maldoror έγραψε:Από τις σκανδιναβικες χωρες αλλωστε μεχρι και το Σουδαν ισχυει ένα ιδιοτυπο καθεστως ότι δε σου ανηκει κατι (ακινητης περιουσιας) αλλα το νοικιαζεις από το κρατος
Δεν νομίζω ότι αυτό το καθεστώς είναι πιο φυσικό, ελεύθερο ή δίκαιο. Κρατάς σχεδόν ατόφια την έννοια της ιδιοκτησίας αλλάζοντας απλώς τον ιδιοκτήτη: Αντί ο κύριος ενός πράγματος να είναι ένα φυσικό πρόσωπο είναι το κράτος. Αναγνωρίζοντας, φυσικά, την ύπαρξη κράτους έχεις ήδη αρνηθεί οποιαδήποτε υπόνοια αναρχίας, αλλά υποθέτω πως δεν ήταν αυτός ο στόχος σου.
Δεν βρίσκω, λοιπόν, καθόλου ενδιαφέρον ή δίκαιο ένα σύστημα στο οποίο
δεν καταργείται η ιδιοκτησία αλλά οι (πολλοί) ιδιοκτήτες. Το κράτος δεν είναι καθόλου αφηρημένη έννοια όταν υλοποιείς ένα σύστημα. Είναι μια ομάδα ανθρώπων από πίσω. Αυτή μπορεί να είναι η βασιλική αυλή, ένα (κομμουνιστικό; ) κόμμα, μια χούντα συνταγματαρχών, κτλ.. Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει κάποιος να εργάζεται μια ζωή για να ζει με "δάνεια του κράτους".
maldoror έγραψε:αν αυτή η κοινωνια είναι ελευθεριακη προφανως οποιος δε συμφωνει μπορει να αποχωρησει και όχι φυσικα να τιμωρηθει.
Εννοείς πως η σύγχρονη (αστική, δημοκρατική, καπιταλιστική ή όπως θες πες την) κοινωνία υποχρεώνει τους αντιφρονούντες να παραμένουν εγκλωβισμένοι σε αυτήν; Δεν νομίζω πως απαγόρευσε κανείς στον οποιονδήποτε να αποχωρήσει είτε εκτός των συνόρων, είτε εντός της επικράτειας (π.χ. σε κάποια ερημική τοποθεσία ή στο βουνό). Παρόλα αυτά οι διαφωνούντες επιμένουν να ζούνε στο πλαίσιο αυτής της κοινωνίας και να την αναστατώνουν με βίαιες εξάρσεις. Για ποιον λόγο; Μπορεί αυτό να θεωρηθεί μια εισαγωγή ή μια πρώτη γεύση της κοινωνίας που ευαγγελίζονται; Τι προσπαθούν να αποδείξουν, ή τέλος πάντων τι κάνουν ακόμα στο πλαίσιο ενός συστήματος το οποίο αποκυρύσσουν; Για την σωτηρία των υπολοίπων;
maldoror έγραψε:για να λειτουργησει η κοινωνια (χωρις νομους) θα εχει καποιους εσωτερικους κανονες λειτουργιας τους οποιους ολοι πρεπει να τηρουν ώστε να είναι βιωσιμη καθως πλεον δε θα υπαρχει ουτε η εννοια της εκχωρησης ευθυνων (ιδοποιως διαφορα με τις αστικες δημοκρατιες) ουτε η κρατικη προνοια κλπ…
Στο μυαλό μου η έκφραση "δικαίωμα" σχετίζει την ελευθερία με την ευθύνη. Και η ευθύνη είναι εκείνη που διαφοροποιεί τις ενσυνείδητες πράξεις των ανθρώπων από τις ενστικτώδεις ορμές των ζώων. Αντικαθιστάς τους νόμους με "κανόνες λειτουργίας". Καταλαβαίνεις ότι η αντικατάσταση είναι λεκτική, στην ουσία ένα παιχνίδι με τις λέξεις.
Όταν λέω "νόμο" εννοώ έναν γραπτό ή άγραφο κανόνα ο οποίος ορίζει με πρακτικούς όρους τα όρια της ανθρώπινης συμπεριφοράς και συμβαδίζει με το πνεύμα του εκάστοτε συστήματος. Τίποτα δεν λειτουργεί χωρίς κανόνες. Ούτε η φύση, ούτε η πολιτική, ούτε η κοινωνία.
Π.χ. εγώ προσωπικά διαφωνώ με την επίθεση κατά της ζωής και θεωρώ πως πρέπει αυτό να ορίζεται από νόμο. Θες να τον πεις κανόνα λειτουργίας; Πες τον κι έτσι. Ποιος θα εξασφαλίσει ότι αυτός ο κανόνας θα τηρείται; Θα πρέπει να είμαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να υπερασπιστώ τη ζωή μου; Κουραστικό... Θα αρκεστώ μήπως στη σκέψη ότι οι συνάνθρωποί μου είναι αρκετά ώριμοι, καλοπροαίρετοι και σώφρονες ώστε να μην μου επιτεθούν; Αφελές.
maldoror έγραψε:Το συμπερασμα όμως είναι ότι οι ιδανικες κοινωνικες σχεσεις στο μυαλο του καθενος μονο μεσα στο μυαλο του παραμενουν πραγματωσιμες.
Αυτό είναι το θέμα. Όταν είχα πρωτοαναζητήσει πηγές σχετικά με την αναρχία θεώρησα ότι επρόκειτο για το πιο λογικό, σχεδόν ιδανικό σύστημα. Το πρόβλημα είναι πως δεν αναθεώρησα, και εδώ είναι το φαινομενικά περίεργο: Είναι όντως "ιδανικό". Που σημαίνει ότι για να υλοποιηθεί χρειάζεται ιδανικούς ανθρώπους. Και τέτοιοι δεν υπάρχουν. Μια αράδα άνθρωποι μπορούν να στήσουν το καλύτερο μοντέλο ανθρωπίνων σχέσεων, αλλά μια ολόκληρη μάζα ανθρώπων δεν μπορεί να το υλοποιήσει.
Και για να πάμε και ένα κλικ παραπέρα: Δεδομένης αυτής της ποικιλίας αντιλήψεων ανάμεσα στους ανθρώπους και της αρχής της "ελευθερίας στην αποχώρηση", δεν είναι σχεδόν βέβαιο το ενδεχόμενο πως πολλοί άνθρωποι θα επιλέξουν να δομήσουν μια δική τους κοινωνία με θεωρητική θεμελίωση που θα προστατεύει π.χ. την ιδιοκτησία, που θα θεσμοθετεί και θα συστηματοποιεί την Δικαιοσύνη, θα αναδεικνύει διαχειριστές, κτλ.; Πιθανότατα, λέω εγώ. Μάλιστα δεν θα αργήσει μια τέτοια εναλλακτική να καταλήξει σύντομα σε κάτι σαν τις σημερινές μας "Δημοκρατίες". Και κάπου εκεί πιάνουμε ξανά από την αρχή τον ίδιο κύκλο ανάμεσα στα πολιτεύματα/συστήματα.
Κάποια πράγματα αποτελούν αναγκαίο κακό και σχετίζονται με την αδύναμη ανθρώπινη φύση. Πάντα κάποιοι θα είναι πιο έξυπνοι από κάποιους άλλους, κάποιοι πιο "εργατικοί", κάποιοι θα είναι πιο ονειροπόλοι, άλλοι πιο επιρρεπείς στη βία, κάποιοι πιο αποφασισμένοι ή ματαιόδοξοι. Ο μόνιμος καημός όλων αυτών είναι "η ελευθερία", μόνο που καθένας την εννοεί διαφορετικά: άλλος καταλαβαίνει να'χει το αμαξάκι του με φτηνή βενζίνη, άλλος να έχει το δικαίωμα να ακούγεται η άποψή του, άλλος να δέρνει, άλλος να τρέφεται χωρίς να εργάζεται, κτλ.. Κάποιοι αναζητούν υποτακτικούς και κάποιοι άλλοι αναζητούν αφέντες. Λίγοι είναι εκείνοι που δεν μπλέκονται στην αλυσίδα. Είναι μοιραίο, λοιπόν, απ' όποια αφετηρία κι αν ξεκινήσεις, να καταλήξεις σε μια κοινωνία με μια μάζα που αναζητά και χρειάζεται νόμους, υποχρεώσεις και δικαιώματα, φύλακες, δικαστές και διαχειριστές ή ακόμα και αφέντες.
Με τα παραπάνω ως δεδομένα, συστήματα σαν το σημερινό, με μια "ισορροπία" ανάμεσα στα δικαιώματα και τους περιορισμούς του πολίτη τέτοια ώστε να του δίνει την ψευδαίσθηση της δημοκρατίας ή της ελευθερίας και να τον κρατάει σε μη-διεγερμένη κατάσταση, είναι απλώς
σταθερά. Ξεκινάνε και τελειώνουν με έκρηξη, αλλά φθίνουν πολύ πιο αργά από μια έκρηξη. Καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος (ή διάρκεια) σε αυτόν τον κύκλο. Τα επόμενα πιο μακρόβια συστήματα είναι εκείνα που μπορούν να ασκούν έντονη και μακρόχρονη βία (π.χ. με τη βοήθεια ξένων δυνάμεων) και περιλαμβάνουν μερική συναίνεση ή απάθεια του λαού.
Μπορεί κάποια στιγμή να βρεθείς ξαφνικά σε μια χούντα εθνικιστών ή κομμουνιστών. Μπορεί να βρεθείς σε μια Αναρχική κοινωνία ή σε μια Ιδανική πολιτεία. Αλλά αυτές οι εκρήξεις ή επαναστάσεις (εντός ή εκτός εισαγωγικών) είναι απλώς μεταβατικές καταστάσεις και έρχονται όταν το πιο "έξυπνο" σύστημα, εκείνο που μπορεί να ξεγελάσει πιο εύκολα τους πολίτες του θα φτάσει στα όριά του.
Εμείς, π.χ. μετά από μια εθνικιστή έκρηξη ηλιθίων που υποστηρίχτηκε από ξένη δύναμη (βλ. επταετία), περάσαμε σε ένα τέτοιο "έξυπνο σύστημα". Και η δική μας δημοκρατική απάτη όπως φαίνεται θα κρατήσει αρκετά χρόνια ακόμα. Και ξέρεις γιατί το πιστεύω αυτό; Όχι επειδή οι "εξουσιαστές" δεν έχουν προκαλέσει αρκετά τον κόσμο. Αλλά γιατί οι αντιπολιτευόμενοι, αριστεροί, αναρχικοί, δημοκράτες, οικολόγοι, κτλ. έχουν ευτελίσει και υποβαθμίσει κάθε έννοια αντίστασης και αντίδρασης. Έχουν εξισώσει την διαφωνία με την βία, έχουν απεμπολήσει κάθε ικανότητα ή πρόθεση για εναλλακτικές προτάσεις. Κουράζουν πολύ περισσότερο απ' ό,τι πείθουν και κατά κανόνα γελοιοποιούνται. Και αν από μια Δημοκρατία αφαιρέσεις τον παράγοντα της αποτελεσματικής αντιπολίτευσης, εκείνης που μπορεί να εμπνεύσει και να κινητοποιήσει τον πολίτη, τότε τι διαφορά έχεις από την Ολιγαρχία; Το ότι αυτοί οι λίγοι εξουσιαστές περνάνε από μια εθυμοτυπική δήθεν εκλογική διαδικασία κάθε 4 χρόνια;
Θα κλείσω για τώρα (περιμένωντας περισσότερα σχόλια) απαντώντας στο τσιτάτο σου με ένα άλλο (του Τσώρτσιλ αν δεν απατώμαι), στο οποίο νομίζω συμπυκνώνεται η θέση μου, καθώς
κανένα σύστημα δεν μπορεί να προστατέψει τον άνθρωπο από τον εαυτό του, ούτε καν αυτό της Αναρχίας:
"Η Δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα... Μετά από όλα τα άλλα..."