Μήπως τελικά φταίνε οι γονείς;

[Hengeo]

Απλά ένα κομμάτι της αλληλεπίδρασης μεταξύ κοινωνίας -> γονιών -> παιδιών δεν αποτελείται από την άμεση αντιμετώπιση, αλλά από την κατάσταση που επικρατεί στο χώρο που μεγαλώνει το παιδί. Μιας και αυτό έχει αντίληψη και δέχεται ερεθίσματα (ακόμα και όταν δεν στοχεύουν σε αυτό), αν μεγαλώνει σε περιβάλλον με εντάσεις, με άγχος, με στεναχώριες κλπ υπάρχουν πιθανότητες να διαμορφώσει ανάλογες συμπεριφορές όπως νευρικότητα, αντικοινωνικότητα κ.α.

Από αυτή την πλευρά, προφανώς συμφωνώ. Είναι λογικό ότι οι γονείς είναι άνθρωποι και θα επηρεαστούν από τα προβλήματα στο περιβάλλον τους, και αυτό να μεταφερθεί στα παιδιά.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά όμως, δεν έχω καταλάβει από τα γραφόμενά σου ποια είναι η άποψή σου πάνω σε αυτή, απλώς τη γράφω για τη συζήτηση. Σίγουρα είναι αδύνατο κάποιος να μην ξεσπάσει καθόλου, δεν είναι από σίδερο. Όμως άλλο είναι το να <<σπάσεις>> σε κάποιες ακραίες-μεμονωμένες περιπτώσεις, και άλλο να ξεσπάς κάθε λίγο και λιγάκι στον οικογενειακό χώρο και στα παιδιά σου. Κάπου εκεί για μένα είναι η γραμμή της ωριμότητας, το να μπορείς δηλαδή να ελέγχεις τα συναισθήματα που είναι λογικό να νιώθεις, και να τα κατευθύνεις στο σωστό τόπο και χρόνο. Από το να ξέσπασμα χωρίς κανένα έλεγχο, μέχρι την καταπίεση του να φοράς μάσκα, υπάρχει και η μέση λύση της όσο γίνεται ώριμης αντιμετώπισης, που κατά τη γνώμη μου κρίνει και το αν είναι κατάλληλος ή όχι ο γονιός.

Για να μην παρεξηγηθούν τα τελευταία μου post, δε λέω ότι οι γονείς δεν νοιάζονται και προσπαθούν για τα παιδιά τους (με εξαίρεση κάποιες ακραίες περιπτώσεις), απλώς δεν ξέρουν πως να το κάνουν σωστά.

[msl]

Hengeo, λογικό να μην καταλάβεις, αφού δεν αναφέρθηκα καν! Πας να ξεφύγεις σε άλλο θέμα εσύ (ενδοοικογενειακής βίας θα μπορούσαμε να πούμε σε γενικές γραμμές). Εγώ μίλησα για απλά, λογικά και καθημερινά πράγματα και όχι για άτομα που ξεσπούν μόνο εκεί που τα παίρνει!

Δεν χρειάζεται να μετριάσεις τίποτα, απλά να έχεις επίγνωση του πραγματικού "φταίχτη" της όποιας κατάστασης και να αποδίδεις εκεί τις ευθύνες, με σύνεση.

[Hengeo]

Δεν χρειάζεται να μετριάσεις τίποτα, απλά να έχεις επίγνωση του πραγματικού "φταίχτη" της όποιας κατάστασης και να αποδίδεις εκεί τις ευθύνες, με σύνεση.

Το ίδιο είπαμε με άλλα λόγια. Τα συναισθήματα είναι ένα φυσιολογικό κομμάτι του ανθρώπου και σε καμία περίπτωση δεν εννοούσα ότι πρέπει να καταπιεστούν ή να μετριαστούν. Απλώς είναι καλύτερο να χρησιμοποιούνται προς τις σωστές-δημιουργικές κατευθύνσεις, παρά (αυτο)καταστροφικά.

Και για να το συνδέσω με το θέμα του topic, στην Ελλάδα δυστυχώς έχουμε συνηθίσει να κάνουμε το δεύτερο. Αντί να χρησιμοποιούμε την δικαιολογημένη οργή και απογοήτευση ως καταλύτη για να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο και καλύτερο, απλώς κατηγορούμε ο ένας τον άλλο, (αυτο)καταστρεφόμαστε..