[Κριστιανία] Η "ελεύθερη πολιτεία"

[drcypher]

Συμφωνώ απόλυτα. Η ύπαρξη αυτών των θεμελιωδώς διακριτών προσεγγίσεων/μοντέλων κοινωνικής συμβίωσης οδηγεί μοιραία σε πολεμική. Μάλιστα αν το σκεφτείς κανένα σύστημα δεν φαίνεται να δείχνει ανοχή στο άλλο. Δηλ. ακόμη κι αν είχες μια περιοχή με αμιγώς αναρχική "οργάνωση" και παραδίπλα ένα Καπιταλιστικό κράτος, θα έπρεπε να έχεις έναν τρόπο για να καθορίσεις τις σχέσεις γειτονίας. Ακόμη κι αν η δική σου κοινότητα ήταν φιλειρηνική, κανένας δε θα σου εξασφάλιζεσαι πως θα είναι και η γειτονική σου. Με ποιον τρόπο θα θωράκιζες αυτόν τον τόπο σου από ενδεχόμενες επιθετικές και επεκτατικές κινήσεις; Δε θα οργάνωνες στρατό; Δε θα όριζες σύνορα;

Προκειμένου να αποφύγουμε αυτό το σενάριο της προβληματικής γειτονίας θα πρέπει να δεχτούμε πως όλος ο Κόσμος θα ζούσε σε καθεστώς αναρχίας. Κάτι που δε νομίζω πως θα ήταν όλοι οι άνθρωποι διατεθειμένοι να ανεχτούν, συνεπώς θα κατέφευγαν σε προσπάθειες δημιουργίας "νέων" δομών παρόμοιων με των ισχυουσών, μέσω προπαγάνδας, δολιοφθορών, αντάρτικου και όλων των υπόλοιπων που παρατηρούμε σήμερα.

Πέρα από το συμπέρασμα πως αυτή η πολεμική κατάσταση είναι αναπόφευκτη, θέλω να θίξω μια άλλη παράμετρο: Ποια κοινότητα πιστεύεις έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί καλύτερα τον εαυτό της όταν δέχεται επίθεση; Ποια έχει τις περισσότερες προοπτικές να μακροημερεύσει; Εγώ θα πόνταρα στα τρέχοντα συστήματα.

Για πολλούς λόγους, ακόμη κι αν θεωρούσα πως η Αναρχία, ο Κομμουνισμός, κτλ. είναι ιδανικά συστήματα, πιστεύω πως είναι είτε ασταθή (όπως το πρώτο) είτε επικίνδυνα (όπως το δεύτερο που δεν μπορώ να φανταστώ μη-ολιγαρχική υλοποίησή του). Η Δημοκρατία, από την άλλη, ή έστω μια ολιγαρχίζουσα παραφθορά της (όπως η σημερινή) δίνει τη δυνατότητα στον κόσμο να καλυτερεύσει τη ζωή του.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι ανατρεπτικές/επαναστατικές ( ; ) προσπάθειες μιας χούφτας αναρχικών, αριστεριστών, κομμουνιστών εμποδίζεται από τα όργανα καταστολής, αλλά ότι μια ολόκληρη μάζα κοιμισμένων ψηφίζει αγνοώντας πως εκείνη την ώρα αποφασίζει για την ποιότητα ζωής και το μέλλον της. Αν δεν μπορούμε να ενεργοποιήσουμε τα κριτήρια ψήφου του κόσμου, τότε δεν είναι λίγο παράλογο να προσπαθούμε να πετύχουμε μια τάξεις μεγέθους πιο δύσκολη αλλαγή όπως η ανατροπή ενός (τέτοιου) καθεστώτος;

[O_Xamenos]

ξεχναμε το γεγονος οτι το υποκειμενο ολων των επαναστασεων δεν ειναι τα σοσιαλιστικα/κομμουνιστικα/επαναστατικα κομματα ουτε οι αυτονομοι του α/α χωρου (τα λεγομενο "πρωτοπορα" κομματια της κοινωνιας. υποκειμενο των επαναστασεων ειναι η ιδια η εργατικη ταξη, ο καθε εργαζομενος, ο καθε εργατης! ρολος των "επαναστατων" μεσα στο "προλεταριατο" ειναι να δινει προοπτικη και να στηριζει τους αγωνες! (και διστυχως υπαρχουν πολλα παραδειγματα στην ιστορια οπου "κομμουνιστικα-επαναστατικα" κομματα ξεπουλησαν αγωνες...
η ιστορια εχει δεξει οτι σε μετεπαναστατικες περιοδους (απο πολυ παλια) οι εργατες βρηκαν απο μονοι τους τον τροπο οργανωσης της κοινωνιας τους βασισμενοι βεβαια στα μαρξιστικα προτυπα (παρισινη κομμουνα, ρωσσια του 17-19, ισπανια του 36 και τοσα αλλα)
και μια τελευταια παρατηρηση: θεωρω πως κανενα συστημα κομμουνιστικο δεν μπορει να επιβιωση κλεισμενο σε μια μονο χωρα
τοτε προκειται για μια αποτυχια, λεγε με "υπαρκτο"

[noir]

@drcypher

Θα προσπαθησω να απαντησω οσο μπορω χωρις να ξεφευγω εντελως απο τα ορια που θετει το υπαρχον συτημα και η συχρονη πραγματικοτητα. Καταρχην να διευκρινισω πως οι αποψεις μου, σχετικα με το θεμα, εχουν διαμορφωθει σε μεγαλο βαθμο, κυριως απο τη συμμετοχη μου σε μια καταληψη "ελευθερου χωρου", τους τελευταιους μηνες. Ετσι μου δοθηκε η ευκαιρια να να εξοικειωθω με καποιες αντιληψεις και καποιους προβληματισμους που παλιοτερα δε με ειχαν απασχολησει τοσο πολυ.

Απο την πορεια της συζητησης αντιλαμβανομαι πως το θεμα εχει αρχισει να επικεντρωνεται στην καταληψη ως αρχη κοινωνικο-πολιτικης μεταρρυθμισης. Προσωπικη μου αποψη ειναι πως επιτυχεις και μακροπροθεμες αλλαγες μπορουν να επτευχθουν μονο μεσα απο την παρουσιαση στο κοσμο εναλλακτικων λειτουργικων μοντελων. Μια καταληψη ή καποιος ανοιχτος χωρος που δρα εξωθεσμικα ειναι το πρωτο βημα για να απορριψει καποιος το υπαρχον συστημα. Η μεταβαση οπμως απο ενα μοντελο σε ενα αλλο δε μπορει να γινει αυτοματα και μαλιστα να εχει γενικοτερη ισχυ στην κοινωνια. Εκ των πραγματων,μια αυτονομη κοινοτητα  ή μια καταληψη ελευθερου χωρου, περισσοτερο καθοριζεται παρα καθοριζει, αφου ο συσχετισμος ειναι ανισος. Ετσι μια καταληψη που παρουσιαζει ενα εναλλακτικο μοντελο δε γινεται να απομακρυνθει αμεσα απο την κοινωνια για δυο λογους.

Πρωτον, οι δεσμοι εξαρτησης με το υπαρχον συστημα ειναι ακομα πολυ ισχυροι. Η αυτονομια σε πρωτη φαση ειναι πολυ δυσκολη να επιτευχθει διατηρωντας ταυτοχρονα ενα βιωσιμο-ελκυστικο μοντελο για το μεσο ανθρωπο. Εξαλλου δεν απορριπτει κανεις τα "θετικα" που εχει να προσφερει μια συγχρονη κοινωνια. Οπως δε νομιζω καποιος λογικα σκεπτομενος να θεωρει φυσιολογικο πως για τα "θετικα" αυτα στοιχεια που του παρεχονται οφειλλει να υποκυπτει σε  οποιαδηποτε παρολογη ή αδικη επιταγη του συστηματος. Αποφασιζοντας μια ομαδα ανθρωπων να αυτονομηθει ή να προχωρησει σε ενα μοντελο αυτοδιαχειρισης των αναγκων της σαφως εχει σαν απωτερο στοχο την πληρη αυταρκεια και μαλιστα υπο ορους που θα εξασφαλιζουν μια βιωσιμη και δημιουργικη καθημερινοτητα. Σε πρωτο σταδιο ομως ειναι αδυνατο πιστευω να "αποταχθει" το βιωμα του διαρκους εκβιασμου που θετει το συστημα, απλως πηγαινοντας λιγο παραπερα. Ο εκβιασμος σε κηνυγαει οπου πας. Και επειδη η λεξη "εκβιασμος", δεν ειναι καλα ορισμενη, διευκρινιζω οτι σαν εκβιασμο θεωρω δομες, διαδικασιες και χαρακτηριστηκα που μπορουν να βοηθησουν σε μια καλη ποιοτητα ζωης. Το γεγονος οτι αυτα αναπτυχθηκαν μεσα στο δεδομενο συστημα δε σημαινει οτι δε θα μπορουσαν να αναπτυχθουν και καπου αλλου, και μαλιστα με καλυτερο τροπο. Αλλα οπως ειπαμε η λειτουργικοτητα πιθανων τετοιων μοντελων εξεταζεται στην πραξη. Αν καποτε ο κοσμος τα προτιμησει τοτε δεν αποκλειται να δοσουν και κατι νεο, πολυ καλυτερο. Οπως και να το κανουμε δημιουργειται μια επιλεον επιλογη που μπορει να αξιζει τον κοπο.

Δευτερον, ειναι συνειδητη επιλογη τις περισσοτερες φορες μια καταληψη χωρου να γινεται εντος των οριων της κοινωνιας, ωστε να εξοικοιωνει το κοσμο με μια πραγματικοτητα ξενη προς την κουλτουρα του, το lifestyle, και τον τροπο σκεψης που γαλουχηθηκε και τελικα προτιμησε ή του επιβληθηκε. Μια καταληψη φερνει το κοσμο κοντα, και βασιζεται στη συμμετοχικοτητα και την αλληλεγγυη για να επιβιωσει και να συντηρηθει. Αναγκαστηκα αποτελει αυτο που περιγραφεται ως "πολιτικη ουτοπια", αλλα βεβαια σε πολυ μικροτερη κλιμακα, και με αρκετο δρόμο μπροστα της. Δεν ειναι τυχαιο πως σε πολλες περιπτωσεις καταληψεις εχουν ευρεια αποδοχη απο τον κοσμο, Μερικες φορες μαλιστα ανεξαρτητα ηλικιας και πολιτικων αποχρωσεων. Απο τη μικρη μου εμπειρια παρατηρησα εκπληκτος οτι την μεγαλυτερη υποστηριξη τη προσφερουν ατομα μεγαλης ηλικιας. Ισως, επειδη οι καταληψεις σε παλια κτηρια και κτηματα δινουν ζωη και δημιουργια σε κομματια που αφησαν ολοι να εγκαταλειφθουν. Πιστευω δηλαδη, [ακολοθει μεγαλη προταση !!] πως μαζι με τους καχυποτους  που φοβουνται το διαφορετικο, υποκυπτουν στην τηλετρομοκρατια που διαταζει να φοβασαι, ή στο φαντασμα του ανταγωνισμου και της εξουσιας που χτυπαει τη πορτα της συνειδεισης (να κυνηγησεις το παρανομο, απλα επειδη μπορεις), υπαρχουν και αυτοι που ελπιζουν πως καποιος πυρηνας που καθιστα ενα εγκαταλελειμενο χωρο ανοικτο και ελευθερο δινεται ενα μηνυμα ελπιδας. Και αυτο γιατι εχει να προτεινει κατι διαφορετικο που μπορει να μοιαζει υστατη λυση σε οσους εχουν απογοητευτει απο το να φωναζουν και να μην ακουγονται, ή απο το να "επιλεγουν" τη τυχη τους μεσα απο πραξεις εκ του προοιμιου καταδικασμενες (λογου χαρη εκλογες). Μεσα σε ενα ελεευθερο ή καλυτερα "απελευθερωμενο" χωρο, εστω και περιστασιακα ενας μεσος ανθρωπος που ουτε φανταστηκε καμια επανασταση ή χωρις να εχει διαβασει μαρξ ή κροποτκιν μπορει να ερθει και να συνδιαμορφωσει γνωριζοντας οτι η γνωμη του στα ορια αυτου του χωρου μπορει να ακουστει και να συνδιαμορφωσει αποψη. Στη τελικη να συντονισει δρασεις. Αλλα γνωριζοντας πως ως κομματι εκεινης της μικροσκοπικης κοινωνιας μπορει και πρεπει να αναλαβει της ευθυνες που απηχουν στην αποψη του. Το συνολο τοτε -που θεωρητικα λειτουργει αμεσοδημοκρατικα (κατι το οποιο δεν απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα)- θα τον στηρηξει, αφου συνδιαμορφωσε. Κατι τετοιο φυσικα και δεν αλλαζει το κοσμο ή την κοινωνια, αλλα βοηθα εξαιρετικα στο να καλλιεργηθει η νοοτροπια της κοινωνικης συνειδησης και ευθυνης,  να αναπτυχθει ο σεβασμος στην ατομικοτητα και να αναδειχθει η σημασια των συλλογικων διαδικασιων. Οχι, ετσι γενικα και αοριστα, αλλα βιωματικα. Οποτε το θεμα δεν ειναι μονο πρακτικο, οπως περιγραφηκε παραπανω.

Στις περισσοτερες ερωτησεις παρατηρω πως θετεις κριτητρια που αναφερονται στη λειτουργια μιας κοινωνιας μεγαλης κλιμακας και μαλιστα με δεδομενα που εισηγαγε και χρησιμοποιει ο καπιταλισμος. Πορχειρα θα απαντησω με ενα παραδειγμα που δειχνει που μπορει να ωφειλεται ενα τετοιοα ατοπημα. Η κοινωνια μας σημερα ειναι προβληματικα υπρεσυγκεντρωμενη. Αν πω, πως δε χρειαζονται πολυκατοικιες σε μια ιδανικη κοινωνια, μπορει να φανω παραλογος, επειδη θα υπηρχε προβλημα στεγασης τοσων εκκατομυριων ανθρωπων. Αλλα φυσικα μας εχει καρφωθει η ιδεα πως είναι φυσιολογικο τοσα εκκατομυρια ανθρωποι να μενουν στιβαγμενοι ο ενας πανω στον αλλον! Ξεχναμε τους παραγοντες που οδηγησαν σε αυτή τη κατασταση καταστρεφοντας το κοινοτισμο και τις τοπικες κοινωνιες, για να κατληξουμε σημερα στο αστικο τοπιο με οτι αυτο συναπεγαται. Το ιδιο ισχυει και για χιλιες δυο αλλες αντιληψεις που διαμορφωνουμε τα κριτηρια με τα οποια κρινουμε (και συγκρινουμε, ενδεχωμενως και ανομοια πραγματα).

Οποτε προσπερνώντας τα περι επιχειρηματικοτητας, για το λόγο που ανεφερα παραπανω, ας παμε και στο θεμα της ιδιοκτησιας. Ο/οι καταληψιες απο τη στιγμη που καταλαμβανουν ενα χωρο, συνηθως εγκαταλελειμενο, δε τον καθιστουν ιδιοκητσια τους, αλλα ελευθερο. Τον «οικιοποιουνται» ως μεσο για να δοθει σε οποιον εχει αναγκη να στεγαστει ο ιδιος ή οι ιδεες του. Με μια συντομη αναφορα σε κινηματα καταληψης στεγης μπορει να φανει πως η, εστω και περιορισμενη, οικιοποιηση στεγης μπορει να δημιουργησει νεα κεκτημενα. ...Αρκει να παρουσιαζονται οι αναλογες συνθηκες που ωθουν σε "εξωθεσμικες" ενεργειες.

Μεχρι τωρα μεγαλης κλιμακας καταληψεις εχουν συμβει περισσοτερο στο εξωτερικο. Μαλιστα σε πολλες περιπτωσεις οι ιδιοι οι καταληψιες δεν ξεκινησαν της καταληψεις επειδη απερριψαν την εννοια της ιδιοκτησιας, αλλα επειδη η ιδια η κοινωνια τους εκτοπισε και αυτοι αναγκαστηκαν να κινηθουν στη ζωνη πλεον του "απαγορευμενου", για να διεκδικησουν στεγη, ή το δικαιωμα να εχουν καλυπτουν το προβλημα στεγασης χωρις να γινονται θυματα εκμεταλλευσης. Χαρακτηριστικο παραδειγμα ειναι η παραδοση των καταληψεων τοσο στην αγγλια οσο και στη γερμανια. Στην μεν περιπτωση της αγγλιας ξεκινησε ως αντιδραση στη θεληση των λιγων ιδιοκτητων που κατειχαν χιλιαδες ακινητα και κλεινοντας εκατονταδες σπιτια καθοριζαν τη ζητηση και το υψος των ενοικιων. Αποτελεσμα τελικα, (περα των υπερβολικα υψηλων ενοικιων), ηταν να διαμορφωθουν και νομικες δικλειδες που να "προστατευουν" τις καταληψεις στεγης, περισσοτερο τουλαχιστον απο τη ανβαμενομενη και καθιερωμενη νομοθεσια που ειναι de facto υπερ της προστασιας της ατομικης ιδιοκτησιας ανευ ορων. Ετσι, μια ομαδα καταληψιων στο, οχι και τοσο μακρινο, Λονδινο, απαξ και δε "πιαστει", επ αυτοφωρο να κανει διαρρηξη σε αδειο σπιτι εχει δικαιωμα να το κατοικησει μεχρι να βγει αποφαση εξωσης, που απαιτει παρελευση τουλαχιστον 6 μηνων. Αντιστοιχα, κινημα καταληψιων διαμορφωθηκε στο παρελθον και στη Γερμανια, ενω κινημα καταληψεων διαμορφωνεται σημερα και στις Βρυξελλες με την αποτομη ανοδο των ενοικιων, λογω της «αναβαθμισης» συγκεκριμενων περιοχων, που επεβελλαν και πολυ υψηλα ενοικια. Υποθετω λοιπον, πως στις παραπανω περιπτωσεις, αυτοι που προχωρησαν στις καταληψεις στεγης  μπορει να μην ειχαν την "παιδεια" που θα καταστουσε μια τετοια ενεργεια αποδεχτη (απο πλευρας ταξικης ή πολιτικης συνειδησης), αλλα κατω απο τις πιεσης της κοιωνικης αδικιας και ανισοτητας, μαλλον θα θεωρησαν την καταληψη ως πραξη λογικη σε ενα παραλογο συστημα. Τι πιο παραλογο απο αδεια σπιτια να καθονται, οταν υπαρχουν αστεγοι;

Συμεπρασματικα λοιπον στο θεμα της ιδιοκτησιας δεν υφισταται η εννοια της ιδιοποιησης (αφου ο κατελειμενος χωρος ανηκει πλεον σε ολους), αλλα της «απονομης δικαιοσυνης» και της διεκδικησης της ελευθεριας  σε ενα συστημα το οποιο δεν εκρυψε ποτέ οτι λειτουργει αδικα και προς το συμφερον των ισχυροτερων (θεσμικα, ιεραρχικα και οικονομικα).

Εμπλεξα αρκετα θεματα μεταξυ τους, αλλα νομιζω πως βγαινει καποια ακρη. Υπαρχουν βεβαια αρκετα πραγματα που μπορουν να συζητηθουν ακομα, αλλα ελπιζω να καλυψα σε πρωτη φαση τον απαγοητευμενο απο ολα τα κοινωνικο-πολιτικα μοντελα, δοκτωρα και λοιπους ενδιαφερόμενους.

ΥΓ1:Support your local squat!!
ΥΓ2: edit,edit και παλι edit! sorry!

[temfeboy]

Αλλα φυσικα μας εχει καρφωθει η ιδεα πως είναι φυσιολογικο τοσα εκκατομυρια ανθρωποι να μενουν στιβαγμενοι ο ενας πανω στον αλλον!

"... Θα μπορούσες να στιβάξεις ολόκληρη την ανθρωπότητα πάνω στο πιο μικρό νησάκι του Ειρηνικού.
      Οι μεγάλοι βέβαια δε θα σας πιστέψουν. Φαντάζονται πως πιάνουν πολύ τόπο. Βλέπουν τον εαυτό τους σπουδαίο σαν μπαομπάμπ ..."
                                                         (Εξυπερύ, Ο Μικρός Πρίγκηπας)

ΥΓ:ίσως η τελευταία λέξη να έχει κάποια συγγένεια με τις αιτίες που προβάλλεις