Ανέκδοτα

[Lesta]

'Για όσους έχουν ασπρόμαυρη τηλεόραση, ο έγχρωμος παίχτης Μπατίστα
του Εθνικού, είναι αυτός με το μπλε σορτσάκι''
Μανόλης Μαυρομάτης


(Θόδωρος Καλύβας, 1976)
Η διαφορά μεταξύ ενός ψυχωτικού και ενός νευρωτικού; Ο ψυχωτικός νομίζει ότι ένα κι ένα κάνουν τρία. Ο νευρωτικός ξέρει ότι ένα κι ένα κάνουν δύο, αλλά δεν του αρέσει καθόλου. Βέβαια, έχουμε και τον ψυχονευρωτικό. Αυτός επιμένει ότι ένα κι ένα μας κάνουν τριάμισι, αλλά το αμφισβητεί, εξετάζοντάς το με πολλή καχυποψία.


(Από εξετάσεις Θρησκευτικών, Λύκειο Μαρκοπούλου Αττικής, 1992).
Τραγικό τέλος είχε ο Λούθηρος. Ετέθη εκτός εκκλησίας με ισχυρό κτύπημα της Παπικής Βούλας στο κεφάλι.

[papagalakos]

Αναφορά οργάνου της τάξεως Ιωάννη Πετράκη υπαστυνόμο του Κιλκίς

"Λαμπιριζουσης και σελαγιζουσης της Σεληνης παρα λιμνην Δοϊρανης εωρακαμεν τους ληστας.Κραζων δε "Σταθειτε ρε πουστηδες γαμω το σταυρο σας" και απαντησαντων αυτων "Κλαστε μας τα αρχιδια ρε",απεδρασαν."
7 Απριλίου 1923

[papagalakos]

Τη μισή σου ζωή μαύρος, την άλλη μισή άσπρος, Μάικλ Τζάκσον για πάντα παοκτζής!

[papagalakos]

Κάποιος πού ήτανε μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που είχαν σχέση με τον Λένιν , πληροφορήθηκε ότι μια γριά στα βάθη της Σιβηρίας είχε στην κατοχή της έναν πίνακα ζωγραφικής που ονομαζόταν " Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ " και τον οποίο έψαχνε για χρόνια και δεν πίστευε ότι υπήρχε καν , και ήταν το μόνο κομμάτι που έλειπε από την συλλογή του για να την συμπληρώσει . Έτσι ξεκίνησε για την Σιβηρία , να βρει την γριά αυτή και να μάθει αν αληθεύει η πληροφορία που είχε σχετικά με τον πίνακα , ώστε να μπορέσει να τον αποκτήσει . Πράγματι έφτασε στην Σιβηρία , βρήκε την γριά και αφού συμφώνησε μαζί της πληρώνοντας όσο όσο για τον πίνακα , πήγε πίσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που είχε τον πίνακα και τον έφερε για να τον δείξει στον συλλέκτη . Ο πίνακας απεικόνιζε μια γυμνή γυναίκα ανάσκελα στο κρεβάτι με έναν γυμνό άντρα από πάνω της .
" Ποια είναι αυτή η γυναίκα ; " ρωτάει την γριά ο συλλέκτης .
" Η γυναίκα του Λένιν " απαντά αυτή .
" Και αυτός ο άντρας από πάνω της ποιος είναι ; " ξαναρωτά ο συλλέκτης .
" Ο εραστής της " απαντά ξανά η γριά .
" Καλά και ο Λένιν που είναι ; " απορεί ο συλλέκτης .
" Ε , δεν είπαμε ; Στην Βιέννη ! "

[Lesta]

χαχαχαχαχαχ ! ! !

καλο, πολυ καλο !

[timos_m]

Χαχα
Ωραία όλα!

(Θόδωρος Καλύβας, 1976)
Η διαφορά μεταξύ ενός ψυχωτικού και ενός νευρωτικού; Ο ψυχωτικός νομίζει ότι ένα κι ένα κάνουν τρία. Ο νευρωτικός ξέρει ότι ένα κι ένα κάνουν δύο, αλλά δεν του αρέσει καθόλου. Βέβαια, έχουμε και τον ψυχονευρωτικό. Αυτός επιμένει ότι ένα κι ένα μας κάνουν τριάμισι, αλλά το αμφισβητεί, εξετάζοντάς το με πολλή καχυποψία.

Αυτό μου θύμισε αυτό: http://www.semfe.gr/forum/viewtopic.php ... 465#p47923

[Hengeo]

Τι γνωρίζετε για το δημοκρατικό πολίτευμα; Γράψτε λίγα λόγια για το πώς
εκλέγεται και το πώς λειτουργεί η κυβέρνηση.
Η κυβέρνηση δεν πάει καλά, γιατί μερικοί ψηφίζουν άλλα ντάλα.

Αυτό είναι που λένε από μικρό και από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια

Γενικά βλέπω ότι αν μη τι άλλο οι απαντήσεις βρίθουν φαντασίας και δημιουργικότητας!

Και για να μην πάει χαμένο το μήνυμα, πάρτε μερικά ακόμα:

ΠΩΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΜΑΓΟΣ

Ένας Κεφαλλονίτης ήθελε να γίνει μάγος και πήγε στην Αφρική, όπως του είπαν, και βρήκε έναν φύλαρχο, για να τον μάθει. Ο Φύλαρχος δέχθηκε μετά χαράς και τον παίρνει και πάνε σε ένα αλώνι, για να του κάνει εκεί τα μαθήματα. Μόλις έφθασαν εκεί του λέει:

_«Grecβγάλεπαπο-----------τρέχα γκύρω γκύρω και εγκώ σε αγκολουθώ».

_«Εντάξει», λέει ο Κεφαλλονίτης και αρχίζει να κάνει αυτά που του είπε ο μάγος.

Μετά από λίγο λέει πάλι ο φύλαρχος στον Κεφαλλονίτη:βγκάλε μπουκάμισο». Και βγάζει το πουκάμισο ο Κεφαλλονίτης.

Σε λίγο του ξαναλέγει

_«Grec βγκάλε πανταλόνι». Και βγάζει το πανταλόνι ο Κεφαλλονίτης.

Σε λίγο, όταν είχε γίνειγκάλε σώβρακο.»

Και τότε του λέει ο Κεφαλλονίτης:

_«Για σταμάτα, ρε μάστορα, στο τέλος θα μου πεις να κάτσω και να με απαυτώσεις;»
Και ο φύλαρχος του απαντά «Μάγ(κ)ος είσαι!;»

---

Πεθαίνουν δυο άνθρωποι. O ένας από συγκοπή και ο άλλος από πνευμονία.
Συναντιούνται στον παράδεισο και λέει ο δεύτερος στον πρώτο:
- Πώς πέθανες;
- Από συγκοπή.Εσύ πως πέθανες;
- Από πνευμονία.Για πες μου,πώς την έπαθες τη συγκοπή;
- Καθόμουν λοιπόν στο γραφείο μου όταν με παίρνει ένας άγνωστος τηλέφωνο και μου λέει:
"η γυναίκα σου σε κερατώνει". Τρελάθηκα! Παρατάω τη δουλειά, παίρνω το αμάξι και πηγαίνω στο σπίτι.
Μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα...τίποτα.Στο μπάνιο...τίποτα.Στο πατάρι...τίποτα και στην κουζίνα τίποτα.
Aπό τη χαρά μου που δεν ημουν κερατάς έπαθα συγκοπή.
- Πάρτα βλάκα. Αν άνοιγες το ψυγείο τώρα θα ζούσαμε και οι δύο.

---

Ο Σέρλοκ Χολμς και ο βοηθός του Δρ. Γουάτσον πήγανε
για κάμπινγκ.
Αφού λοιπόν το βράδυ έφαγαν και ήπιαν το κρασάκι τους,
την πέφτουν για ύπνο.
Ξαφνικά, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα,ο Σέρλοκ σκουντάει
τον Γουάτσον.
- "Γουάτσον, ξύπνα. Κοίτα πάνω και πες μου τι βλέπεις."
- "Τί να δώ, κ. Χολμς; Εκατομμύρια των εκατομμυρίων αστέρια."
- "Και τι συμπέρασμα βγάζεις από αυτό;"
- "Κοιτάξτε: Αστρονομικά, συμπεραίνω ότι υπάρχουν
εκατομμύρια γαλαξίες στο σύμπαν και συνεπώς άπειρο πλήθος
αστέρων και πλανητών.
Αστρολογικά, ο Σκορπιός πρέπει να βρίσκεται στο Λέοντα.
Ωρολογικά,πρέπει να είναι περίπου τρεις και τέταρτο
τα ξημερώματα.
Μετεωρολογικά, μάλλον θα κάνει καλό καιρό αύριο.
Θεολογικά, συμπεραίνω ότι ο Θεός είναι παντοδύναμος και
ότι αποτελούμε ένα απειροελάχιστο και ασήμαντο κομμάτι
του σύμπαντος.
Εσείς τί συμπεραίνετε κ. Χολμς;"
- "Ότι μας έκλεψαν τη σκηνή βλάκα!"

---

-Πάει ένα ζευγάρι σε ένα καινούριο σπίτι και την επόμενη μέρα λέει η γυναίκα στον άντρα:
- "Άντρα μου, χάλασε η πόρτα και θέλω να την φτιάξεις."
Κι ο άντρας λέει:
- "Γιατί τι είμαι εγώ, μαραγκός;"
Την δεύτερη μέρα λέει πάλι η γυναίκα στον άντρα:
- "Άντρα μου, χάλασε η βρύση και θέλω να την φτιάξεις."
Και ο άντρας λέει:
- "Γιατί τι είμαι εγώ, υδραβλικός;"
Την τρίτη μέρα έρχεται ο άντρας και τα βρίσκει όλα φτιαγμένα,και ρωτάει:
- "Τι έγινε εδώ, ποιος ήρθε και τα έφτιαξε όλα αυτά;"
Και η γυναίκα του λέει:
- "Ήρθε ο γείτονας και μου είπε ότι αν θέλω να μου τα φτιάξει ή θα κάνουμε έρωτα ή θα του φτιάξω μια τούρτα."
Και ο άντρας λέει:
- "Και εσύ φυσικά διάλεξες την τούρτα!"
Η γυναίκα:
- "Γιατί εγώ τι είμαι, ζαχαροπλάστης;"

---

Ένας άντρας παίρνει το παρακάτω τηλεγράφημα:

"Πεθερά νεκρή. Παρακαλώ ενημερώστε αν θέλετε ταφή, αποτέφρωση ή ταρίχευση."


Οπότε εκείνος στέλνει την απάντηση:

"Ας μην το ρισκάρουμε. Και τα τρία παρακαλώ"

[markelos]

Einstein, Newtοn and Pascal decide tο play hide and seek. Einstein is it, clοses his eyes, cοunts tο 10 then οpens them.

Pascal is nο where tο be seen.

Newton is sitting right in front of Einstein, with a piece of chalk in his hand. He's sitting in a box drawn on the grοund, a meter to a side.

Einstein says "Newtοn, you're terrible, I've found you!"

Newton says "No no, Einy. You've found one Newton per square meter. You've found Pascal!"

[meleneemil]

Ωραίος ο Πασκάλ...χαχαχα..//..

+Ακούσατε για το καινούριο εστιατόριο στη σελήνη???

Εξαιρετικό φαγητό , καθόλου ατμόσφαιρα..//..

[Lesta]

Σκαλίζοντας διάφορα forums βρήκα αυτό το post

Είμαι 25+, είμαι άρρεν και είμαι παρθένος. Δεν έχω φιλήσει καν γυναίκα, δεν τα έχω φτιάξει ποτέ στη ζωή μου. Παρακάτω εξηγώ:

Η αλήθεια είναι πως παλιότερα στο λύκειο που ήμασταν στη εφηβεία και είχαμε πολλές καύλες, ήθελα να κάνω σεξ αλλά ήμουν πολύ μαγκούφης-λαχανοντολμάς εμφανισιακά και δεν υπήρχε περίπτωση να βρω κοπέλα.
Ήμουν ένας τύπος που μια γυναίκα θα τον χαρακτήριζε «δεν πάει καλά το παιδί….». Μετά, όταν τελείωσα το λύκειο και πήγα στο πανεπιστήμιο, ήμουν πάλι μαγκούφης, φορούσα κάτι άθλια nerd-γυαλιά και γενικώς είχα υπερβολικά άκυρη ένδυση. Οι ενδυματολογικοί μου συνδυασμοί ήταν αδιανόητα άκυροι. Επίσης ήμουν και λίγο σπυριάρης και είχα και κάτι υπερτροφικές ουλές στο πρόσωπο… Γενικά θα λέγαμε πως με χαρακτήριζε η εξίσωση της αποτυχίας αναφορικά με την εμφάνιση. «Είχα ξεφύγει» και γενικώς θα λέγαμε πως «φλέρταρα» με το ψυχιατρείο.

Στο πανεπιστήμιο, στο πρώτο έτος των πολιτικών μηχανικών (στο ΑΠΘ) ήμουν πολύ άκυρος (ακαδημαϊκό έτος 2001-2002). Κάποιες φορές έπαιρνα και ένα σκοινάκι μαζί μου και έκανα στο διάλειμμα, βέβαια μακριά από τα βλέμματα των άλλων συμφοιτητών, κάπου στο υπόγειο. Συχνά ανέβαινα στην ταράτσα του κτηρίου και έκανα σκοινάκι και εξασκούσα κινήσεις πολεμικών τεχνών. «Είχα ξεφύγει» πραγματικά εκείνο τον καιρό, βέβαιο δεν ήμουν επικίνδυνος για τους άλλους, αλλά ήμουν σίγουρα ένα κινούμενο ψυχιατρείο. Τότε μου άρεσε μια κοπέλα από τη σχολή, τη λέγανε Σωτηρία. Κάποιες στιγμές με κοιτούσε περίεργα και αισθανόμουνα πολύ αμήχανα. Ήμουν πολύ χέστης και δεν μπορούσα καν να μιλήσω σε γυναίκα που με άρεσε. Μια φορά η Σωτηρία ήλθε και κάθισε δίπλα μου με δυο φίλες της. Είχα πάθει σοκ, έτρεμα ολόκληρος, δεν μπορούσα να προσέξω στο μάθημα, και γενικώς δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Ακόμη και εάν της μιλούσα, οι λέξεις δεν θα έβγαιναν από το στόμα μου. Δεν μπορούσα να την κοιτάξω πολύ εκείνη τη στιγμή. Από ο,τι θυμάμαι για τη συναισθηματική κατάσταση εκείνης της στιγμής, θα έλεγα πως ήτανε πολύ τέλεια από κοντά. Είχε τέλεια μαλλιά! …
Μια άλλη φορά, που καθόμουνα μόνος (γενικώς ήμουν πανκιό στη σχολή, δεν έκανα παρέα και με πολλούς, καλά με γυναίκες δεν μιλούσα καν) βλέπω τη Σωτηρία με τη φίλη της την Κατερίνα (που ήτανε το αστέρι του έτους, ίσως η πιο όμορφη από εκεί μέσα). Το μάθημα μόλις άρχιζε… Βλέπω τη Κατερίνα να επιλέγει θέσεις αλλά η Σωτηρία διαφωνεί και θέλει να καθίσει προς το μέρος μου. Βλέπω τη Κατερίνα να δυσανασχετεί/βαρυγνωμεί με την απόφαση της Σωτηρίας, η φίλες χωρίζουνε και η Σωτηρία έρχεται και κάθεται ακριβώς μπροστά μου μόνη της. Τι έπαθα πάλι Θεέ μου… Τα υπέροχα μαλλιά της πέφτανε στο θρανίου μου (αχ πόσο ήθελα να τα αγγίξω), υπέροχα αρώματα ερχότανε προς το μέρος μου, γενικώς είχα πάθει τραλαλά… Μετά πλέον δεν έγινε κάτι.

Έπειτα το 2002 με το 10% άλλαξα σχολή και πήγα στο Φυσικό του ΑΠΘ. Εκει πλέον οι καταστάσεις ξέφυγαν τελείως! Το ακαδημαϊκό έτος 2002-2003 στο Φυσικό ως πρωτοετής ήμουν ένα ψυχιατρείο. Δεν μιλούσα με κανέναν, δεν γνώρισα κανέναν, ήμουν πανκιό όλη τη χρονιά. Εκείνη την εποχή με τη παρέα μου από τη γειτονιά μου, τα άλλα κινούμενα ψυχιατρεία, πηγαίναμε κάθε Παρασκευο-σαββατοκύριακο πλατεία Άθωνος, πίναμε ρετσίνες και τα σπάναμε όλα με διαφόρων ειδών αντικοινωνικές συμπεριφορές! Επίσης εγώ έπαιρνα μια φιάλη νερού, έβαζα μαυροδάφνη, την έπαιρνα μαζί μου, και μόλις κατέβαινα από το 6 στη στάση Λευκός πύργος, έριχνα άσπρο πάτο και μετά πήγαινα στο μάθημα στη σχολή. Έκανα καλό κεφάλι και προκαλούσα psycho σκηνικά στη σχολή. Οι συμφοιτητές, άνδρες κ γυναίκες σύσσωμοι, με θεωρούσαν τρελό. Οι γυναίκες δε, είχανε τρομοκρατηθεί. Οπότε και το έτος 2002-2003 δεν είχα τα φόντα για να γνωρίσω κάποια κοπέλα.....

Το καλοκαίρι του 2003 ήμουνα πολύ χάλια ψυχολογικά. Αρχίσανε οι αυτοκτονικοί ιδεασμοί. Έκανα ανταύγειες στα μαλλιά μου και τα έκανα καπελάκι. Το κούρεμα αυτό το κάνουνε τα αγόρια στο γυμνάσιο ή το λύκειο και εγώ ήμουν 20 χρόνων όταν πρώτη φορά καπελάκι. Φανταστείτε τι «κινούμενο ψυχιατρείο» ήμουνα… Άλλαξα για τελευταια φορά σχολή με το 10% και επήγα στο ΠΑΜΑΚ(= Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Λοιπόν στο Παμακ έσκαγα μύτη με πουκάμισα από το El Caso (έμενα Καλαμαριά, το El-Caso στο πεζόδρομο για όσους μένουν Καλαμαριά), με παντελόνια δεν θυμάμαι από πού, υπόδημα από Intersport, δερμάτινο από Soufleris, καπελάκι κούρεμα, ανταύγειες στα μαλλιά, γιαλακαμπούκας, σπυριάρης, και make-up στη μάπα. Ήμουν γάμησε-τα εμφανισιακά. Βέβαια από συμπεριφορά είχα λογικευτεί σε σχέση με τα του Φυσικού αλλά από εμφάνιση ήμουν για το ψυχιατρείο κατευθείαν!! Στο Παμακ ως πρωτοετής (ακαδημαϊκό έτος 2003-2004) μου άρεσε μια κοπέλα από το έτος μου. Έφαγα κόλλημα κανονικό για όλο το πρώτο έτος. Ημουν τόσο μ@λ@κας που πίστευα ότι εάν έβρισκα τον αριθμό του κινητού της , πλέον η κοπέλα θα έπεφτε στα χέρια μου. Παρότι βρήκα τον αριθμό του κινητού της, αυτό δεν έγινε (να πέσει στα χέρια μου), διότι είχε γκόμενο, και συν τοις άλλοις εγώ δεν μπορούσα να μιλήσω κανονικά σε γυναίκα ούτε τηλεφωνικώς, και της έλεγα/έστελνα μονάχα μ@λ@κίες. Μέχρι που τον Οκτώβριο το 2004 βρήκε ποιος είμαι και μου τα έψαλε λέγοντας ότι είμαι πολύ βλάκας άνθρωπος κτλ.... Μετά κάπως απογοητεύτηκα και άρχισα να μη τη θέλω μέχρι που ήλθε το καλοκαίρι του 2005 όπου αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον μου για αυτήν. Βέβαια αυτή είχε γκόμενο και τα είχα κάνει σκατά με δαύτη οπότε δεν είχα πλέον και ελπίδες. Έτσι κυλίσανε και τα χρόνια στο ΠΑΜΑΚ.....

Άσπρη μέρα είδα επιτέλους το καλοκαίρι το 2007 όταν πλέον έλαβα βοήθεια από τον Τάσο. Ο Τάσος είναι ο μετρ των ερωτικών προσεγγίσεων και χάρη στις διδαχές του άρχισα να βλέπω τις γυναίκες με άλλα γυαλιά. Άρχισα πλέον να μιλάω σε κορίτσια. Χάρη σε αυτόν έχει γίνει σημαντική πρόοδος στο θέμα της επικοινωνίας με το αντίθετο φύλο. Έχουν συντελεστεί αλλαγές στην εμφάνιση μου, στη συμπεριφορά μου κτλ.. Βέβαια υπάρχει πολύς δρόμος ακόμη.

Σίγουρα μια ερώτηση που καλείται να απαντήσει ένας άνδρας είναι «Τι είδους γυναίκα μʼαρέσει και τι πρέπει να κάνω για να την αποκτήσω?» ή «Ποιο είναι το ταίρι μου και πως μπορώ να το βρω?». Είναι δύσκολες ερωτήσεις και πραγματικά ακόμη δυσκολεύομαι να δώσω σαφή/ξεκάθαρη απάντηση.
Εγώ πιστεύω πως στη θέση που είμαι το ταίρι μου είναι τα «κορίτσια από σπίτι». Πραγματικά δεν ελκύομαι (πλέον) από τις σέξι γυναίκες, τις ξανθιές με μίνι φούστες και βαθιά ντεκολτέ των Night-clubs, κτλ... Εξάλλου ενάντια σε αυτές δεν έχω ελπίδες στο κρεβάτι....
Θέλω μια γλυκιά κοπέλα που να έχει κατανόηση, να έχουμε κοινή οπτική γωνία και κοινή αισθητική σε διάφορα θέματα. Είμαι άνδρας παρθένος με απύθμενη καθαρότητα/αγνότητα, δεν θέλω να πέσω στα χέρια κάποιας λάθους γυναίκας που θα μου καταστρέψει τη ζωή.
Ειλικρινά πλέον έχω τεράστια συναισθηματική ανάγκη να αγκαλιάσω κάποια κοπέλα, να τις χαϊδέψω τα υπέροχα μαλλιά της, να την φιλώ επί ώρες στα μελένια χείλη της κτλ... Φαντάζομαι τη κοπέλα που επιθυμώ (όπως π.χ. τη Βίκυ) να την έχω αγκαλιά επί ώρες! Η Βίκυ ήτανε άστα να πάνε. Έκανα ο,τι μπορούσα αλλά απέτυχα. Για αυτό και είμαι ευτυχισμένος, δεν έμεινα με σταυρωμένα τα χέρια. Της μίλησα αλλά με απέρριψε.



Εγώ πλέον πιστεύω πως οι «κατάλληλες» γυναίκες για εμένα βρίσκονται είτε σε ηλικίες της 3ης λυκείου (να είναι ενήλικη), είτε σε πρωτοετείς φοιτήτριες. Εκεί βασίζω τις ελπίδες στο να βρω μια κοπέλα που να χαρούμε ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Θέλω να κάνω σεξ με τη γυναίκα που αγαπώ. Θέλω να σκέφτομαι όπως μια γυναίκα!
Εσείς τι λέτε για όλα αυτά?





Να περιγράψω ενα psycho-σκηνικό που έκανα σε γυναικες στο Φυσικό την ακαδημαϊκή περιόδο 2002-2003.
Ητανε Νοεμβριος 2002. Ειχαμε το μάθημα της Χημείας Α' εξαμήνου, Τετάρτη 18:00-20:00 αν θυμάμαι καλά. Το αμφιθέατρο που γινότανε το μαθημα συνόρευε με ένα άλλο, και τα χώριζε ενας ξύλινος τοίχος. Είχαμε διάλειμμα. Κατα τα ειθώτα, εγώ είμουν πανκιό και δεν μιλούσα με κανένα στο διάλειμμα. Μπαίνω στο διπλανό/όμορο αμφιθέτρο από τη πάνω/πίσω πόρτα. Δεν γινότανε μαθημα εκεί μέσα, ήτανε σβηστά τα φώτα. Στέκομαι στο πάνω τμήμα του αμφιθεάτρου όπου ήτανε σκοτεινό/αφεγγο. Στο κάτω τμήμα του αμφιθέτρου η πόρτα ήτο ανοικτή και από το διάδρομο εισέρχετο φως. Το κάτω τμήμα του αμφιθεάτρου ήτο κάπως φεγγερό/φωτεινό. Καποια στιγμή απο το διάδρομο εισέρχονται δυο συμφοιτήτριες, συζητώντας, στο κάτω τμημα του αμφιθεάτρου. Ισως ήθελαν ολίγη ησυχία απο το θορυβώδες στίφος του διάδρομου, για αυτό και εισήλθαν στο άδειο και βυθισμένο στο σκοτάδι αμφιθέατρο. Εκεί που συζητούσαν εκοίταξαν προς το ανω τμήμα του αμφιθεάτρου όπου στεκόμουν εγώ. Με το λιγοστό φως διέκριναν οτι υπήρχε κάποιος εκεί, έστω και αμυδρώς. Η μια είπε "Καποιος είναι εκεί πάνω....". Ανάβουν τα φώτα και βλέπουν, προς τρομερή τους κατάπληξη, εμένα να στέκομαι απαθής με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος και να τις θωρώ. Η μια λέει κάτι στην άλλη και γελάνε. Με το που βλέπω αυτό, εν ριπή οφθαλμού αρχιζώ να κατεβαίνω τρέχοντας προς το κάτω μέρος του αμφιθεάτρου και ταυτόχρονα ουρλιάζοντας με σκαιότητα/βαναυσότητα. Αυτές αυτόματα εξαφανίζονται και φεύγουν τρομαγμένες απο το άφεγγο αμφιθέατρο. Βέβαια σταμάτησα και δεν τις κυνηγησα παραιτέρω.

Το αποτέλεσμα ήτανε οτι μετέπειτα, όποτε με έβλεπαν στη σχολή αλλάζαν δρόμο, και στο μαθημα αλλάζανε θέση και πήγαιναν δέκα σειρές πιο πέρα από όπου καθόμουνα. Δηλαδή μια φορά πήγα για μάθημα και κάθισα μια σειρά μπροστά τους και αυτές μόλις το είδαν αυτό αλλάξανε θέσεις και πηγαν δεκα σειρές πιο μπροστά......Η ειρωνία ήτανε οτι η μια από αυτές με άρεσε....
Στο Φυσικό γενικώς προκάλεσα άπειρα psycho-σκηνικά.....



Να πω ένα ακόμη psycho-σκηνικό στο Φυσικό. Δεν θυμάμαι εαν ήτο Μαρτιος ή Απρίλιος 2003, αλλα είχαμε την εισβολή των Αμερικάνων στο Ιρακ.
http://en.wikipedia.org/wiki/Iraq_War_%282003%29

Η σχολή είχε γεμίσει από αφίσες σχετικά με αυτό το θέμα. Ειχαμε διάλειμμα. Γινότανε ενα μάθημα μαθηματικών, και είμασταν χωρισμένοι σε δυο τμηματα. Ο πολύς ο κοσμος πηγαινε στο άλλο τμήμα, εγώ πηγαινα στο τμημα με τους λίγους. Κάποια στιγμη ενώ εκοβα βόλτες στους διαδρόμους μονάχος, βλέπω κατι αφίσες να έχουν ξεκολλήσει και να κείτονται χάμω. Οπότε μου έρχεται η ιδέα να τις τυλίξω γύρω απο τον κορμό μου και να μπώ έτσι στο μάθημα. Οι αφίσες είχανε μεγάλο πλάτος, οπότε τυλίγοντας τες γύρω μου με κάλυψαν από το λαιμό εως τα γόνατα περίπου. Μπάινω στο μάθημα, με βλέπει ο λιγοστός κόσμος και ο καθηγητής και μένουν όλοι μ@λ@κες. Ο καθηγητής μου κάνει μια χειρονομία που συμβόλιζε "Τι συμβάινει?", και εγώ του απαντώ "'Οπως βλέπετε, εγω είμαι ενάντια σε αυτόν το πόλεμο από πάνω μέχρι κάτω!". Ένας τύπος με το που το ακούει αυτό αρχίζει να λιώνει στα γέλια και έγινε κόκκινος σα πατζάρι. Οι υπόλοιποι, συν τον καθηγητή, είχανε μείνει απλώς εμβρόντητοι/κευρανόπληκτοι.... Θυμάμαι το βλέμμα μιας κοπέλας που καθότανε σχετικά κοντά μου, πως με κοιτούσε απορημένη..... Μετά έβγαλα την αφίσα και παρέμεινα στο μάθημα για να το παρακολουθήσω...................




Εγώ πιστεύω πως παρουσιάζα τις εν προκειμένω συμπεριφορές για τους εξής λόγους-->
Στο λύκειο είμουν ενας τυπάς τελείως στον κόσμο του. Δηλαδή ήμουν ένας τελέιως άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd. 'Ημουν σχετικά καλός μαθητής, αλλά από την άλλη ήμουν τελείως καμμένος με videogames, πολεμικές τέχνες και ταινίες Jackie Chan.
To θέμα κοπελα ήξερα πως δεν το κατείχα καθόλου και δεν με προβλημάτιζε εκεινη την περίοδο. Δεν το θεωρούσα άξιο για νa ασχοληθώ. Είμουν γενικά ήρεμο παιδάκι. Επίσης δεν έβγαινα έξω τα βράδυα, το θεωρούσα μάταιο. Δεν ήξερα πως να πλησιάσω τα κορίτσια, δεν μπορούσα να μιλήσω σε αυτές. Επίσης απο τις βραδινές εξόδους είχα τραυματικές εμπειριές. Επειδή ημουν ενας άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd, μια φορά που πήγαμε Θερμαϊκό, κάτι τύποι που με είδανε σκάσανε στα γέλια. Μια άλλη φορά που είχαμε παει στα Village Cinemas κάτι τύποι με είδανε και είπανε "Ωχ, ο Mr. Bean!" και ξάσκανε στα γέλια. Γενικά συνέβαιναν τέτοια, οπότε και έκοψα τις βραδινές εξόδους. Εμφανισιακώς ήμουν ενα καημένο.....
Για αυτό και η κοπέλες που έβλεπα ητανε αυτές που είχαμε στο λυκειο.

Όταν όμως τελείωσα το λύκειο και πήγα πανεπιστήμιο στους Πολ. Μηχανικούς, εκεί στους χώρους των πανεπιστημίων είχε πολλές νεες κοπέλες, και φυσικά υπήρχαν άλλα δεδομένα όσον αφορά τα κορίτσια. Οπότε εκει άρχισε να μου βγαίνει η αναγκή στο θέμα κοπέλα. Αλλά απο την άλλη οι γνώσεις μου στο θέμα αυτό ήτανε ενα μηδενικό. Η εμπειρία μου στο θέμα αυτό ήτανε ένα μηδενικό. Είμουν ενας χέστης nerd και με ακυρη εμφάνιση/ενδυση. Δε μπορούσα να μιλήσω σε κοπέλες, δε μπορούσα να πλησιάσω κοπέλες, δεν μπορούσα να συζητήσω με κοπέλες. Και έτσι άρχισε το σάλεμα μου. Ητανε επειδή δε μπορούσα να κάνω αυτό που έπρεπε. Δεν μπορούσα να υλοποιήσω το ρόλο μου, δηλαδή ο "άνδρας κυνηγός". 'Ετσι από την ψυχική ένταση μέσα μου που την δημιουργούσε η αποτυχία μου, από την αβυσσώδη πικρία μέσα μου που την δημιουργούσε η αναποτελεσματικότητα μου, από τη σύγκρουση των δυο πλευρών μου (η μια που ήθελε κοπέλα και άλλη πλευρά που δε μπορούσε να κάνει τίποτα για αυτό), ξεκίνησε η φθίνουσα πορεία μου προς την τρέλα, την εξαλλοσύνη, την παραφροσύνη. Ήμουν ένα καημένο/αξιολύπητο αγοράκι, ένας άκυρος σε εμφάνιση-ένδυση nerd, ο οποίος είχε την αναγκη να δείξει στους άλλους οτι είναι εδώ, ότι υπάρχει. Οπότε αυτά τα psycho-σκηνικά ήτανε ο πιο έυκολος, ο πιο άμεσος τρόπος για να δείξω στους άλλους οτι υπάρχω και εγώ.

Καλά η Σωτηρία ήτανε πολύ καταπληκτική για τότε. Τα σκηνικά που περιέγραψα στο original post έλαβαν χώρα στο Α' εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 2001-2002. Στο Β' εξάμηνο, που με άρεσε ακόμη, την έβλεπα να χαριεντίζεται με κατι τσακαλάκια μέσα απο τη σχολή και εγώ ζήλευα σα γυναίκα που δε μπορούσα να είμαι στη θέση τους. Μετά την είδα ξανά τον Απρίλιο του 2004, όντας πλεον στο ΠΑΜΑΚ. Εκείνο το μήνα γνώρισα ενα τυπά-συμφοιτητή. Αυτός αμέσως κατάλαβε οτι ήμουν ένα psycho-ατομο και έκανε μαζί μου παρέα για να γελάει και να σπάει πλάκα. Οπότε κάναμε βόλτες μαζί στα Πανεπιστήμια, και μπήκαμε στους Πολιτικούς Μηχανικούς. Τυχαία μπήκαμε σε κάποιο μάθημα επιλογής του 3ου έτους (το έτος μου) και είδα τη Σωτηρία με τη φίλη της την Κατερίνα. Ητανε ακόμη καταπληκτική.
Πάντως τώρα εαν την πετύχω σε κάνα μαγαζί σιγουρα θα της μιλήσω, αρκεί να είναι με φίλες - να μην έχει κάνα τυπά στην παρέα-. Ειλικρινά δεν ξέρω πως θα με φανεί εφόσον έχω κάνει καμιά 400 προσεγγίσεις. Πάντως είναι θέμα τιμής για εμένα να μιλησω σε αυτήν τη γυναίκα εαν τη δω ξανά.

και η απόλυτη ερώτηση

Τελικά ποια σχολή τελείωσες?

[Chris]

Lesta πες μας το φόρουμ που βρήκες αυτό το διαμάντι.

[O kanenas]

Lesta πες μας το φόρουμ που βρήκες αυτό το διαμάντι.

Scroogle is your friend.

[Hengeo]

Μόνο εγώ δεν το βρήκα τόσο αστείο; Το θέμα είναι να βοηθάμε τους άλλους, όχι να τους κοροϊδεύουμε αφ'υψηλού. Χώρια που θέλει πολύ μεγάλο θάρρος για να παραδεχθείς και να γράψεις δημόσια τα λάθη και τις αδυναμίες σου, όπως έκανε αυτός..

Επειδή όμως το παρασοβάρεψα και είναι topic ανέκδοτων, πάρτε ένα ακόμα:

Ο λοχίας στους στρατιώτες :
- Σε λίγο θα έρθει ο λοχαγός . Προσοχή στραβάδια ! Αν σας ρωτήσει : " πόσων χρόνων είστε " θα πείτε 22 , " πόσα χρόνια υπηρετείτε " θα πείτε 2 , " ποιο
φαγητό σας αρέσει , τα φασόλια ή το κρέας " θα πείτε και τα δύο . Έρχεται ο λοχαγός και ρωτά ένα στρατιώτη που ήταν Πόντιος :
- Πόσα χρόνια υπηρετείς παιδί μου ;
- Είκοσι δύο λοχαγέ μου .
- Είκοσι δύο ; Και πόσο χρονών είσαι ;
- Δύο ...
- Δύο ; Μα δεν μου λες με περνάς για τρελό ή για ηλίθιο ;
- Και τα δύο λοχαγέ μου .

[Lesta]

Μόνο εγώ δεν το βρήκα τόσο αστείο; Το θέμα είναι να βοηθάμε τους άλλους, όχι να τους κοροϊδεύουμε αφ'υψηλού

Το αστείο δεν είναι τι γράφει αλλά πως το γράφει. Έλα παραδέξου το, δε γέλασες όταν διάβασες αυτό:

Είμαι άνδρας παρθένος με απύθμενη καθαρότητα/αγνότητα, δεν θέλω να πέσω στα χέρια κάποιας λάθους γυναίκας που θα μου καταστρέψει τη ζωή.

Πάντως έχεις δίκιο, δεν έπρεπε να το βάλω στα αστεία, αλλά δεν ήξερα που αλλού...

[Hengeo]

Έλα παραδέξου το, δε γέλασες όταν διάβασες αυτό

Μόνο με το τελευταίο quote γέλασα λίγο.

---

Ήταν η μεγαλύτερη κηδεία που είχε γίνει ποτέ στην πόλη. Χιλιάδες άντρες ακολουθούσαν το φέρετρο. Επικεφαλής της ακολουθίας ήταν ένας άντρας που κρατούσε ένα τεράστιο σκυλί Αλσατίας από ένα λουρί.

- Γιατί ο σκύλος; Τον ρώτησε παραξενεμένος ένας περαστικός.
- Αυτή είναι η κηδεία της πεθεράς μου, εξήγησε ο άντρας με τον σκύλο. Και ο σκύλος αυτός την έκανε κομματάκια.
- Θα μπορούσα να δανειστώ λίγο το σκύλο σας; Ρώτησε δειλά-δειλά ο περαστικός.
- Και βέβαια, απάντησε ο ευτυχής γαμπρός. Μπείτε στην ουρά!