Πολιτική Βία

[Malefino]

Εδώ θα παραθέσω ένα κείμενο που γενικώς με συγκλόνιθσε και με έβαλε σε σκέψεις. Ειλικρινά δε γνωρίζω αν διαφωνώ ή συμφωνώ απλά κάτι με ταρακούνησε και μου προκάλεσε σύγχυση. Όσοι το διαβάσετε, πριν διαφωνήσετε ή συμφωνήσετε προσπαθήστε να βγάλετε τις ιδεολογικές παροπίδες και αγκυλώσεις, να δείτε ψύχραιμα την κατάσταση και μετά όντας ελεύθεροι και απαγκυστρωμένοι κρίνετε και εκθέσετε την άποψή σας.

Της Άννας Δαμιανίδη*

Τετάρτη βράδυ πήγα να ακούσω τις ομιλίες των Μανδραβέλη, Ψυχογιού και Δαφέρμου στη Νομική Σχολή. Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω Μόλις μπήκα στο αμφιθέατρο, μετάνιωσα. Έχω γκρίζα μαλλιά, κι εκεί μέσα είχε μόνο φοιτητές και φοιτήτριες, μέσος όρος ηλικία τα 20. Ντρεπόμουν όμως και να φύγω, ήμουνα στην πρώτη σειρά. Έμεινα.

Το θέμα ήταν η πολιτική βία. Οι τρεις ομιλητές είχαν τις απόψεις τους ο καθένας, ο Μανδραβέλης μίλησε για τη γλωσσική σύγχυση που ξεχειλώνει την έννοια της βίας και κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιεί κάθε είδους αναίτια βία σαν απάντηση σε αυτά που ονομάζονται βία. Ο Ψυχογιός είπε ότι καλλιεργούμε υπερβολικά το θαυμασμό στη βία στην παιδεία και στις παραδόσεις μας. Και ο Δαφέρμος είπε ότι η βία είναι διάχυτη, υπάρχει ψυχολογική βία, εργατική βία, οικογενειακή βία κλπ, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο έκανε περίπου αυτό που είχε υποστηρίξει ο Μανδραβέλης, ότι τα βαφτίζουμε όλα βία.

Ύστερα κουβέντιασαν με τα παιδιά, τα οποία βεβαίως ήταν ρομαντικά και αναφέρονταν στην εξέγερση του Πολυτεχνείου με πολύ ενθουσιασμό. Ο Δαφέρμος είπε ότι το Πολυτεχνείο ήταν μια εντελώς ειρηνική εξέγερση σε βίαιες συνθήκες. Ο Ψυχογιός προσπάθησε, όπως κάνει συχνά, να τους εξηγήσει ότι δεν πρέπει να το ζηλεύουν το Πολυτεχνείο και την έξαρσή του γιατί έγινε μετά από μια περίοδο μεγάλης καταπίεσης. Περνούσαμε άσχημα στη χούντα, είπε. Ναι, αλλά είχαμε ελπίδες, είπε ο Δαφέρμος πολύ χαμογελαστός, και τα παιδιά χειροκρότησαν.

Κι αυτό με πίκρανε, ίσως επειδή ήταν και ο γιος μου στο ακροατήριο. Αυτή η φράση και αυτή η αντίδραση πιστεύω ότι είναι στη βάση μιας παρεξήγησης που ερμηνεύει και όσα συνέβησαν σε λίγο.

Γιατί χειροκροτήσανε τα παιδιά; Δεν έχουν αυτά ελπίδες; Είχαμε εμείς περισσότερες; Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε, τα ενδιαφέροντα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο. Κι ότι δεν ήταν και τόσο μη βίαιο το Πολυτεχνείο, γιατί είχαμε σπάσει ένα σωρό αντικείμενα, δεν είχαμε αφήσει πόδι σε καρέκλα ή τραπέζι. Τα σκεφτόμουνα, αλλά δεν μιλούσα, θυμόμουνα πόσο γκρίζα είναι τα μαλλιά μου και πόσο σαν τη μύγα μες στο γάλα ήμουνα εκεί μέσα.

Τότε περίπου μπήκανε μέσα οι τραμπούκοι, κάτι τύποι με μαύρα ρούχα και κράνη στο χέρι, κι άρχισαν να βρίζουν. Θέλουμε να διαβάσουμε ένα κείμενο, είπαν, έπιασαν το μικρόφωνο κι έλεγαν κάτι για εικοσάχρονα παιδιά που μπήκαν φυλακή, κι ότι έφταιγε ο Πάσχος. Ξεφτίλες, λέγανε στα παιδιά, καλέσατε εδώ τον υπονομευτή του ασύλου! Δηλαδή κατηγορούσαν όλους εκεί μέσα για αυτό που έκαναν οι ίδιοι, γιατί αυτοί και καταργούσαν και υπονόμευαν το άσυλο.

Μερικοί νεαροί τους είπαν να περιμένουν τη σειρά τους να μιλήσουν. Κι ένα παιδί τυφλό άρχισε να ουρλιάζει: Γιατί το κάνετε αυτό; γιατί χαλάτε αυτή τη συζήτηση; Είχε τόση ένταση που με πήρανε τα κλάματα. Ντρεπόμουνα να κλαίω έτσι στην πρώτη σειρά με τα γκρίζα μαλλιά μου, αλλά καλύτερα που έκλαιγα παρά να κατουριέμαι από φόβο.

Φοβήθηκα. Αυτό το φριχτό αίσθημα που σου σφίγγει χαμηλά την κοιλιά, κατουριέσαι πάνω σου, αυτό με είχε πιάσει στην αρχή. Αυτό ήθελαν κι εκείνοι. Να φοβηθούμε. Εντάξει λοιπόν, εγώ τουλάχιστον ανταποκρίθηκα. Ίσως επειδή δεν ήμουνα και στα νερά μου.

Τον αναγνώρισα το φόβο. Τον είχα ξανανιώσει πολλά χρόνια πριν, εκεί στη Νομική, Αθήνας και Θεσσαλονίκης, γιατί έμενα στην Αθήνα αλλά σπούδαζα στη Νομική Θεσσαλονίκης, και στα Πολυτεχνεία αμφοτέρων. Τότε που μας κυνηγούσαν οι μπάτσοι, επί χούντας.. Φοβόμουν πολύ. Μια μέρα είχα κοντέψει να κατουρηθώ από φόβο. Είχαμε πάρει ταξί για να το σκάσουμε από κάποιους που μας πλησίαζαν απειλητικά, και πόση αγωνία είχα μη μυρίσει ο ταξιτζής κάτι...

Αυτός ο φόβος λοιπόν. Τόσα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος κατά κάποιο τρόπο, με το ίδιο θέμα. Οι τύποι απείλησαν λοιπόν καμπόσο, μέχρι που πέταξαν αυγά στον Πάσχο, κι έφυγαν. Κι όταν είδα τα αυγά να πέφτουν, μαζί με το ξάφνιασμα και το σοκ, ένιωσα και ανακούφιση, αυτό ήταν λοιπόν, τέλος, γλιτώσαμε τα χειρότερα.

Σκουπίσαμε τον Πάσχο και τον πιάσανε αγκαζέ, ο Αλιβιζατος που ήταν σαν οικοδεσπότης συντετριμμένος, να τον πάνε όλοι μαζί σε μέρος ασφαλές. Δηλαδή, συγγνώμη, ποιο είναι το ασφαλές; Πού δεν έχει κράτος και εξουσία κάποια φασιστική ομάδα; Μπουλούκι ανεβήκαμε τη Μασσαλίας, μπουλούκι πήγαμε στη Σόλωνος και μπήκαμε σε ένα μπαρ, και πίναμε και πίναμε, και δεν συνερχόμασταν. Ήπια τρία πορτό, κι έμεινα και κουβεντιάσαμε ώρες, αλλά παρόλ' αυτά τη νύχτα έμεινα ξύπνια, δεν μπορούσε να μου περάσει η ταραχή. Στριφογύριζα στο κρεβάτι και εκρήγνυνταν στο μυαλό μου φράσεις αγανάκτησης, και κυρίως η αίσθηση της αδικίας που επιφυλάσσει αυτή η χώρα σε ανθρώπους οι οποίοι κάνουν το έγκλημα να δημοσιεύουν κείμενα. Να πασχίζουν για τη σκέψη, να βάζουν την τέχνη τους, τα δυνατά τους, και η ανταμοιβή, αυγά στα μούτρα. Να πρέπει να φοβούνται να μιλήσουν. Να πρέπει να είναι ήρωες για να μπορούν να γράφουν. Κι έχουμε Δημοκρατία υποτίθεται. Πρέπει να είμαστε ευτυχείς που δεν είναι οι τύποι καθεστώς επίσημο.

Ξαγρυπνούσα και μου έρχονταν στο μυαλό εικόνες από τις γιορτές της Πολεμικής Αρετής των Ελλήνων. Αυτά μας έβαζαν να κάνουμε στη χούντα. Τέτοια θεάματα τραγάνιζαν τα νιάτα μας. Ακούγαμε τραγούδια και μαθαίναμε για κινήματα στην Ευρώπη, την αμφισβήτηση των πάντων, ιδέες καινούργιες, ανατρεπτικές, συγκλονιστικές, κι εδώ είχαμε τον Πατακό. Πώς να πείσουμε τα σημερινά παιδιά να μη νοσταλγούν τις εξεγέρσεις μας; Οι γονείς μας τα κατάφεραν καλύτερα. Τον πόλεμο που έζησαν κανείς δεν τον ζήλεψε, κι ας είχε πολλούς ηρωισμούς. Αλλά βλέπεις άλλη η γοητεία της επανάστασης. Τρομάρα μας. Πώς να εξηγήσουμε ότι χάσαμε τόσα πράγματα που δεν αναπληρώθηκαν με το Πολυτεχνείο.

Εγώ θα ήθελα να είμαι τώρα νέα. Να κάνω χορό, να μπορώ να διαβάζω και να ακούω ό,τι θέλω, να ντύνομαι όπως θέλω, να πηγαίνω σε μικτό σχολείο, να ξέρω ανθρώπους από την Αφρική και την Ασία. Να ταξιδεύω, να πηγαίνω Εράσμους, να μαθαίνω ξένες γλώσσες, να ψάχνομαι, να γνωρίζω παρέες από το Ίντερνετ, να μη φοβάμαι μήπως πέσω σε χαφιέδες που θα με προδώσουν και θα με καλέσει ο ασφαλίτης να με χτυπήσει και να με βιάσει. Να μην ασχολούμαι όπως τότε με την πολιτική, από απελπισία. Απελπισία είχαμε, όχι ελπίδα, γιατί δεν τα λες όλα κύριε Δαφέρμο;

Αλλά ίσως εσύ να έλπιζες περισσότερο, δεν ξέρω. Ήσουν στέλεχος, στην Επιτροπή κατάληψης, μπορεί να ένοιωθες πολλές ελπίδες. Κι εγώ κείνη τη μέρα είχα ελπίδες, αλλά την επόμενη, για θυμήσου; Δεν είχες ενοχές ποτέ; Δεν σκέφτηκες ποτέ τους επόμενους μήνες ότι είχαμε κάνει λάθος με το Πολυτεχνείο; Εγώ το σκεφτόμουνα συνέχεια...

Βέβαια εσείς στην Αθήνα ήσασταν αλλιώς. Πιο ηρωικοί και περήφανοι. Εγώ θα μπορούσα να είμαι εδώ, Τετάρτη έφυγα για μια ηλίθια άσκηση στο Ποινικό, και μου είπε ο Ντένης καθώς έμπαινα στα ΚΤΕΛ, μην πας, έλα στο Πολυτεχνείο, έγινε κατάληψη. Ε, καλά άσε να φύγω τώρα, θα γυρίσω το Σάββατο...

Έμεινα στη Θεσσαλονίκη και κάναμε κι εμείς κατάληψη το πρωί της Παρασκευής στο Πολυτεχνείο. Λέγαμε να πάμε στην Οδοντιατρική που ήταν κεντρικά, τελικά προτιμήθηκε η μίμηση. Είχε από τότε την επικοινωνιακή του σημασία και το μύθο του, το Πολυτεχνείο.

Μείναμε μέχρι τα χαράματα του Σαββάτου. Η μεγαλύτερη ευτυχία ήταν η ώρα της πορείας ως εκεί, της τρεχάλας. Αυτή η ζηλευτή έξαρση,εντάξει, υπήρξε για καποιες ώρες. Αυτό είναι που θέλουν όλοι να ξαναζήσουν. Και το παιχνίδι με το φόβο τους αρέσει άραγε; Δεν έχουν τίποτε καλύτερο στη ζωή τους; Ύστερα περιφερόμουν στις αίθουσες και τις συνελεύσεις και ομολογώ ότι συχνά δεν καταλάβαινα την υπερβολικά επαναστατική γλώσσα, και δεν συμφωνούσα με το σπάσιμο των καρεκλών. Κυκλοφορούσαν όλοι με ένα κομμάτι ξύλο, από πόδια τραπεζιών. Εσύ γιατί δεν έχεις, με ρώτησαν. Εγώ δεν μπορώ να παίξω ξύλο, είχα πει. Και με στεναχωρούσε αυτή η καταστροφή. Είναι κάτι που το σκέφτομαι συχνά. Δεν κατάφερα να πείσω κανέναν εκείνη τη νύχτα ότι δεν χρειαζόταν να σπάμε τις καρέκλες. Το προσπάθησα, αλλά μάταια.

Ωστόσο έκαναν κάτι πολύ σωστό, η επιτροπή που είχαμε εκλέξει. Όταν έμαθαν τι είχε γίνει στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, αποφάσισαν να παραδοθούμε. Εν ολίγοις. Αυτό. Να μη χυθεί αίμα. Δεν γίναμε ήρωες. Ας είναι καλά τα παιδιά. Το λέω και το ξαναλέω, αν και έτσι όπως συνταχθήκαμε να βγούμε ήταν πολύ ταπεινωτικό. Στριμωγμένοι, στη σειρά, κι έλεγα μέσα μου, ηττηθήκαμε, ας έχω τουλάχιστον ψηλά το κεφάλι.

Μπροστά είχε ένα τανκς με αναμμένους προβολείς, στρατιώτες με το όπλο προτεταμένο, και μόλις βγαίναμε μας σκόρπιζαν αστυνομικοί με σπρωξιές. Το κεφάλι ψηλά εσύ, έλεγα μέσα μου, και βγήκα κρατώντας αγκαζέ σφιχτά την Κατερίνα και προχωρούσαμε σαν αυτόματα. Κι όπως προχωρούσαμε αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε τους αστυνομικούς που ήταν σκόρπιοι σε όλο το δρόμο, κι ένας είχε πιάσει ένα παιδί, που έφτασε σε μας, γαντζώθηκε πάνω μου, και μαζί γαντζωμένος πάνω του ο μπάτσος το κρατούσε και πήγαμε λίγα λεπτά έτσι, τραβώντας ο ένας τον άλλον, αλλά δεν άπλωσα το χέρι να βοηθήσω, να σπρώξω το μπάτσο, να κρατήσω το αγόρι κοντά μου, που εκλιπαρούσε με μια κλαψιάρικη φωνή, καθόλου ηρωικό κι αυτό, συνέχισα να προχωράω σα μηχανή με κύριο στόχο να ξεφύγω.

Αυτή ήταν η ηρωική έξοδος... Αλλά εγώ τουλάχιστον το ήξερα, και δεν είχα οπλιστεί με κανένα ξύλο. Είμαι δειλή, ήθελα να ζήσω, και μάλιστα αρτιμελής, κι ας είχαμε ιδιαιτέρως και αστόχαστα κινδυνεύσει επί ώρες. Κατουριόμασταν από το φόβο μας, και ουρλιάζαμε όταν μας χτυπούσαν, και τρέχαμε να γλιτώσουμε. Δεν θα σας άρεσε, πιστέψτε με. Σε κάνει να νιώθεις πολύ άσχημα, ο φόβος σε αποβλακώνει, σου φτωχαίνει τη ζωή, σου μαραίνει τα νιάτα. Δεν θέλω να χρειάζεται ηρωισμό τίποτα. Θέλω να ζω ασφαλής σε ελεύθερη χώρα, όπως τώρα. Σύμφωνα με τους νόμους. Οι νόμοι είναι για να προστατεύουν κυρίως ανθρώπους σαν εμένα, αδύναμους, δειλούς, αγύμναστους, που δεν θέλουν να παίζουν ξύλο, παιδιά, γριές και γέρους. Θέλουμε νόμους, σύνταγμα, δημοκρατία, ισότητα, τέτοια πράγματα για να συνεννοηθούμε. Όχι επαναστάσεις, όχι πολυτεχνεία. Όχι άλλα πολυτεχνεία. Δεν υπάρχει λόγος για τόση απελπισία.

Τα γράφω αυτά όλα μετά από τόσα χρόνια, γιατί διαρκώς καταλαβαίνω ότι έχει γίνει παρεξήγηση. Ακούστε πάλι τη φωνή του σταθμού. Ακούστε την αγωνία των εκφωνητών. Δεν ήθελαν να πεθάνουν και να γίνουν ήρωες. Δεν ζούσαμε σε εποχές μαύρες, δεν θέλαμε να θυσιαστούμε. Θέλαμε να ζήσουμε, να χαρούμε τα νιάτα μας, τις ευρωπαϊκές κατακτήσεις. Να ζούμε όπως εσείς οι νέοι τώρα. Να βρίσκουμε τον εαυτό μας, όχι να ασχολούμαστε με τους καραβανάδες και να μας βασανίζουν. Τρελαίνομαι όταν ακούω νέους να μου λένε πως είχαμε το προνόμιο της εξέγερσης: Που είχαμε κάθε μέρα να κάνουμε με τα κατακάθια της κοινωνίας, και τα κατακάθια της δικής μας ψυχής, το φόβο μας. φρίκη, και πλήξη, και απόγνωση, και αδιέξοδα! Τώρα έχετε το προνόμιο της εξέγερσης. Πρέπει να είναι οπωσδήποτε με καδρόνια; Τώρα μπορείτε να κάνετε τόσα πράγματα για να αλλάξετε τον κόσμο. Υπάρχουν εθελοντικές οργανώσεις, γιατροί χωρίς σύνορα, ομάδες για τους μετανάστες, δενδροφυτεύσεις, πράγματα που δεν τα φανταζόμασταν. Ελάτε στην ομάδα μας, να κάνουμε μαθήματα ελληνικών στους μετανάστες. Μάθετε το ελληνικό αλφάβητο σε έναν αφρικανό που δεν πήγε σχολείο ποτέ του, και θα δείτε ότι θα αλλάξει ο κόσμος. Πηγαίνετε στην Ουρουγουάη με τους Ινδιάνους, στο Γκάζι με τα τσιγκανάκια, στη Σιέρα Λεόνε με τα παιδιά πολεμιστές, στον Κολωνό με το Κυριακάτικο σχολείο, ελάτε σε μας, στην Αγορά της Κυψέλης, ο κόσμος σας περιμένει να τον αλλάξετε. Και το μυαλό σας μπορεί να δουλέψει ελεύθερα. Να ακούει ελεύθερα, να διατυπώνει ελεύθερα, να ζει τη συγκλονιστική εμπειρία της ελεύθερης σκέψης. Είναι πιο συνταρακτικό από κάθε άλλη συγκίνηση, δεν αναπληρώνεται με τίποτα.

Αυτό το προνόμιο έχουμε τώρα. Εκτός κι αν επιτρέψουμε στους τραμπούκους να μας το αφαιρέσουν.

[papagalakos]

Και καλά...
Περιτό να πω ότι εγώ δεν τη χονεύω με τίποτα.

Off Topic

που πήγαν τα δύο προηγούμενα post Chris;

[Chris]

που πήγαν τα δύο προηγούμενα post Chris;

[Hengeo]

Να προτείνω κάτι; Το θέμα να κλειδωθεί ή να μεταφερθεί σε αυτό με τα κείμενα που έχω ανοίξει.

Το κείμενο είναι τροφή για σκέψη, αλλά δε νομίζω ότι έχει νόημα να ξεκινήσει άλλη μία αντιπαράθεση του στυλ ποιος είναι πιο επαναστάτης..

[Chris]

Να προτείνω κάτι; Το θέμα να κλειδωθεί ή να μεταφερθεί σε αυτό με τα κείμενα που έχω ανοίξει.

Το κείμενο είναι τροφή για σκέψη, αλλά δε νομίζω ότι έχει νόημα να ξεκινήσει άλλη μία αντιπαράθεση του στυλ ποιος είναι πιο επαναστάτης..

Θα δούμε..Αξίζει να παραμείνει γιατί ίσως και να βγάλουμε κάτι από μία συζήτηση επί του θέματος. Αν οξυνθεί το κλίμα, θα χρησιμοποιήσω τις μαγικές μου δυνάμεις (πσσςς), κλειδώνοντας και μεταφέροντας το θέμα.

Δεν μπορείς να δράσεις τόσο αναδρομικά...στο Minority Report παίζουμε;

Λοιπόν, παραθέτω το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη το οποίο μάλλον έδωσε την αφορμή για την επίθεση με τα αυγά:

Ενα από τα βασικά προβλήματα σε αυτήν τη χώρα είναι ότι ποτέ δεν ξεκαθαρίζουμε έννοιες, όρια και αρμοδιότητες. Ολα μπερδεύονται σε ένα κουβάρι, άπαντες ασχολούνται με τα πάντα, με αποτέλεσμα όλη η χώρα να γίνεται ένα σκηνικό γκαγκ κωμωδίας. Πώς βλέπουμε στη μεγάλη οθόνη να ανάβει μια φωτιά κάπου και τρέχουν όλοι μαζί να τη σβήσουν, και μετά να ανάβει κάπου αλλού και να τρέχουν πάλι όλοι μαζί να τη σβήσουν, αφήνοντας την άλλη να φουντώνει; Ετσι ακριβώς γίνεται και στα δημόσια πράγματα, έτσι ακριβώς εξελίσσεται και η ιστορία με το indymedia.

Το athens. indymedia. org είναι ένας δικτυακός τόπος, στον οποίο συχνάζει και γράφει όλη η παλαβή Αριστερά για τα γνωστά, που διαβάζουμε και στις ελληνικές εφημερίδες: για τον καπιταλισμό που σκοτώνει, για το σοσιαλισμό που επιτίθεται, κι άλλα φαιδρά. Πολλές φορές η γλώσσα μόνο σεμνή δεν είναι, και γίνονται προσωπικές επιθέσεις κατά των «εχθρών του λαού». Ο γράφων έχει τιμηθεί πολλάκις από τις σελίδες αυτές με χίλια δυο επίθετα. Παρ’ όλα αυτά, μπορεί κάποιος κατά καιρούς να βρει και μερικά αξιόλογα κείμενα στο σωρό της ψευδοεπαναστατικότητας.

Είναι επόμενο, λοιπόν, να δαιμονοποιείται κατά καιρούς το indymedia. Η άγνοια και η συνωμοσιολογία το θέλει να είναι ο τόπος συντονισμού των έκνομων πράξεων. Είναι πιθανόν ότι αυτοί που τα σπάνε να είναι οι ίδιοι που γράφουν σ’ αυτόν τον δικτυακό τόπο, αλλά είναι ανόητο να πιστεύει κανείς ότι οι «μπαχαλάκηδες» θα συντόνιζαν τις πράξεις τους σε δημόσια θέα. Το αντίστοιχο στον φυσικό κόσμο θα ήταν να άνοιγαν γραφεία. Ετσι κι αλλιώς, είναι σίγουρο ότι οι διωκτικές αρχές παρακολουθούν στενά αυτόν κι άλλους δικτυακούς τόπους όπου ανθεί η αριστερίστικη ανοησία.

Το indymedia, όπως και άλλοι δικτυακοί τόποι φοιτητών (της ΔΑΠ, της ΠΑΣΠ κ. λπ.), «στεγάζεται» σε υπολογιστές του Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Οταν λέμε «στεγάζεται», εννοούμε ότι τα κείμενα, φωτογραφίες κ. λπ. βρίσκονται σε κάποιον υπολογιστή του Ιδρύματος. Το κόστος για το ίδρυμα, με τιμές αγοράς, είναι περί τα 100 ευρώ το χρόνο. Δεν είναι μεγάλο, αλλά μπαίνει ένα θέμα αρχής: μπορεί να χρησιμοποιείται δημόσια περιουσία, από κάποιους που δηλώνουν εχθροί της («αστικής», όπως την αποκαλούν οι ίδιοι) Δημοκρατίας; Φυσικά, στο βαθμό που η λειτουργία αυτή παραμένει στο χώρο των ιδεών και δεν έχει φυσικά αποτελέσματα. Με άλλα λόγια, σε ένα πανεπιστήμιο μπορεί να λέει οποιοσδήποτε ό, τι θέλει, αρκεί να μην εμποδίζει και τους άλλους να λένε ό, τι θέλουν. Μια κατάληψη πανεπιστημιακού χώρου είναι διαφορετικό πράγμα: μπορεί να προβάλλει ένα αίτημα, αλλά ταυτοχρόνως εμποδίζει όλους τους υπόλοιπους να προβάλλουν τις δικές τους ιδέες. Το indymedia, ακόμη κι αν ενοχλεί, από μόνο του, καλύπτεται από τις αρχές της αστικής δημοκρατίας και της πανεπιστημιακής ελευθερίας – άσχετα αν οι φιλοξενούμενοι σ’ αυτό μισούν και τη μία και την άλλη. Οσο κι αν φαντάζει περίεργο, η αστική δημοκρατία δίνει χώρο ακόμη και στους εχθρούς της· σε επίπεδο λόγου μόνο και ουχί πράξεων. Οι έκνομες πράξεις πρέπει να τιμωρούνται. Εκνομος λόγος, δεν πρέπει να υπάρχει.

Δεν ξέρουμε με ποιο σκεπτικό ο εισαγγελέας αποφάσισε να ασκήσει ποινική δίωξη κατά των πρυτανικών αρχών, αν και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει η πρωτοβουλία αυτή. Στην Ελλάδα έχουν διωχθεί δικαστικά συγγραφείς και σκιτσογράφοι για μικρότερα του indymedia «αμαρτήματα». Ετσι κι αλλιώς, η ελευθερία της έκφρασης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν ακορντεόν: υπάρχει μόνο όταν ο λόγος δεν ενοχλεί, ενώ θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο. «Το Σύνταγμα φτιάχτηκε για τις απόψεις που ενοχλούν», έγραψε ο Αμερικανός νομικός Mike Godwin. «Τις άλλες, έτσι κι αλλιώς, δεν θέλει να τις λογοκρίνει κανείς». Στη σημερινή συγκυρία πρόβλημα θα δημιουργηθεί αν τελικά το indymedia φύγει από το ΕΜΠ. Οχι διότι θα χάσουμε τα λίγα καλά κείμενα μέσα στον οχετό της επαναστατικότητας· το περιεχόμενο μπορεί να μεταφερθεί κάπου αλλού. Το βασικό πρόβλημα είναι πολιτικό. Η δίωξη καθαυτή προσφέρει στους καταχραστές του ασύλου ένα ισχυρό επιχείρημα. Αν ένα ΑΕΙ δεν μπορεί να προσφέρει άσυλο στις ανοησίες, δεν θα μπορέσει να προσφέρει άσυλο σε καμία ιδέα.

Πάσχος Μανδραβέλης

Πηγή: e-rooster

Off Topic

Αξίζει να παρατηρήσει κανείς τα quotes πάνω δεξιά στην σελίδα του e-rooster, όπου έχει ακόμα και quote της Θάτσερ (μεγάλη προσωπικότητα... )

[papagalakos]

Ξεκίνησα να γράφω μια εκτενή απάντηση αλλά κάπου στη μέση τσατίστηκα και την έσβησα. Το θέμα είναι ότι αυτή η κυρία δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα

Της Άννας Δαμιανίδη*

Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω[...]Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε

Ενδεικτικά αυτό. Η όλη ιστορία μου φαίνεται κάτι σε εναλακτικοαριστεροπροηνεπαναστατικοβολεμενοστρογγυλεύσιμο. Συγγνώμη που δεν αναλύω περισσότερο αλλά δεν άντεξα. Ίσως παρέμβω αργότερα αν κανείς μπορέσει να ξεχαρίσει τις τρικυμίες και μπει η κουβέντα σε θεματικές.

Φιδάκια.

[Malefino]

Off Topic

Φιδάκια.

Papagalako σταμάτα να κλέβεις ατάκες του Τζίμη!

[Chris]

Ξεκίνησα να γράφω μια εκτενή απάντηση αλλά κάπου στη μέση τσατίστηκα και την έσβησα. Το θέμα είναι ότι αυτή η κυρία δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα

Της Άννας Δαμιανίδη*

Πρώτη φορά πήγαινα στο καινούργιο κτίριο, από τον πεζόδρομο της Μασσαλίας, αλλά και στο παλιό είχα πολλά χρόνια να πάω[...]Σκέφτηκα να σηκωθώ να πω ότι δεν είχαμε όλοι ελπίδες, ότι τώρα περνάνε καλύτερα, ότι εμείς πλήτταμε θανάσιμα, ότι δεν θέλαμε ψωμί κι ας φωνάζαμε Ψωμί Παιδεία Ελευθερία -ψωμί υπήρχε- τους Ρολινγκ Στόουνς θέλαμε

Ενδεικτικά αυτό. Η όλη ιστορία μου φαίνεται κάτι σε εναλακτικοαριστεροπροηνεπαναστατικοβολεμενοστρογγυλεύσιμο. Συγγνώμη που δεν αναλύω περισσότερο αλλά δεν άντεξα. Ίσως παρέμβω αργότερα αν κανείς μπορέσει να ξεχαρίσει τις τρικυμίες και μπει η κουβέντα σε θεματικές.

Φιδάκια.

+1

Ενώ ακολουθεί και ένα συναισθηματικό παραλήρημα για το '73 από ένα άτομο που (όπως και τόσοι και τόσοι άλλοι) ακόμα τους στοιχειώνει το φάντασμα του Πολυτεχνείου.Άμα έχω όρεξη, μπορεί να γράψω κάτι αργότερα, πάνω στο κείμενο του Π.Μ. και της Α.Δ...

[papagalakos]

Καλά, τι μας λέει το κείμενο; Πραγματικά! Είναι γνωστό ότι ο αγώνας της γενιάς του πολυτεχνείου ξεπουλήθηκε. Είναι πασιφανές ότι δεν προχώρησε ένα βήμα παραπέρα γιατί κοτέψανε όλοι. Και γι' αυτό φέραν τον Παπαντρέα λίγο αργότερα. Είναι σαφές ότι οι μάχημοι, οι συνεπείς στις αποφάσεις που είχαν πάρει τότε ήταν πολύ λίγοι. Οι υποταγμένοι και οι προδότες τα γνωστά βαρίδια της ιστορίας. Δεν ήθελε λέει να πετάξει ούτε πέτρα. Και τι έκανες εκεί κυρά μου; Τουρισμό ή χόμπι; Και λέει τώρα η κατάσταση είναι καλύτερη. Σόρυ κιόλας αλλά εγώ έχω διαφορετική άποψη και καθόλου δεν με απασχολεί αν συμφωνεί η κυρία Δαμιανίδη. Η κυρά άμα θέλει ας κάτσει σπίτι της. Ειδικά άμα νιώθει γριά. Ούτος ή άλλος όπως λέει και η ίδια χρόνια είχε να πατήσει στη νομική. Άμα θέλει ακόμα ας με λέει μπάχαλο, άπατρη και κτήνος. Ας ψηφίσει και Καρατζαφέρη να κατέβουν τα τανκς στους δρόμους όπως έλεγαν όλοι το Δεκέμβρη του 08'. Το δίκιο δεν μπαίνει σε συζήτηση και στην αντίληψη του κάθε χαζοχαρούμενου.

Off Topic

αγαπάμε Τζιμάκο

[Hengeo]

Off Topic

Θα δούμε..Αξίζει να παραμείνει γιατί ίσως και να βγάλουμε κάτι από μία συζήτηση επί του θέματος. Αν οξυνθεί το κλίμα, θα χρησιμοποιήσω τις μαγικές μου δυνάμεις (πσσςς), κλειδώνοντας και μεταφέροντας το θέμα.

Δεν μπορείς να δράσεις τόσο αναδρομικά...στο Minority Report παίζουμε;

Ίσως έχεις δίκιο. Απλώς όλα τα αντίστοιχα θέματα στο forum εκεί κατέληξαν, για αυτό και η συμμετοχή μου είναι ελάχιστη-επιλεκτική..

[incal]

Φοβερο κειμενο! Επιτελους, καποιος επρεπε να τα πει ολα αυτα πια. Επισης πολυ καλη αναδρομη στα γεγονοτα του πολυτεχνειου και πολυ συναισθηματικα φορτισμενη... Δακρυσα... Και ποσο συμπασχω για το δραμα των γηρατειων και των γκριζων τριχων που ζει η κ.Δαμιανιδη... Αραγε αυτο το μπαρακι στη σολωνος να ναι καλο ?
Αντε πια με τους ψευτοεπαναστατες και τους εχθρους της δημοκρατιας μας... Συγχιστηκα παλι... Παω να στειλω τη συνδρομη μου στη unicef και να βοηθησω κατι χελωνες να ξεγεννησουν γιατι ειμαι και ακτιβιστης και ανθρωπιστης κετσι

[ZQQ]

den kserw ti pisteuete pantws to keimeno pros to telos einai polu kalo, oso kai an prospathei kapoios na exei to mualo tou sugkentromeno gia na min to parasirei to keimeno. [ti kuria den ti kserw]

Papagale:

Καλά, τι μας λέει το κείμενο; Πραγματικά! Είναι γνωστό ότι ο αγώνας της γενιάς του πολυτεχνείου ξεπουλήθηκε. Είναι πασιφανές ότι δεν προχώρησε ένα βήμα παραπέρα γιατί κοτέψανε όλοι. Και γι' αυτό φέραν τον Παπαντρέα λίγο αργότερα. Είναι σαφές ότι οι μάχημοι, οι συνεπείς στις αποφάσεις που είχαν πάρει τότε ήταν πολύ λίγοι.

egw thelw na se rwtisw 2-3 pragmata.
pou itheles na ftasei to polutexneio kai ti pisteueis oti tha borouse na eixe kataferei?
rwtaw panta giati den eimai sigouros an auta pou kserw antistoixoun stin alitheia... pes mou poioi kotepsan?
oso gia to papandreou apoti kserw eixan valei allo proswpo prin apo auton , pou ekane polla "wraia" pragmata.

P.S: ola auta ta lew xwris epithetikotita aplws mila ligo poio ksekathara [kai den upostirizw kapoio komma gia na min arxisoume pali].