διδάσκεται στο σχολείο το σκαρφάλωμα στους κορμούς των ψηλών δέντρων.
Το φίδι κοίταζε πονηρά και δεν εξέφρασε καμία γνώμη, κρυφογελούσε μάλιστα κάτω από τα μουστάκια του γιατί πίστευε ότι μπορεί να κάνει τα πάντα.
Τα έβαλαν, λοιπόν, όλα αυτά μαζί και έφτιαξαν το σχολικό πρόγραμμα.
Υστερα αποφάσισαν ότι όλα τα ζώα έπρεπε να κάνουν όλα τα μαθήματα.
Και το σχολείο άνοιξε.
Καθώς προχωρούσαν οι μέρες άρχισαν να φαίνονται τα πρώτα αποτελέσματα αυτής της εκπαίδευσης «ευρείας βάσης.»
Παρ’ όλο που οι λαγοί έπαιρναν ΑΡΙΣΤΑ στο τρέξιμο, είχαν πρόβλημα με το σκαρφάλωμα στους κορμούς των ψηλών δέντρων. Έπεφταν ξανά και ξανά προς τα πίσω, και σύντομα από τα πολλά χτυπήματα στο κεφάλι, έπαθε κάποια ζημιά ο εγκέφαλός τους και δεν μπορούσαν πια ούτε να τρέξουν! Τελικά, αντί να παίρνουν ΑΡΙΣΤΑ στο τρέξιμο όπως στην αρχή, έπαιρναν με το ζόρι κανένα ΠΕΝΤΕ και φυσικά έπαιρναν πάντα ΜΗΔΕΝ στο σκαρφάλωμα στους κορμούς των ψηλών δέντρων και στο κολύμπι.
Τα πουλιά που ήταν πραγματικά υπέροχα στο πέταγμα, όταν ερχόταν η ώρα να τρέξουν στο έδαφος δεν τα κατάφερναν καθόλου καλά. Κάθε φορά που έτρεχαν, σκόνταφταν κι έσπαγαν κάποιο από τα φτερά τους ή τη μύτη τους. Όσο για το κολύμπι, μούσκευαν τα φτερά τους και με το ζόρι γλίτωναν το πνίξιμο.
Έτσι πολύ σύντομα, άρχισαν να παίρνουν ΠΕΝΤΕ και στο πέταγμα, ΜΗΔΕΝ στο τρέξιμο, ενώ ζούσαν τις δυσκολότερες ώρες της ζωής τους στο σκαρφάλωμα των κορμών των ψηλών δέντρων.
Τα ψάρια που ήταν χάρμα οφθαλμών να τα βλέπεις να κολυμπάνε κι έπαιρναν ΑΡΙΣΤΑ σ’ αυτό, πήραν ΜΗΔΕΝ σε όλα τ’ άλλα, γιατί κάθε φορά που πήγαιναν να βγουν στη στεριά δεν μπορούσαν ν’ αναπνεύσουν και ξανάπεφταν αμέσως στο νερό, χωρίς να προσπαθήσουν για τίποτα.
Οι σκίουροι, που βέβαια έπαιρναν ΑΡΙΣΤΑ στο σκαρφάλωμα των κορμών ψηλών δέντρων, έπιαναν κανένα ΕΞΙ στο τρέξιμο γιατί μπερδεύονταν στην ουρά τους, έπαιρναν με το ζόρι ΠΕΝΤΕ στο κολύμπι γιατί κινδύνευαν να πνιγούν, ενώ όταν δοκίμαζαν να πετάξουν έπαιρναν ΜΗΔΕΝ αφού όλο έπεφταν κι έσπαγαν τα μούτρα τους.
Τελικά, το ζώο που κατάφερε να αποφοιτήσει με ΑΡΙΣΤΑ, ήταν το ύπουλο φίδι επειδή μπορούσε να μισοκάνει τα πάντα.
Ψιλοκολυμπούσε, ψευτοπέταγε καθώς πηδούσε από δέντρο σε δέντρο και όταν έπεφτε δεν έσπαγε τίποτα, σέρνονταν στο χώμα - πράγμα που θύμιζε τρέξιμο - και τα κατάφερνε χωρίς μεγάλη προσπάθεια, να σκαρφαλώνει σε κορμούς ψηλών δέντρων.
Οι δάσκαλοι όμως ήταν πανευτυχείς επειδή όλα τα ζώα έκαναν όλα τα μαθήματα, πράγμα που το ονόμαζαν, «επιτυχία του σχολικού προγράμματος» και είχαν βρει και τον αριστούχο να κρατάει τη σημαία στις παρελάσεις των σχολικών εορτών.
Ίσως δεν έχει μεγάλη σημασία, αλλά πρέπει να πούμε ότι το φίδι είχε γονείς γυμνοσάλιαγκες οι οποίοι είχαν γεράσει με το παράπονο ότι την εποχή που πήγαιναν σχολείο, οι ίδιοι στην παρέλαση συμμετείχαν στην τελευταία σειρά και όποτε δεν έπαιρναν μέρος, κανείς δεν το αντιλαμβανόταν, από κανέναν δεν έλειπαν και κανείς δεν τους έψαχνε.
Όπως ξέρουμε, όλα τα ζώα σιχαίνονται το ίχνος από τα σάλια που αφήνουν στο διάβα τους.