Αναρχία: Τί είναι τελικά και πώς διαστρεβλώνεται

[Gus]

Τότε προφανώς από τα 12 σου συναναστρέφεσαι με άτομα που επίσης δεν είχαν την παραμικρή ιδέα του τί είναι αναρχία-αναρχικός. Προσωπικά, δεν πιστεύω οτι υπάρχει συλλογική αναρχική δράση στην Ελλάδα, έτσι οπως ορίστηκε σε προηγούμενα πόστ (π.χ.: αγάπη προς το συνάνθρωπο, αντιβία, απεμπλοκή απο οριοθετήσεις-νομος, αστυνομία, δικαστήριο,βουλή,κτλ. ). Οι παραπάνω αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί απλά ευτελίζουν τον όρο, σπρώχνοντας την κοινή γνώμη στο να ταυτίσει την ιδέα της αναρχίας με τους μπάχαλους που τα σπάνε και πλιατσικολογούν. Κακώς ονομάζονται έτσι. Ο αναρχικός κυνηγά την "άναρχο κοινωνία"(=κοινωνία τόσο αρμονική, ώστε ο καθένας να γνωρίζει ου τελειώνουν οι ελευθερίες του και αρχίζουν οι ελευθερίες των άλλων, πράγμα που καθιστά την νομοθετική/εκτελεστική/δικαστική αρχή περιττή), ενώ οι μπαφιάρηδες των εξαρχείων κυνηγούν το χάος, τη σήψη και την καταστροφή. Τα ονομάζουν όλα αυτά "Επανάσταση" και παρασιτούν εις βάρος των υπολοίπων. Πιό πολυ από όλους όμως, εις βάρος των αληθινών αναρχικών. Τώρα, σε ατομικο επίπεδο, ούτε με ενδιαφέρει, ούτε και θα εξετάσω ποιός από εσάς είναι πιο αναρχικός από τον άλλον. Έχετε μια ιδεολογία και την ακολουθείτε. Το ζήτημα είναι, ανείκετε στους αναρχικούς ή στους χαοτικούς??

Να σου πω μην τσουβαλιαζεις τοσο πολυ ατομα και καταστασεις,κατα τα αλλα καλα τα πας μεχρι τωρα,εστρωσες μπορω να πω...Αλλα αν η τηλεοραση σου λεει για "μπαφιαρηδες των εξαρχειων που θελουν την καταστροφη,την σηψη,την παρακμη και το πλιατσικο " δεν σημαινει οτι εχει και δικιο...Σιγουρα υπαρχουν τετοιοι,αλλα δεν ειναι πολλοι...Μπορεις να πας κι εσυ μονος σου να δεις...

[O kanenas]

Το κακό είναι ότι δεν του τα'πε μόνο η τηλεόραση, αλλά και ο παπαγαλάκος.
Κρίμα ρε παιδί μου...

[papagalakos]

Mea culpa

[Falgorn]

Η Αναρχία Είναι μια ευρύτερη έννοια, όπως λέει ο φίλτατος, ΟΜΠΡΕΛΑ ΙΔΕΟΛΟΓΙΩΝ

Σιγά μην είναι και μουσακάς. Κατά τον Μαρξ, αναρχία είναι το τελικό στάδιο του κομμουνισμού, το οποίο επέρχεται της σταδιακής παραμέρισης του κράτους.
Από 'κει και πέρα, με τα χρόνια έχουν δημιουργηθεί διάφορα αναρχικά ρεύματα. Όπως και στον κομμουνισμό. Εκεί να δείς ρεύματα. Σταλινισμός, Λενινισμός, Μαρξισμός, Τροτσκισμός, ρεφορμισμός, εξτρεμισμός, εναλακτικός και δε συμαζεύεται. Ίσως επειδή η αναρχία είναι λιγότερο... "δογματική" ιδεολογία, να έχει περισσότερα ή πιο αφηρημένα ρεύματα. Αλλά δεν την λες και ομπρέλα. Μάλιστα νομίζω ότι οι ίδιοι οι αναρχικοί δεν θεωρούν τον όρο "ομπρέλα ιδεών" και πολύ σωστό. Μάλον συνοψίζει την κριτική τους στο ΣΥΝ.

Κοίτα, αν μιλάμε θεωρητικά, συμφωνώ μαζί σου... Αυτό που είχα υπ' όψιν είναι το ότι αρκετές αναρχικές ομάδες αρνούνται οποιαδήποτε σχέση με μαρξισμό και αριστερά, εν πολλοίς ίσως λόγω της στάσης της Σοβιετικής Ένωσης απέναντι στο αναρχικό κίνημα, και σίγουρα λόγω του ιδεολογικού ξεπουλήματος που έχουν κάνει σχεδόν όλα τα Κομμουνιστικά Κόμματα παγκοσμίως...

[papagalakos]

Ναι, θα συμφωνήσω με αυτό.

[noir]

@malefino

Σχετικα με το Ρενο Αποστολιδη και τις διαστρεβλωσεις του περι αναρχιας:
Ομολογω πως δεν τον γνωριζα πριν αναφερθει εδω. Διαβαζοντας το βιογραφικο του μπορει κανεις να προιδεαστει ομως για το τι θα ακουσει. Ενω εζησε στις πιο πολυταραχες περιουδους της συγχρονης ελληνικης ιστοριας κρατησε τη σταση του παθητικου διαοννοουμενου που ανεβαινει στο γυαλινο πυργο του και αποστασιοποιημενος απο οσα ζει ο κοσμος γυρω του κρινει και γραφει απεραντες φιλολογιες βιωνοντας την ειρηνιστικη του ψευδαισθηση.

Στο δια ταυτα ομως. Ειδα τα 3 βιντεακια που ανεβηκαν πρωτα, για να διαπιστωσω πως κινουνται ολο στο ιδιο μοτιβο. Δε μπορει να ξεπερασει "το ατομο" και να μιλησει για τη κοινωνια. Νοει την ελευθερια ως κατι το ατομικο και την απομονωνει, λες και νοειται ατομικη ελευθερια σε μια κοινωνια ανθρωπων! Συνεχιζει απολιτικοποιώντας (κατα κυριολεξια) την αναρχια και συνδεοντας τη με αποκλειστικη αρνηση. Αφαιρώντας τα δημιουργικα προταγματα που εχει για μια διαφορετικη κοινωνια ανθρωπων, απεμπλεκοντας τη απο το συλλογικο και μειωνοντας τη τελικα σε μια προσωπικη αναζητηση.

Ευτυχως υπαρχει η ιστορια για να τον διαψευσει, οπου η αναρχια εχει εκδηλωθει ως κατι πολυ παραπανω απο προσωπικη αναζητηση και αρνηση που ειναι μονο μικρα κομματια της αφετηριας του ατομου πρωτου ενταξει τους αγωνες του σε συλλογικα πλαισια και κινηματικες διαδικασιες. Ο Αποστολιδης δε μπορει να φτασει καν στην εννοια κινημα και στους κοινωνικους αγωνες, περιοριζομενος στην εξατομικευμεση και σε ομφαλοσκοπησεις, προσκολημενος στη σφαιρα του προσωπικου.

Η διαλλεκτικη του Αποστολιδη ακομα και στο τελευταιο κομματι της συνεντευξης συνεχιζει να παρουσιαζει σοβαρες αδυναμιες. Περιοριζει ακομα και τη φιλοσοφικη προσεγγιση στο ρευμα της αναρχιας αποσπασματικα και με ιστορικη ασυνεχεια ...προκειμενου να βρει πατημα για τη δικια του παθητικη σταση. Χρησιμοποιει το Νιτσε (που μονο επιλεκτικα και στοχευμενα μπορει να συνεισφερει καποια στοιχεια στην αναρχικη θεωρηση) και το Στιρνερ που πλεον αποτελει αποκλειστικο ιδεολογικο ερεισμα για πολυ μικρη μεριδα ανθρωπων, καθως ακομα και η αυτονομια και ατομικιστικος αναρχισμος εχουν εξελιχθει ...απο το 19ο αιωνα.

Τελοσπαντων, το συμπερασμα ειναι πως αυτα που λεει δεν αποτελουν τιποτα παραπανω απο μια ελειπεστατη φιλολογικη προσωπικη αποψη πανω στην αναρχια. Τετοιες αποψεις ειναι που δημιουργουν συνηθως σοβαρη συγχιση πανω στο πολιτικο ρευμα της αναρχιας, καθως την αποκοπτουν απο τις κοινωνικες διαδικασιες και την αναδικνυουν σε μια φιλοσοφικη ταση, μια προσωπικη αναζητηση ή καποιας μορφης ηθικη (και δυστυχως το συνηθες ειναι να μην απεχει πολυ απο τη χριστιανικη ηθικη).

Προσωπικά, δεν πιστεύω οτι υπάρχει συλλογική αναρχική δράση στην Ελλάδα, έτσι οπως ορίστηκε σε προηγούμενα πόστ (π.χ.: αγάπη προς το συνάνθρωπο, αντιβία, απεμπλοκή απο οριοθετήσεις-νομος, αστυνομία, δικαστήριο,βουλή,κτλ. ). Οι παραπάνω αυτοαποκαλούμενοι αναρχικοί απλά ευτελίζουν τον όρο, σπρώχνοντας την κοινή γνώμη στο να ταυτίσει την ιδέα της αναρχίας με τους μπάχαλους που τα σπάνε και πλιατσικολογούν. Κακώς ονομάζονται έτσι. Ο αναρχικός κυνηγά την "άναρχο κοινωνία"(=κοινωνία τόσο αρμονική, ώστε ο καθένας να γνωρίζει ου τελειώνουν οι ελευθερίες του και αρχίζουν οι ελευθερίες των άλλων, πράγμα που καθιστά την νομοθετική/εκτελεστική/δικαστική αρχή περιττή), ενώ οι μπαφιάρηδες των εξαρχείων κυνηγούν το χάος, τη σήψη και την καταστροφή. Τα ονομάζουν όλα αυτά "Επανάσταση" και παρασιτούν εις βάρος των υπολοίπων.

Προφανως και υπαρχει συλλογικη αναρχικη δραση στον ελλαδικο χωρο, και αρκετα συγκροτημενη. Προφανως επισης θα μπορουσε να ειναι καλυτερα τα πραγματα τοσο σε επιπεδο οργανωσης οσο και σε επιπεδο συνειδητοποιησης του ρολου του αναρχικου στις κινηματικες διαδικασιες οι οποιες ναι μεν εχουν ευρυτατο φασμα, αλλα δε μπορουν να στηριχτουν εξισου στον ιδιο βαθμο.

Επισης, δε νομιζω πως υπαρχει καποια αντιθεση ουτε προς την αριστερη ουτε προς την αναρχικη ιδεολογια με το πλιατσικο, ενω και ως προς τη καταστροφη του υπαρχοντος μονο ενας ρεφορμιστης μπορει να διαφωνησει. Προβληματικο ειναι οταν τα παραπανω αποτελουν αποκλειστικη δραση καποιων ατομων, και θελουν να τα βαφτισουν ως κινηματικες διαδικασιες ενος πολιτικου ρευματος. Δεν ειναι κινηματικες διαδικασιες καθ αυτες, αλλα πραξεις αντιβιας στη βια που ασκει το κρατος και ο καπιταλισμος πανω στις ζωες μας.

Επισης, ο αναρχικος οταν κυνηγα τη κοινωνικη αλλαγη και τη δημιουργια μιας διαφορετικης κοινωνιας, δε περιμενει πως αυτη θα ξεπηδησει μεσα απο το κοσμο των ιδεων επειδη ο κοσμος θα εχει αλλαξει ή θα εχει πειστει. Παλευει και αγωνιζεται για την αλλαγη στο τωρα, απαντα στη βια που υφισταται απο τη βαρβαροτητα του αστικου πολιτισμου και του καπιταλισμου και εναντιωνεται στη ταξικοτητα της κοινωνιας με ολα τα δυνατα μεσα. Απο τη φθορα και τη καταστροφη αυτης και των συμβολων της μεχρι τη συλλογικοποιηση των αρνησεων του προλεταριατου για τη διεκδικηση της ελευθεριας σε όλα τα επιπεδα. Ο πολεμος που διεξαγεται διαχρονικα μεταξυ καταπιεσμενων και εξουσιαστων μαινεται σε ολα τα πεδια αντιπαραθεσης, πρακτικα και διαλλεκτικα.

Τουλαχιστον για να κρινεις τι κανουν και τι δε κανουν οι μπαφιαριδες των εξαρχειων που υποθετω ελαχιστα γνωριζεις, μπορεις να ασχοληθεις και με τη κατανοηση οσων γραφτηκαν παραπανω, ξεπερνωντας καταρχας τις δικες σου στρεβλωσεις και μετα μπορουμε να ανοιξουμε και να εκτρεψουμε τη συζητηση στο το τι γινεται στα εξαρχεια και τι οχι.

Αλλα αν η τηλεοραση σου λεει για "μπαφιαρηδες των εξαρχειων που θελουν την καταστροφη,την σηψη,την παρακμη και το πλιατσικο " δεν σημαινει οτι εχει και δικιο...Σιγουρα υπαρχουν τετοιοι,αλλα δεν ειναι πολλοι...Μπορεις να πας κι εσυ μονος σου να δεις...

Eυκαιρια να πιασουμε τωρα το θεμα, που δεν ανοιξα πριν.

Τα εξαρχεια ειναι απο τα πιο κεντρικα σημεια της πολης, με χωρους που διαδραματισαν μεγιστη σημασια πολιτικα στην οργανωση κινηματων (λεγε με πανεπιστημια κλπ). Ειναι αυτονοητο πως μεγαλο μερος των πολιτικων συνελευσεων θα λαμβανει χωρα εκει. Οχι ομως το μεγαλυτερο. Το αναρχικο κινημα δεν οριζεται χωροταξικα, και πολυ περισσοτερο δε, δεν περιοριζεται στα εξαρχεια. Συνελευσεις και αυτοοργανωμενα εγχειρηματα βρισκονται διασκορπισμενα σε ολο το λεκανοπεδιο και σε ολον τον ελλαδικο χωρο.

Αλλα, οπως υπαρχει και το αναρχικο κινημα με τη δικια του ιστορια (και το καθε κινημα), υπαρχει επισης και ενα εν πολλοις αποπολιτικοποιημενο κατασκευασμα που ονομαζεται lifestyle. Οταν καποιος ομως ασκει κριτικη τηλεοπτικου ή καφενειακου επιπεδου, θα κολλησει πολιτικη ταυτοτητα στον καθενα και θα εγκαλεσει για πολιτικη συνεπεια μια ολοκληρη ιδεολογια (!!) επειδη ο καθε πανκης, αργοσχολος, ή εφηβος θα αξιωσει (ουτε καν συμβαινει αυτο παντα) να ενταξει τον εαυτο του καπου απλως επειδη νοιωθει καλυτερα με τον εαυτο του αν αυτοαποκαλειται καπως. Στρεβλωση λοιπον, που γινεται ειτε σκοπιμα απο μεσα μαζικης εξημερωσης, ειτε απ οσους αδυνατουν ή δε θελουν να προβουν σε μια σοβαρη πολιτικη κριτικη. Εδω αναφερομαι τοσο στο Con και κυριως στο papagalako και το καθε αποχαυνωμενο κνιτη. Οι κολλημενοι μικροαστοι ετσι και αλλιως ο,τι τους λενε σκεφτονται, αναμενομενο ειναι να λειτουργουν κατω απο τους ορους του θεαματος.

Mea culpa

scripta manent

[otinanai]

Αλλα, οπως υπαρχει και το αναρχικο κινημα με τη δικια του ιστορια (και το καθε κινημα), υπαρχει επισης και ενα εν πολλοις αποπολιτικοποιημενο κατασκευασμα που ονομαζεται lifestyle. Οταν καποιος ομως ασκει κριτικη τηλεοπτικου ή καφενειακου επιπεδου, θα κολλησει πολιτικη ταυτοτητα στον καθενα και θα εγκαλεσει για πολιτικη συνεπεια μια ολοκληρη ιδεολογια (!!) επειδη ο καθε πανκης, αργοσχολος, ή εφηβος θα αξιωσει (ουτε καν συμβαινει αυτο παντα) να ενταξει τον εαυτο του καπου απλως επειδη νοιωθει καλυτερα με τον εαυτο του αν αυτοαποκαλειται καπως.

+99999999999999999999999999999999999 κλπ κλπ

[Hengeo]

Σχετικα με το Ρενο Αποστολιδη και τις διαστρεβλωσεις του περι αναρχιας:
Ομολογω πως δεν τον γνωριζα πριν αναφερθει εδω. Διαβαζοντας το βιογραφικο του μπορει κανεις να προιδεαστει ομως για το τι θα ακουσει. Ενω εζησε στις πιο πολυταραχες περιουδους της συγχρονης ελληνικης ιστοριας κρατησε τη σταση του παθητικου διαοννοουμενου που ανεβαινει στο γυαλινο πυργο του και αποστασιοποιημενος απο οσα ζει ο κοσμος γυρω του κρινει και γραφει απεραντες φιλολογιες βιωνοντας την ειρηνιστικη του ψευδαισθηση.

Στο δια ταυτα ομως. Ειδα τα 3 βιντεακια που ανεβηκαν πρωτα, για να διαπιστωσω πως κινουνται ολο στο ιδιο μοτιβο. Δε μπορει να ξεπερασει "το ατομο" και να μιλησει για τη κοινωνια. Νοει την ελευθερια ως κατι το ατομικο και την απομονωνει, λες και νοειται ατομικη ελευθερια σε μια κοινωνια ανθρωπων! Συνεχιζει απολιτικοποιώντας (κατα κυριολεξια) την αναρχια και συνδεοντας τη με αποκλειστικη αρνηση. Αφαιρώντας τα δημιουργικα προταγματα που εχει για μια διαφορετικη κοινωνια ανθρωπων, απεμπλεκοντας τη απο το συλλογικο και μειωνοντας τη τελικα σε μια προσωπικη αναζητηση.

Μα το άτομο είναι ένα από τα δομικά στοιχεία μίας κοινωνίας. Όπως δεν μπορείς να φτιάξεις ένα σπίτι με σάπια τούβλα, έτσι και μία ελεύθερη-όχι σάπια κοινωνία, φτιάχνεται μόνο από ελεύθερα-όχι σάπια άτομα. Η ευτυχία-ελευθερία ξεκινάει μέσα από κάθε άτομο, δεν μπορεί καμμία εξωτερική δύναμη να κάνει τον άλλο ευτυχισμένο και ελεύθερο.

Ευτυχως υπαρχει η ιστορια για να τον διαψευσει, οπου η αναρχια εχει εκδηλωθει ως κατι πολυ παραπανω απο προσωπικη αναζητηση και αρνηση που ειναι μονο μικρα κομματια της αφετηριας του ατομου πρωτου ενταξει τους αγωνες του σε συλλογικα πλαισια και κινηματικες διαδικασιες. Ο Αποστολιδης δε μπορει να φτασει καν στην εννοια κινημα και στους κοινωνικους αγωνες, περιοριζομενος στην εξατομικευμεση και σε ομφαλοσκοπησεις, προσκολημενος στη σφαιρα του προσωπικου.

Η διαλλεκτικη του Αποστολιδη ακομα και στο τελευταιο κομματι της συνεντευξης συνεχιζει να παρουσιαζει σοβαρες αδυναμιες. Περιοριζει ακομα και τη φιλοσοφικη προσεγγιση στο ρευμα της αναρχιας αποσπασματικα και με ιστορικη ασυνεχεια ...προκειμενου να βρει πατημα για τη δικια του παθητικη σταση. Χρησιμοποιει το Νιτσε (που μονο επιλεκτικα και στοχευμενα μπορει να συνεισφερει καποια στοιχεια στην αναρχικη θεωρηση) και το Στιρνερ που πλεον αποτελει αποκλειστικο ιδεολογικο ερεισμα για πολυ μικρη μεριδα ανθρωπων, καθως ακομα και η αυτονομια και ατομικιστικος αναρχισμος εχουν εξελιχθει ...απο το 19ο αιωνα.

Τελοσπαντων, το συμπερασμα ειναι πως αυτα που λεει δεν αποτελουν τιποτα παραπανω απο μια ελειπεστατη φιλολογικη προσωπικη αποψη πανω στην αναρχια. Τετοιες αποψεις ειναι που δημιουργουν συνηθως σοβαρη συγχιση πανω στο πολιτικο ρευμα της αναρχιας, καθως την αποκοπτουν απο τις κοινωνικες διαδικασιες και την αναδικνυουν σε μια φιλοσοφικη ταση, μια προσωπικη αναζητηση ή καποιας μορφης ηθικη (και δυστυχως το συνηθες ειναι να μην απεχει πολυ απο τη χριστιανικη ηθικη).

Προφανως και υπαρχει συλλογικη αναρχικη δραση στον ελλαδικο χωρο, και αρκετα συγκροτημενη. Προφανως επισης θα μπορουσε να ειναι καλυτερα τα πραγματα τοσο σε επιπεδο οργανωσης οσο και σε επιπεδο συνειδητοποιησης του ρολου του αναρχικου στις κινηματικες διαδικασιες οι οποιες ναι μεν εχουν ευρυτατο φασμα, αλλα δε μπορουν να στηριχτουν εξισου στον ιδιο βαθμο.

Επισης, δε νομιζω πως υπαρχει καποια αντιθεση ουτε προς την αριστερη ουτε προς την αναρχικη ιδεολογια με το πλιατσικο, ενω και ως προς τη καταστροφη του υπαρχοντος μονο ενας ρεφορμιστης μπορει να διαφωνησει. Προβληματικο ειναι οταν τα παραπανω αποτελουν αποκλειστικη δραση καποιων ατομων, και θελουν να τα βαφτισουν ως κινηματικες διαδικασιες ενος πολιτικου ρευματος. Δεν ειναι κινηματικες διαδικασιες καθ αυτες, αλλα πραξεις αντιβιας στη βια που ασκει το κρατος και ο καπιταλισμος πανω στις ζωες μας.

Επισης, ο αναρχικος οταν κυνηγα τη κοινωνικη αλλαγη και τη δημιουργια μιας διαφορετικης κοινωνιας, δε περιμενει πως αυτη θα ξεπηδησει μεσα απο το κοσμο των ιδεων επειδη ο κοσμος θα εχει αλλαξει ή θα εχει πειστει. Παλευει και αγωνιζεται για την αλλαγη στο τωρα, απαντα στη βια που υφισταται απο τη βαρβαροτητα του αστικου πολιτισμου και του καπιταλισμου και εναντιωνεται στη ταξικοτητα της κοινωνιας με ολα τα δυνατα μεσα. Απο τη φθορα και τη καταστροφη αυτης και των συμβολων της μεχρι τη συλλογικοποιηση των αρνησεων του προλεταριατου για τη διεκδικηση της ελευθεριας σε όλα τα επιπεδα. Ο πολεμος που διεξαγεται διαχρονικα μεταξυ καταπιεσμενων και εξουσιαστων μαινεται σε ολα τα πεδια αντιπαραθεσης, πρακτικα και διαλλεκτικα.

Τουλαχιστον για να κρινεις τι κανουν και τι δε κανουν οι μπαφιαριδες των εξαρχειων που υποθετω ελαχιστα γνωριζεις, μπορεις να ασχοληθεις και με τη κατανοηση οσων γραφτηκαν παραπανω, ξεπερνωντας καταρχας τις δικες σου στρεβλωσεις και μετα μπορουμε να ανοιξουμε και να εκτρεψουμε τη συζητηση στο το τι γινεται στα εξαρχεια και τι οχι.

Η αναρχία ετυμολογικά σημαίνει έλλειψη αρχής, και κατά συνέπεια όχι επιβολή εξουσίας, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με οποιαδήποτε συλλογική οργάνωση. Διότι αρχή και επιβολή εξουσίας δεν εμπεριέχει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και οποιαδήποτε οργάνωση-κίνημα-επανάσταση όταν γίνεται βίαιη (πόσο μάλλον όταν κάνει πλιάτσικο ή σπάει!), επιβάλλει εξουσία, και κατ'επέκταση κάθε άτομο χωριστά! Δυστυχώς η αντιβία είναι και αυτή βία τελικά, δύο όψεις αλλά ίδιο κέρμα. Το θέμα λοιπόν τελικά είναι να καλύτερέψουμε ως άτομα και να γίνουμε λιγότερο βίαιοι, μέσω της παιδείας και της συνειδητοποίησης..

Αλλα, οπως υπαρχει και το αναρχικο κινημα με τη δικια του ιστορια (και το καθε κινημα), υπαρχει επισης και ενα εν πολλοις αποπολιτικοποιημενο κατασκευασμα που ονομαζεται lifestyle. Οταν καποιος ομως ασκει κριτικη τηλεοπτικου ή καφενειακου επιπεδου, θα κολλησει πολιτικη ταυτοτητα στον καθενα και θα εγκαλεσει για πολιτικη συνεπεια μια ολοκληρη ιδεολογια (!!) επειδη ο καθε πανκης, αργοσχολος, ή εφηβος θα αξιωσει (ουτε καν συμβαινει αυτο παντα) να ενταξει τον εαυτο του καπου απλως επειδη νοιωθει καλυτερα με τον εαυτο του αν αυτοαποκαλειται καπως. Στρεβλωση λοιπον, που γινεται ειτε σκοπιμα απο μεσα μαζικης εξημερωσης, ειτε απ οσους αδυνατουν ή δε θελουν να προβουν σε μια σοβαρη πολιτικη κριτικη. Εδω αναφερομαι τοσο στο Con και κυριως στο papagalako και το καθε αποχαυνωμενο κνιτη. Οι κολλημενοι μικροαστοι ετσι και αλλιως ο,τι τους λενε σκεφτονται, αναμενομενο ειναι να λειτουργουν κατω απο τους ορους του θεαματος.

Εδώ θα συμφωνήσω αλλά για όλες τις πλευρές. Σημασία έχει ο καθένας να κάνει ότι μπορεί μακριά από ταμπέλες, θεοποιήσεις, απαξιώσεις, φανατισμούς, δογματισμούς. Για μένα ο εθνικιστής που θα ασκήσει βία για το καλό της πατρίδας του, είναι το ίδιο μη-προοδευτικός με αυτόν που θα ασκήσει βία για το καλό της επανάστασης, και οι δύο ΄θεωρούν λανθασμένα ότι το κάνουν στο όνομα του καλου..

[Malefino]

Για μένα ο εθνικιστής που θα ασκήσει βία για το καλό της πατρίδας του, είναι το ίδιο μη-προοδευτικός με αυτόν που θα ασκήσει βία για το καλό της επανάστασης, και οι δύο ΄θεωρούν λανθασμένα ότι το κάνουν στο όνομα του καλου..

Σωστότατος ο κύριος!!!!

[Falgorn]

Η αναρχία ετυμολογικά σημαίνει έλλειψη αρχής, και κατά συνέπεια όχι επιβολή εξουσίας, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με οποιαδήποτε συλλογική οργάνωση. Διότι αρχή και επιβολή εξουσίας δεν εμπεριέχει μόνο η εκάστοτε κυβέρνηση, αλλά και οποιαδήποτε οργάνωση-κίνημα-επανάσταση όταν γίνεται βίαιη (πόσο μάλλον όταν κάνει πλιάτσικο ή σπάει!), επιβάλλει εξουσία, και κατ'επέκταση κάθε άτομο χωριστά! Δυστυχώς η αντιβία είναι και αυτή βία τελικά, δύο όψεις αλλά ίδιο κέρμα. Το θέμα λοιπόν τελικά είναι να καλύτερέψουμε ως άτομα και να γίνουμε λιγότερο βίαιοι, μέσω της παιδείας και της συνειδητοποίησης.. [...] Για μένα ο εθνικιστής που θα ασκήσει βία για το καλό της πατρίδας του, είναι το ίδιο μη-προοδευτικός με αυτόν που θα ασκήσει βία για το καλό της επανάστασης, και οι δύο ΄θεωρούν λανθασμένα ότι το κάνουν στο όνομα του καλου..

Σε αυτή τη συζήτηση νομίζω ότι μιλάμε για τον αναρχισμό με ρεαλιστικούς όρους, δε συντάσσουμε λεξικό. Το ιδανικό του αναρχισμού είναι μια κοινωνία στην οποία δεν υπάρχουν δομές επιβολής εξουσίας, και δεν γίνεται ανεκτή η κτητικότητα ως αντι-κοινωνική στάση ζωής. Αλλά για να φτάσεις εκεί, έχεις περάσει αναγκαστικά από την πτώση προηγούμενων οικονομικο-κοινωνικών συστημάτων. Αυτή η πτώση δε γίνεται ποτέ αναίμακτα ή ήρεμα. Κάθε σύστημα υπό κατάρρευση θα προσπαθήσει να κρατηθεί με νύχια και με δόντια στη ζωή, με κρατική τρομοκρατία, έλεγχο στη ζωή των πολιτών, καταστολή κάθε είδους, και όταν τα πράγματα αρχίσουν να γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, με στρατό και όπλα. Όταν είσαι με την πλευρά που προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι καινούριο, δεν θα κάτσεις να σε σφάξουν σαν κοτόπουλο. Θα αντεπιτεθείς.

Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο Salvador Allende (πρώην πρόεδρος της Χιλής) και ο Hugo Chávez στη Βενεζουέλα. Ο πρώτος προσπάθησε να φέρει μαι σοσιαλιστική αλλαγή στην κοινωνία με αμιγώς ειρηνικά μέσα. Αποτέλεσμα ήταν οι Η.Π.Α. να το εκμεταλλευτούν αυτό και να δημιουργήσουν πραξικόπημα, κατα τη διάρκεια του οποίου ο Allende σκοτώθηκε. Η αποκατάσταση της "δημοκρατίας" από τους Αμερικανούς έγινα με την επιβολή του Augusto Pinochet, ο οποίος ίδρυσε μια από τις πιο αιμοσταγείς δικτατορίες των τελευταίων δεκαετιών. Ο Chávez από την άλλη (ο οποίος επίσης ήθελε να κάνει η Βενεζουέλα μια σοσιαλίζουσα στροφή), όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με πραξικοπήματα υποκινημένα πάλι από τις Η.Π.Α., αποφάσισε πως είχε μεγαλύτερη προτεραιότητα η προστασία της κοινωνικής αλλαγής που ήθελε να φέρει από τον ίδιο το λαό και μοίρασε όπλα. Μετά από αρκετά πραξικοπήματα, ακόμα δεν τον έχουν ρίξει.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι ο αναρχισμός δεν έχει σε καμμία περίπτωση αυτοσκοπό τη βία, αλλά αυτό δεν παύει να σημαίνει πως δεν θα γίνει απαραίτητη η χρήση της σε συνθήκες κοινωνικής αλλαγής. Κι η αστική δημοκρατία άλλωστε, η οποία υποτίθεται πως βασίζεται στην ελευθερία λόγου και σκέψης, στην καταδίκη της βίας και το διάλογο, με φωτιά και με μαχαίρι εδραιώθηκε, σε σύγκρουση με το φεουδαρχικό σύστημα και τη βασιλεία.

βία για το καλό της επανάστασης, και οι δύο ΄θεωρούν λανθασμένα ότι το κάνουν στο όνομα του καλου..

Να άλλο ένα καλό θέμα συζήτησης. Αν υπάρχει καλό και κακό, ή μόνον απόψεις. Προσωπικά κλίνω υπέρ του δεύτερου, ότι δεν υπάρχει κάποιο αντικειμενικό "καλό" ή "κακό", παρά μια κατηγοριοποίηση των πράξεων σε "καλές" και "κακές", η οποία αντανακλά τις απόψεις αυτού που κάνει την κατηγοριοποίηση. Αυτό που ο ένας θεωρεί "καλό" λόγω των απόψεών του, της θέσης του μέσα στην κοινωνία και των συμμαχιών που έχει επιλέξει να κάνει, μπορεί κάλλιστα να είναι "κακό" από την οπτική γωνία του άλλου.